tag:blogger.com,1999:blog-67948777169121207592012-02-02T18:06:50.275+02:00Παυσικραίπαλοςhttp://www.blogger.com/profile/02535887914980813084noreply@blogger.comBlogger631100tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-4198064332927574942011-09-03T01:35:00.008+03:002011-09-09T10:11:00.111+03:00<iframe width="420" height="345" src="http://www.youtube.com/embed/Zq56ZvLJKpM" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> <br /> <br />Χαράζει 3 Σεπτεμβρίου 1983 και η Νέα Υόρκη μοιάζει βυθισμένη σε μια ψυχρή υγρασία. Στο δωμάτιο "632" του "Mount Sinai Medical Center", η Eλλη Λαμπέτη δείχνει κατάκοπη από την απέλπιδα μάχη. Κατά τις 7.30 το πρωί ξυπνάει και γυρίζει προς το μέρος της αδελφής της, που ξάγρυπνη στέκεται στο πλευρό της όλη νύχτα... "Αντιγόνη" ψιθυρίζει... "Εδώ είμαι, Έλλη μου" της λέει η Αντιγόνη. Οι δύο αδελφές γίνονται ένα σώμα πάνω από τα ιδρωμένα σεντόνια. Κάθονται λίγα λεπτά έτσι, στην πνιγηρή σιωπή ενός άγνωστου τόπου, μια αιωνιότητα μακριά από το πευκόδασος των Βιλίων και την παραλία του Πόρτο Γερμενού... "Αντιγόνη..." ψελλίζει η Έλλη στην αγκαλιά της αδελφής της... "Αντιγόνη, είμαστε παιδιά ενός κατώτερου θεού..." και μαζί με τη ρημαγμένη της φωνή σβήνει και η ανάσα της. Το στόμα από το οποίο έχει ακουστεί το ωραιότερο "σ’ αγαπώ" του ελληνικού κινηματογράφου, δεν θ' ανασαλέψει ποτέ. Η Έλλη πάει στον παράδεισο, εκεί όπου την περιμένει η Χάννελε της εφηβείας της... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-uplptDbZoAQ/TmFa49rHVWI/AAAAAAAAASY/O1SpNsAydko/s1600/%25CE%2597%2B%25CE%25A7%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B5%25CE%25BB%25CE%25B5%2B%25CF%2580%25CE%25AC%25CE%25B5%25CE%25B9%2B%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25BD%2B%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AC%25CE%25B4%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2583%25CE%25BF.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 238px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-uplptDbZoAQ/TmFa49rHVWI/AAAAAAAAASY/O1SpNsAydko/s320/%25CE%2597%2B%25CE%25A7%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B5%25CE%25BB%25CE%25B5%2B%25CF%2580%25CE%25AC%25CE%25B5%25CE%25B9%2B%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25BD%2B%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AC%25CE%25B4%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2583%25CE%25BF.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647895342373885282" /></a> <br />Κάπου σαράντα χρόνια νωρίτερα, ένα δεκαεξάχρονο αναιμικό κορίτσι με μαύρα μαλλιά ανεβαίνει στον παράδεισο του θεάτρου, μέσα από το έργο "Η Χάνελε πάει στον Παράδεισο" και ωθεί τη Μ. Κοτοπούλη να δηλώσει τη βραδιά της πρεμιέρας "Ιδού η νέα Σάρα Μπερνάρ !" κι έν' αστέρι γεννιέται. Όταν, το ’48, αυτό το αστέρι θα γινόταν νύφη στον "Ματωμένο γάμο" του Λόρκα, ο Κουν ομολογεί: "Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα τον κόσμο να κρατάει την ανάσα του στην πλατεία !". Το ίδιο κάνουν και οι Άγγλοι κριτικοί στο παγωμένο Λονδίνο του ’57. Βλέποντας το "Τελευταίο ψέμα" του Κακογιάννη, κρατούν την ανάσα τους και έπειτα αναφωνούν "Η Ελληνίδα Γκρέτα Γκάρμπο !" Οι ξένες εφημερίδες γράφουν: "Ποτέ, από την εποχή της Γκάρμπο, ο φακός δεν ερωτεύτηκε τόσο μια πρωταγωνίστρια !". Η ίδια τον φακό δεν τον ερωτεύεται ποτέ. Η μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο. Και εκεί μένει πιστή. Όπως μένει πιστή και στο καρτέρι του θανάτου που τη σκιάζει από μικρή. Στα δεκαεπτά, χάνει τον δίδυμο αδελφό της, τον Τάκη. Στην κατοχή, η μάνα της σκοτώνεται από αδέσποτη σφαίρα. Τα επόμενα χρόνια, βλέπει τις πέντε αδελφές της να πεθαίνουν από καρκίνο, τον πατέρα της από εγκεφαλικό και τον άλλο της αδελφό από καρδιακή προσβολή. Το τελευταίο χτύπημα, ο θάνατος το φυλάει για εκείνη. Έχει μόλις κλείσει τα σαράντα δύο και παίζει τα "Σαράντα καράτια" όταν οι γιατροί κάνουν τη μοιραία διάγνωση. Και η πάλη αρχίζει... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-IuKtgw-hr-Q/TmFb0StpCGI/AAAAAAAAASg/TJ_xmzwn7SM/s1600/elli-lampeti10.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 317px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-IuKtgw-hr-Q/TmFb0StpCGI/AAAAAAAAASg/TJ_xmzwn7SM/s400/elli-lampeti10.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647896361633908834" /></a> <br />Στις αρχές της δεκαετίας του '80 ο καρκίνος θα χτυπήσει τις φωνητικές της χορδές, με μια μετάσταση που επιστημονικά χαρακτηρίζεται σπάνια... έμελε να συμβεί σ' εκείνη, μια εξίσου σπάνια προσωπικότητα. Αποκαμωμένη και μόνη, θα αφεθεί στην πείνα της αρρώστιας. Χωρίς φωνή πλέον, ανεβάζει τον Μάρτιο του ’81 το έργο "Σάρα, τα παιδιά ενός κατώτερου θεού". Μαθαίνει τη γλώσσα των κωφαλάλων για να παίξει την Σάρα και θριαμβεύει για δύο χρονιές. Όμως, είναι το κύκνειο άσμα της. Στην πραγματικότητα, έχει ήδη αρχίσει να πηγαίνει στον Παράδεισο... σιγά-σιγά... σαν αερικό. Σταδιακά, οι φωνητικές της χορδές στραγγαλίζονται κι η ίδια αισθάνεται ότι έχει φτάσει η στιγμή να ζητήσει βοήθεια. Όχι ιατρική... αυτή την έχει από το ’68, που έγινε η διάγνωση στο στήθος της. Άλλη βοήθεια γυρεύει. Θέλει να μιλήσει. Το Δεκέμβρη του 1982 αποφασίζει ν' ανοίξει την καρδιά της στη δημοσιογράφο Φρίντα Μπιούμπη. Εκείνη την επισκέφθηκε αμέσως στο σπίτι της... εκεί, στην πλατεία Αγίου Γεωργίου, στην Κυψέλη. Το διαμέρισμα της Έλλης Λαμπέτη βρισκόταν στον πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας από αυτές που σε προδιαθέτουν άσχημα από την είσοδό τους. Ρυπαροί τοίχοι, βρώμικο ασανσέρ, μυρωδιά σαπίλας από τα υπόγεια. Η δημοσιογράφος ανέβηκε, χτύπησε το κουδούνι και της άνοιξε μια παχουλή γυναίκα με μαύρα μάτια, σκούρα φούστα, ένα ριγέ πουλόβερ κι ένα καφετί μαντίλι στο κεφάλι, δεμένο από τον αυχένα. "Χαίρετε..." της είπε κι ετοιμαζόταν να ζητήσει την κυρία Λαμπέτη. Η γυναίκα όμως, της χαμογέλασε. Η κυρία Λαμπέτη ήταν ήδη μπροστά της. "Εφτασα, ξέρεις, στο τέλος..." θα της πει λίγο αργότερα "και δεν έχω κάνεναν να μου γράψει το τέλος. Θα ήθελα να το γράψεις εσύ". Από τις διηγήσεις των επόμενων μηνών προέκυψε το βιβλίο "Τελευταία παράσταση" των εκδόσεων "Εξάντας" Η Έλλη, καταβεβλημένη από την αρρώστια και θυμωμένη από τη ζωή, ανοίγει την καρδιά της και μιλάει για όλα. Μα, πάνω από όλα, μιλάει για εκείνο το παιδί ενός κατώτερου θεού που στοιχειώνει την ψυχή της... τον εαυτό της. Στη ζωή αυτού του παιδιού έσκυψε με τρυφερότητα και σεβασμό και ο Φρέντυ Γερμανός, που ανέλαβε τη βιογραφία της για λογαριασμό των "Εκδόσεων Καστανιώτη"... ένα θαυμάσιο βιβλίο, που τιμά τη μνήμη της και ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού θεάτρου. Γιατί, από τον καιρό που εμφανίστηκε, μικρό κοριτσάκι, στη σκηνή ως την τελευταία της εμφάνιση, η Λαμπέτη ήταν το αγαπημένο "παιδί" του θεάτρου. Για την ακρίβεια, ήταν το αγαπημένο "μελαγχολικό παιδί" του. Το "παιδικό" στοιχείο της ήταν, βέβαια και το εύθραυστο, αλλά κι αυτό το "εύθραυστο" ήταν κάτι πολύ πιο σύνθετο. Ήταν σαν ένας κύκλος γύρω της, που την κρατούσε απομονωμένη, άγνωστη κι εγκαταλελειμμένη ταυτόχρονα, απροστάτευτη κι άτρωτη μαζί. Είχε τραγικότητα και χάρη συγχρόνως... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Iw-8-LruRFY/TmFdP1N4mAI/AAAAAAAAASo/TWH9ZOO7AR8/s1600/317860_lampeti.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 256px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Iw-8-LruRFY/TmFdP1N4mAI/AAAAAAAAASo/TWH9ZOO7AR8/s400/317860_lampeti.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647897934264047618" /></a> <br />Ίσως, αυτό που συνέτεινε στη διατήρηση αυτής της παιδικότητας να ήταν η μεγάλη αγάπη που έτρεφε για τα παιδιά (...το άλλο μεγάλο πάθος της, εκτός απ' το θέατρο) και η συναναστροφή της με τα ορφανά και ανάπηρα παιδιά των ιδρυμάτων, λίγο πριν και η ίδια αρρωστήσει. Πάλι με αφετηρία το θέατρο και την ευσυνειδησία που τη χαρακτήριζε ως ηθοποιό, άρχισε να επισκέπτεται διάφορα ιδρύματα, για να προσεγγίσει ουσιαστικότερα το ρόλο της "θαυματουργού" στο έργο του Γκίμπσον "Το θαύμα της Άννυ Σάλλιβαν", συγκλονισμένη από την ιστορία της Έλεν Κέλλερ. Όπως ήταν αναμενόμενο για μια ευαίσθητη και πλούσια ψυχή, δόθηκε ολόψυχα στο σκοπό, όχι απλώς της ανακούφισης μιας δυστυχίας, αλλά της ενεργητικής συμβολής για την καλυτέρευση της μοίρας αυτών των δυστυχισμένων υπάρξεων. Η Έλλη Λαμπέτη αφοσιώθηκε σ' αυτό το έργο, που κάποια μοίρα φαίνεται να είχε τάξει και σε 'κείνη, με ζήλο ιεραποστολικό. Δίνοντας χαρά και νόημα στη ζωή των παιδιών, ξανακέρδιζε και το νόημα της δικής της. Αφού για κάμποσο καιρό περιόδευε τα ιδρύματα, δίνοντας αυτοσχέδιες παραστάσεις, κάποια στιγμή αποφάσισε να διευρύνει την προσπάθειά της, οργανώνοντας το "θέατρο της Δευτέρας" (...θυσιάζοντας, δηλαδή, τη μοναδική μέρα ανάπαυσής της), όπου μόνη της κι εκ των ενόντων, έδινε ρεσιτάλ ηθοποιίας στη σκηνή του θεάτρου "Διονύσια", με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων, για την ενίσχυση ορφανοτροφείων και ιδρυμάτων για ανάπηρα παιδιά. Σ' αυτές τις παραστάσεις (...που μέρος τους, ευτυχώς ηχογραφήθηκε κι υπάρχει στο διαδίκτυο) το κοινό της ασφυκτικά γεμάτης πλατείας των "Διονυσίων" απήλαυσε, χειροκροτώντας κατασυγκινημένο, την υποκριτική δεξιοτεχνία της Λαμπέτη στο μονόλογο του "Άμλετ" και σε μονόπρακτα του Ζαν Κοκτώ, καθώς και τη σπαρακτική ανάγνωση αποσπασμάτων από τις επιστολές της Έλεν Κέλλερ. Μα πάνω απ' όλα, απήλαυσε αυτήν την ακτινοβολούσα αύρα που συνόδευε την παρουσία της. Εκείνη την ίδια που δημιουργούσε μια τραγικότητα, αλλά συγχρόνως και μια τρυφερότητα απαλή γύρω της... που την απογείωνε από την πραγματικότητα και την τοποθετούσε σε μια ποιητική ατμόσφαιρα ονείρου... <br />Κι όμως, αυτό το τόσο σημαντικό πλάσμα, που αξιώθηκε το ελληνικό θέατρο, δήλωσε στο τέλος: <span style="font-weight:bold;">"Είχα πολλά να κάνω στη δουλειά μου και δεν τα έκανα. Πέντε τάλαντα μου έδωσε ο Θεός και τα πέντε του τα επιστρέφω... δεν τα αξιοποίησα. Δεν καλλιέργησα το ταλέντο μου, για να καρποφορήσει όπως έπρεπε". <br /><br /><br />ΘΕΑΤΡΟΓΡΑΦΙΑ</span> <br /> <br />"Το ταξίδι του γάμου" (Κάρλο Ντε Φρις) Θίασος Κοτοπούλη 1942<br />"Αλάτι και πιπέρι" Θίασος Κοτοπούλη 1942<br />"Η Χάννελε πάει στον παράδεισο" (Γκ. Χάουπτμαν)Θίασος Κοτοπούλη 1942<br />"Ο ψεύτης και η καλόγρια" (Κουρτ Γκετς) Θίασος Κοτοπούλη 1944 <br />"Φουσκοθαλασσιές" (Δημήτρης Μπόγρης) Θίασος Κοτοπούλη 1944<br />"Σκάνδαλο σε γυμνάσιο θηλέων" (Λαντ. Φοντόρ) Θίασος Μιράντας, Μουσούρη, Νέζερ 1944<br />"Χάιλ Χίτλερ" (Δ. Ευαγγελίδη- Αλ. Σακελλάριου) Θίασος Μουσούρη 1944<br />"Η μεγάλη στιγμή" (Αλέκου Λιδωρίκη) Θίασος Μουσούρη 1945<br />"Οι έμποροι της δόξας" (Μαρσέλ Πανιώλ-Πωλ Νιβουά) Θίασος Μουσούρη 1945<br />"Η κυρία προέδρου" (Μ.Εννεκέν-Πωλ Βεμπέρ) Θίασος Μουσούρη 1945<br />"Μποέμ" (Ρενάτο Μόρντο) Θεατρική εταιρεία Μουσούρη, Μόρντο, Ανεμογιάννη 1945<br />"Εμείς κι ο χρόνος" (Τζων Πρίσλευ) Θέατρο Τέχνης 1946<br />"Γυάλινος Κόσμος" (Τένεση Ουίλλιαμς) Θέατρο Τέχνης 1946<br />"Αντιγόνη" (Ζαν Ανούιγ) Θέατρο Τέχνης 1947<br />"Ο γάμος της Μπάρμπαρα" (Τζέημς Μπάρι) Θέατρο Τέχνης 1947<br />"Το φιόρο του Λεβάντε" (Γρηγόριος Ξενόπουλος) Θέατρο Τέχνης 1947<br />"Ήταν όλοι τους παιδιά μου" (Άρθουρ Μίλλερ) Θέατρο Τέχνης 1947<br />"Ζωή με τον πατέρα" (Χάουαρντ Λίντσευ-Ράσσελ Κρουζ) Θέατρο Τέχνης 1947<br />"Ο ανακριτής έρχεται" (Τζων Πρίσλευ) Θέατρο Τέχνης 1948<br />"Ματωμένος Γάμος" (Φρεδερίκο Γκαρθία Λόρκα) Θέατρο Τέχνης 1948<br />"Ο Απόλλων του Μπελάκ" (Ζαν Ζιρωντού) Θίασος Κατερίνας 1948<br />"Χρυσή μου Ρουθ" (Νόρμαν Κράσνα) Θίασος Κατερίνας 1948<br />"Ο κουρέας της Σεβίλλης" (Μπωμαρσαί) Εθνικό Θέατρο 1948 <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-eDcYxWHFfb4/TmFmp6j2ZYI/AAAAAAAAASw/0sDXGzIrsDU/s1600/LAM2.018.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 308px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-eDcYxWHFfb4/TmFmp6j2ZYI/AAAAAAAAASw/0sDXGzIrsDU/s400/LAM2.018.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647908277979604354" /></a> <br />"Οι Φοιτητές" (Γρηγόριος Ξενόπουλος) Εθνικό Θέατρο 1949<br />"Φθινοπωρινή Παλίρροια" (Δάφνη ντυ Μωριέ) Θίασος Κατερίνας 1949<br />"Οι τρομεροί εραστές" (Νόελ Κάουαρντ) Θίασος Κατερίνας 1949<br />"Η κληρονόμος" (Ρουθ-Αυγούστου Γκετς) Θίασος Μουσούρη 1949 <br />"Η ανθρώπινη φωνή" (Ζαν Κοκτώ) Θίασος Μουσούρη 1950<br />"Λίλιομ" (Φέρεντς Μολνάρ) Θίασος Μουσούρη 1950<br />"Ένας αξιοθαύμαστος υπηρέτης" (Τζέημς Μπάρρι) Θίασος Μουσούρη 1950<br />"Πεγκ, καρδούλα μου" (Τζ. Χαρτλευ Μάννερς) Θίασος Μουσούρη 1950<br />"Χαμένοι στο σκοτάδι" (Πωλ Βίνσετ Κάρρολλ) Θίασος Μουσούρη 1951<br />"Το κουρέλι" (Ντάριο Νικοντέμι) Θίασος Μουσούρη 1951<br />"Βαθειά, γαλάζια θάλασσα" (Τέρενς Ράττιγκαν) Θίασος Λαμπέτη, Παππά, Χορν 1952 <br />"Ξενοδοχείο η ευτυχία" (Μαρκ Ζιλμπέρ Σωβαζόν) Θίασος Λαμπέτη, Παππά, Χορν 1952<br />"Νόρα-Το σπίτι της Κούκλας" (Ερρίκου Ίψεν) Θίασος Λαμπέτη, Παππά, Χορν 1953<br />"Αγαπούλα" (Άρθουρ Σνίτσλερ) Θίασος Λαμπέτη, Παππά, Χορν 1953<br />"Τρεις άγγελοι" (Αλμπέρ Υσσόν) Θίασος Λαμπέτη, Παππά, Χορν 1953<br />"Γαλάζιο Φεγγάρι" (Χιου Χέρμπερτ) Θίασος Λαμπέτη, Παππά, Χορν 1953<br />"Ο άνθρωπος με την ομπρέλα" (Ντάινερ-Μόρρουμ) Θίασος Λαμπέτη, Παππά, Χορν 1954<br />"Πρόσκληση στον πύργο" (Ζαν Ανούιγ) Θίασος Μουσούρη 1955<br />"Το τελευταίο βαλς" (Σώμερσετ Μωμ) Θίασος Μουσούρη 1956<br />"Νυχτερινή επίσκεψη" (Γκέγιερ) Θίασος Μουσούρη 1956<br />"Αριστοκρατικός δρόμος" (Τζέημς Μπάρρι) Θίασος Λαμπέτη, Χορν 1956<br />"Βροχοποιός" (Ν.Ρίτσαρντ Νας) Θίασος Λαμπέτη, Χορν 1956<br />"Ζιζί" (Αννίτα Λους) Θίασος Λαμπέτη Χορν 1957<br />"Το νυφικό κρεβάτι" (Γιαν ντε Νάρτογκ) Θίασος Λαμπέτη, Χορν 1957<br />"Ένα ζευγάρι παπούτσια" (Κλωντ Μανιέ) Θίασος Λαμπέτη, Χορν 1958<br />"Το παιχνίδι της μοναξιάς" (Ουίλλιαμ Γκιμπσον) Θίασος Λαμπέτη, Χορν 1958<br />"Ο Βαβάς" (Αντρέ Ρουσσέν) Θίασος Λαμπέτη, Χορν 1958<br />"Η κυρία με τις καμέλιες" (Αλέξανδορς Δουμάς) Θίασος Λαμπέτη, Χορν 1959<br />"Εραστής από χαρτόνι" (Ζακ Ντεβάλ) Θίασος Λαμπέτη, Χορν 1959<br />"Το θαύμα της της Άννυ Σάλλιβαν" (Ουίλλιαμ Γκίμπσον) Θίασος Λαμπέτη 1961<br />"Πεγκ, καρδούλα μου" (Τζ. Χάρτλευ Μάννερς) Θίασος Λαμπέτη 1961<br />"Η μικρή μας πόλη" (Θόρντον Γουάιλντερ) Θίασος Λαμπέτη 1962<br />"Ανοιξιάτικο τραγούδι" (Τζων Βαν Ντρούτεν) Θίασος Λαμπέτη 1962<br />"Οντίν" (Ζαν Ζιρωντού) Θίασος Λαμπέτη 1962<br />"Η κληρονόμος" (Ρουθ-Αυγούστου Γκετς) Θίασος Λαμπέτη 1962<br />"Σαμπρίνα" (Σάμιουελ Τέηλορ) Θίασος Λαμπέτη 1963<br />"Ατζαλένιο γοβάκι" (Πωλ Κλωντέλ) Εθνικό Θέατρο 1964<br />"Ξυπόλητη στο πάρκο" (Νηλ Σάιμον) Θίασος Λαμπέτη 1964<br />"Λεωφορείο ο Πόθος" (Τένεση Ουίλλιαμς) Θίασος Λαμπέτη 1965<br />"Αγία Ιωάννα" (Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω) Θίασος Λαμπέτη 1966<br />"Μαμζέλ Πέπσυ" (Πιερ Εντμόν Βικτόρ) Θίασος Λαμπέτη 1966<br />"Θυμήσου το Σεπτέμβρη" (Νόελ Κάουαρντ) Θίασος Λαμπέτη 1967<br />"Σαράντα καράτια" (Πιερ Μπαριγιέ) Θίασος Λαμπέτη 1968<br />"Φράνκυ" (Κάρσον Μακ Καλλερς) Θίασος Λαμπέτη 1969 <br />"Το άνθος του κάκτου" (Πιερ Μπαριγιέ-Ζαν Πιερ Γκρεντύ) Θίασος Λαμπέτη 1970<br />"Τσιν τσιν" (Φρανσουά Μπιγιεντού) Θίασος Λαμπέτη, Κωνσταντάρα 1970<br />"Μια λαίδη στο σφυρί'' ( Σώμερσετ Μωμ) Θίασος Λαμπέτη, Κωνσταντάρα 1970<br />"Ο λογαριασμός'' (Φρανσουάζ Ντορέν) Θίασος Λαμπέτη 1971<br />"Πέντε Θεατρικές μορφές: Ζαν Κοκτώ-Η ψεύτρα, Αυγούστου Στρίντμπεργκ-Η πιο δυνατή, Ζαν Κοκτώ- Την έχασα & Η ανθρώπινη φωνή" Θίασος Λαμπέτη 1971<br />"Γλυκιά Ίρμα'' (Αλεξάντερ Μπερεφφόρ-Μαργκερίτ Μονό) Θίασος Λαμπέτη 1972<br />"Η τυφλόμυγα" (Α. Λίκμπορν) Θίασος Λαμπέτη, Κατερίνας 1972<br />"Μικρές αλεπούδες" (Λίλιαν Χέλμαν) Θίασος Λαμπέτη, Κατερίνας 1973<br />"Ο Βυσσινόκηπος" (Άντον Τσέχοφ) Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος 1974<br />"Δεσποινίς Μαργαρίτα" (Ρομπέρτο Αλτάιντε) Θίασος Λαμπέτη 1975<br />"Φθινοπωρινή ιστορία" (Αλεξέι Αρμπούζοφ) Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο 1977<br />"Έξι μονόπρακτα: Μπέρτολτ Μπρεχτ-Η εβραία (από το "Τρόμος και Αθλιότητα του Γ’ Ράιχ), Αυγούστου Στρίντμπεργκ-Η Πιο Δυνατή, Τσέχοφ-Αρού Όλυα ("Μια Ψυχούλα"), Ζαν Κοκτώ-Η ανθρώπινη φωνή, Η ψεύτρα, Ο Πιερότος("Την έχασα")" Θίασος Λαμπέτη 1978 <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-ikQnoun2MDc/TmFp4jcrorI/AAAAAAAAAS4/6wWAMkftxpU/s1600/IMG%2B%25283%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 269px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ikQnoun2MDc/TmFp4jcrorI/AAAAAAAAAS4/6wWAMkftxpU/s400/IMG%2B%25283%2529.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647911828008444594" /></a><br />"Φιλουμένα Μαρτουράνο" (Εντουάρντο ντε Φιλίππο) Θίασος Λαμπέτη 1978<br />"Ντόλλυ-Η Προξενήτρα" (Θόρντον Ουάιλντερ) Θίασος Λαμπέτη 1980<br />"Σάρα, Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού" (Μαρκ Μέντοφ) Θίασος Λαμπέτη 1981<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-419806433292757494?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-3738110587939967432011-05-05T14:21:00.008+03:002011-05-05T14:40:42.289+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/--vK94Bdl1bU/TcKI4v_-psI/AAAAAAAAARs/INm3CQuX9-0/s1600/img3151.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 396px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/--vK94Bdl1bU/TcKI4v_-psI/AAAAAAAAARs/INm3CQuX9-0/s400/img3151.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603191394941183682" /></a> <br /> <br /><span style="font-weight:bold;">"Ποιος Θανάσης"</span> όμως ? Ο αγαθός υπάλληλος με το έκπληκτο βλέμμα, ο πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης με τις πονηρές γκριμάτσες, ο αεικίνητος τρελάρας με την περίεργη φωνή και το κοφτό γέλιο, ο άτσαλος και μπατίρης ερωτευμένος με το θλιμμένο χαμόγελο, ο φουκαράς βιοπαλαιστής με τις ανύπαντρες αδερφές, ο φαλακρός πράκτορ με τις τρελές ατάκες, ο καλός μας άνθρωπος, που συγκινεί με τις ατυχίες του και προκαλεί το γέλιο με τις γκάφες του... Όλα αυτά κι άλλα τόσα, που έρχονται στη μνήμη μας αντικρίζοντας αυτή τη μορφή, που κατά πολύ απέχει από το κλασικό παρουσιαστικό και παίξιμο των πρωταγωνιστών του Ελληνικού κινηματογράφου, είτε πρόκειται για ζεν πρεμιέ είτε για καρατερίστες και κωμικούς ηθοποιούς. Ο Βέγγος δεν μιμήθηκε κανέναν, παρόλο που κάποιοι τον χαρακτηρίζουν σαν τον "Έλληνα Σαρλό" και σαν "ενσάρκωση του Καραγκιόζη". Αν υπάρχουν κάποια στοιχεία απ' αυτούς τους ήρωες στο παίξιμό του, δεν είναι δανεικά ή κλεμμένα, πολύ απλά γιατί ο Βέγγος σπανίως υποδυόταν. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, αυτός που βλέπαμε στο πανί κι αργότερα στη μικρή οθόνη, ήταν και είναι ο ίδιος ο Βέγγος κι όχι ένας τύπος που δημιουργήθηκε επί τούτου, όπως ας πούμε ο Θύμιος του Χατζιχρήστου, ο Λαλάκης του Βογιατζή ή ο Φίφης του Παράβα. Άλλωστε, το ότι χρησιμοποιήθηκε το πραγματικό του όνομα - αργότερα και το επώνυμο - στους τίτλους των ταινιών που πρωταγωνιστούσε, δεν ήταν καθόλου δείγμα ματαιοδοξίας, όπως μπορεί να πιστεύουν πολλοί κακεντρεχείς, αλλά μάλλον δείγμα ειλικρίνειας, αυτογνωσίας και αγνών προθέσεων. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή... <br /> Ο Θανάσης Βέγγος γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο το Μάιο του 1926. Ήταν το μοναχοπαίδι του κυρ Βασίλη και της κυρά Ευδοκίας, που κατάφεραν να δώσουν στο Θανάση μόνο τη στοιχειώδη μόρφωση. Δύσκολες εποχές κι ο κυρ Βασίλης, έπιασε κάποτε δουλειά σαν υπάλληλος στο εργοστάσιο της Ηλεκτρικής Εταιρίας. Στην Κατοχή, οργανωμένος πια στο ΕΑΜ, αγωνίστηκε για να σώσει το εργοστάσιο από την ανατίναξη που σχεδίαζαν οι Γερμανοί. Οι μαρτυρίες λένε πως, το εργοστάσιο σώθηκε τελικά, χάρη στις προσπάθειες αυτού ακριβώς του ανθρώπου, ο οποίος στη συνέχεια απολύθηκε από τη δουλειά του, εξαιτίας των αριστερών φρονημάτων του. Η ηθοποιός Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, μίλησε για εκείνη την περίοδο στο ντοκιμαντέρ-αφιέρωμα στο Θανάση Βέγγο "Ένας άνθρωπος παντός καιρού" του Γιάννη Σολδάτου... <br /><br /><span style="font-style:italic;">«Ήμουν 5 χρονών όταν γνωριστήκαμε. Εκείνος 9 χρόνια μεγαλύτερός μου. Μέναμε δίπλα, στο Νέο Φάληρο. Ζούσε με την οικογένειά του σε μια καμαρούλα. Οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν μεγάλες - ο πατέρας του ήταν αριστερός, τον είχαν διώξει από τη δουλειά, και δεν είχαν ούτε καν ηλεκτρικό. Ο πατέρας μου πέρασε ένα καλώδιο μέσα από τα δένδρα και τους έδωσε φως. Ο Θανάσης δεν το ξέχασε ποτέ αυτό. Στη γειτονιά βοηθούσε τους πάντες. Έβλεπε κάποιον να κρατά κάτι βαρύ και αμέσως πήγαινε να τον ξαλαφρώσει. Όταν τον έστειλαν στη Μακρόνησο, πήγαινα με τη μητέρα μου και κάναμε παρέα στους γονείς του. Εκεί γνώρισε τον Κούνδουρο και, όταν επέστρεψαν, μου τον έφερε στο σπίτι. Έτσι βγήκα στο σινεμά, στη "Μαγική πόλη" και τον "Δράκο", τις πρώτες ταινίες που συμμετείχε και ο Θανάσης. Την εποχή του "Δράκου" παντρεύτηκε και την Ασημινούλα. Δε ξανακοίταξε άλλη γυναίκα. Μείνανε όλοι μαζί σε κείνο το σπιτάκι στο Ν. Φάληρο. Εγώ κι ο Κούνδουρος στρώσαμε το νυφικό κρεβάτι. Ο Θανάσης ήταν πολύ σοβαρό και πονεμένο παιδί. Και μανιώδης με την καθαριότητα ! Όταν έχει γύρισμα μπαίνει πρώτος, καθαρίζει, ξεσκονίζει και μετά μπαίνουν οι άλλοι. Στη Μακρόνησο με τον Κούνδουρο έμεναν σε σκηνή. Ε, καθάριζε ώς και το χώμα!».</span> <br /><br /> Όσο μικρό κι αν είναι ένα αφιέρωμα, όπως είναι ετούτο εδώ, γι αυτόν τον τεράστιο ερασιτέχνη ηθοποιό - και το επίθετο το γράφω με κάθε σεβασμό στο μετερίζι απ' όπου υπηρέτησε αυτήν την τέχνη - δεν είναι δυνατόν να μην περιλαμβάνει την περίοδο της στρατιωτικής του θητείας στη Μακρόνησο, καθώς εκεί ο νεαρός ακόμα Θανάσης, έχτισε το χαρακτήρα, που μετέπειτα γνωρίσαμε στις ταινίες του, βίωσε το παράλογο της στρατοκρατίας, έμαθε να υπομένει τον εξευτελισμό, υιοθέτησε την αξιοπρέπεια ως στάση ζωής και ταυτόχρονα γνώρισε τη συντροφική αλληλεγγύη. Μέσα σ' αυτό το άγονο περιβάλλον της εξορίας, της καταπίεσης και της αβάσταχτης μοναξιάς, ο Θανάσης Βέγγος διατήρησε την ανθρωπιά και την καλοσύνη του κι ήρθε σ' επαφή με πνευματικούς ανθρώπους, που διαμόρφωσαν την κουλτούρα της μεταπολεμικής Ελλάδας κι έδωσαν στον ίδιο την ευκαιρία ν' αναδειχθεί και ν' αλλάξει την πορεία της ζωής του. "Κάθε εμπόδιο για καλό", που θα 'λεγε κι ο ίδιος. Γιατί αν η κυβέρνηση "Συναγερμού" του στρατάρχη Aλέξανδρου Παπάγου, δεν θεωρούσε το Θανάση Βέγγο "απόκληρο" ή "μίασμα" και δεν τον είχε στείλει να υπηρετήσει στη Μακρόνησο, λόγω πολιτικών φρονημάτων, κατά πάσα πιθανότητα θα ήταν μέχρι και σήμερα ένας πάρα πολύ καλός κατασκευαστής δερμάτινων ειδών, στο μαγαζάκι που διατηρούσε κάπου στο Μοναστηράκι. Ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος, που τον γνώρισε εκεί και συνδέθηκε φιλικά μαζί του και ήταν ο πρώτος άνθρωπος που διέκρινε το πηγαίο ταλέντο του, λέει χαρακτηριστικά... <br /><span style="font-style:italic;">« Το Βέγγο τον γνώρισα στο Μακρονήσι. Ήμουνα σ' ένα βουνό επάνω και προσπαθούσα να στήσω ένα αντίσκηνο να κοιμηθώ, ανάμεσα στη μάζα του λόχου, στα τέσσερις χιλιάδες αντίσκηνα παρατεταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, ανάμεσα σε τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους, τρομαγμένους και κουρασμένους. Πήγα στην κορυφή του βουνού, με την ευλογία της διοίκησης, να στήσω τη σκηνή μου και τη ζωή μου. Κι εκεί που καθόμουνα και χάζευα και κοίταζα πως ν' αρχίσω, μόνος τελείως, μ' ένα αντίσκηνο πεταμένο χάμου, μ' ένα σκεπάρνι και με πασσάλους, βλέπω μια σιλουέτα περίεργη, μέσα σ' αυτές τις φοβερές χλαίνες που μας δίνανε, τις βρώμικες, ξεσκισμένες. Καταφθάνει, κουβαλώντας σανίδια από κιβώτια κι ένα σφυρί. Έφτιαξε κάτι, μια κατασκευή, ένα επίπεδο με τις σανίδες, και μου λέει ξαφνικά: "Συναγωνιστή -ευλογημένη λέξη, που τελικά έχει γίνει ρετσινιά- συναγωνιστή, θα πεθάνεις" λέει. "Το βράδυ κάνει κρύο. Βάλε την κουβέρτα σου πάνω στα σανίδια" Λέω: "Εσένα τι σε νοιάζει αν πεθάνω εγώ; Κι εσύ θα πεθάνεις". Ούτε γέλασε καν ούτε και δε γέλασε. Πήρε τη διαλυμένη σκηνή κι άρχισε να τη στήνει μέσα στους πασσάλους της. Τον χάζευα, σκεφτόμουνα πως αυτός ή τρελός είναι ή άγιος. Τέλος πάντων, το ίδιο κάνει. Έκανα διάφορες σκέψεις, αφηρημένος και κουρασμένος, αλλά έτσι ξεκίνησε η γνωριμία μου με το Βέγγο. Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση και λέω: "Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε". Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό. Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας. Ο Βέγγος δεν φτιάχτηκε ηθοποιός, γεννήθηκε. Κυριαρχείται από τον αγαθό δαίμονα που φροντίζει να συντηρεί μια αεί παρθενιά. Γεννήθηκε ως Βέγγος το '52, όταν η μοίρα άρπαξε τον αγαθό στρατιώτη του Δευτέρου Τάγματος Σκαπανέων της κόλασης, που είναι γνωστή με το λυρικό όνομα "Μακρονήσι", και τον πέταξε στα βαθιά νερά του κινηματογράφου και του θεάτρου. »</span> <br />Μετά το πέρας της θητείας του, ο Βέγγος επέστρεψε στην παλιά του δουλειά, μέχρι που (το 1953) τον θυμήθηκε ο Κούνδουρος όταν γύριζε την πρώτη του ταινία, τη "Μαγική πόλη" και τον κάλεσε να παίξει έναν φουκαρά βιοπαλαιστή (δηλαδή τον εαυτό του)... ένα μαναβάκι της λαχαναγοράς. Η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους το 1955. Θα μεσολαβήσει, την ίδια χρονιά, ένα πέρασμά του από το μελόδραμα "Καταδικασμένη κι απ' το παιδί της" και την αμέσως επόμενη, ο Βέγγος θα παίξει το ρόλο ενός μπάρμαν σε κέντρο διασκέδασης της Τρούμπας, ο οποίος είναι συγχρόνως και μπράβος του αρχηγού μιας συμμορίας απατεώνων (τον υποδύεται ο Γιάννης Αργύρης), στη δεύτερη ταινία του Κούνδουρου "Ο δράκος", σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλη και με πρωταγωνιστή τον επίσης νέο τότε και πολλά υποσχόμενο ηθοποιό, Ντίνο Ηλιόπουλο. Εκεί θα φάει τις πρώτες θεαματικές φάπες, που έκτοτε θα τον καταδιώκουν σε ολόκληρη την κινηματογραφική σταδιοδρομία του. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-clbNCKAI9gY/TcKJ-AZcibI/AAAAAAAAAR0/iQj3E1M7KaA/s1600/page269_1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 290px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-clbNCKAI9gY/TcKJ-AZcibI/AAAAAAAAAR0/iQj3E1M7KaA/s400/page269_1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603192584753940914" /></a> <br /> Έτσι, ο εκφραστικός ηθοποιός με τη φαλάκρα, το συμπαθητικό πρόσωπο, την αβέβαιη έκφραση, μπήκε δυναμικά στον χώρο του κινηματογράφου, χωρίς να έχει φοιτήσει σε δραματική σχολή και χωρίς προϋπηρεσία στο θέατρο. Στην αρχή δούλεψε σαν φροντιστής, σαν να λέμε "ο άνθρωπος για όλες της δουλειές" των κινηματογραφικών πλατό, με πολύ μικρό, έως και καθόλου μεροκάματο. Σαν ερασιτέχνης, εμφανίστηκε με μικρούς ρόλους σε αρκετές, ενδιαφέρουσες και γνωστές ταινίες, όπως "Το κορίτσι με τα μαύρα" (1956) του Μιχάλη Κακογιάννη, με πρωταγωνιστές τους Δημήτρη Χορν και Έλλη Λαμπέτη, "Το κορίτσι με τα παραμύθια" (1956) του Ανδρέα Λαμπρινού και "Μαρία Πενταγιώτισσα" (1957) πλάι στη νεαρή κι ανερχόμενη Αλίκη Βουγιουκλάκη, "Έχει θείο το κορίτσι" (1957), με το μεγάλο κωμικό Βασίλη Αυλωνίτη, "Διακοπές στην Αίγινα" (1958) του Ανδρέα Λαμπρινού, με Βουγιουκλάκη και Κωσταντάρα, "Χαρούμενοι αλήτες" (1958), του Δημήτρη (Ντίμη) Δαδήρα, κοντά στον Νίκο Ρίζο, "Ο Μιμίκος και η Μαίρη" (1958) του Γρηγόρη Γρηγορίου και άλλες.<br />Στις 11 Απριλίου του 1959, αποκτά πλέον την άδεια άσκησης επαγγέλματος ηθοποιού, σαν εξαιρετικό ταλέντο και γίνεται μέλος του Σ.Ε.Η. Η πρώτη θεατρική του εμφάνιση έγινε την ίδια χρονιά, στο θέατρο Περοκέ, στην επιθεώρηση των Δημήτρη Βασιλειάδη και Ναπολέοντα Ελευθερίου "Ομόνοια Πλατς ...πλουτς", με το θίασο των Γιάννη Γκιωνάκη - Νίκου Ρίζου - Τάκη Μηλιάδη. Είναι η χρονιά που θα βγει στις αίθουσες και μια από τις καλύτερες ηθογραφικές κωμωδίες στην ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου. "Ο Ηλίας του 16ου", σε λυτή και μεστή σκηνοθεσία του Αλέκου Σακελλάριου (από εκείνες που δε μπορεί κανείς εύκολα να αφαιρέσει ούτε ένα καρέ) και σενάριο πλούσιο σε πλοκή και σπαρταριστές ατάκες, γραμμένο από το αχτύπητο δίδυμο Σακελλάριος - Γιαννακόπουλος, είναι η ταινία που ο Θανάσης Βέγγος, για πρώτη φορά θα παίξει έναν μεγαλύτερο ρόλο και παρέα με τον Κώστα Χατζιχρήστο, θα μας χαρίσουν άφθονο, σπαρταριστό γέλιο... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-GR7uaY-iXkQ/TcKKupswbII/AAAAAAAAAR8/7nx-aOAWmKY/s1600/page136_1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 326px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-GR7uaY-iXkQ/TcKKupswbII/AAAAAAAAAR8/7nx-aOAWmKY/s400/page136_1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603193420474510466" /></a> <br />Θα ακολουθήσουν όμως αρκετές ακόμα ταινίες, που θα δούμε το Βέγγο σε δεύτερους ρόλους, να τρέχει, να τρώει ξύλο και να βγάζει το φίδι απ' την τρύπα για λογαριασμό των πρωταγωνιστών, μέχρι να χριστεί ο ίδιος πρωταγωνιστής. Μόνο στους "Δοσατζήδες (ή αλλιώς "Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι" 1959) του Βασίλη Γεωργιάδη, μοιράζεται το πανί και την μοτοσικλέτα - πολυκατάστημα, με το Νίκο Σταυρίδη και στο "Ο Μήτρος κι ο Μητρούσης στην Αθήνα" (1960) έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, μαζί με το Φραγκίσκο Μανέλη. Στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '60 θα βρεθεί σε αρκετές ταινίες με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Στη "Μουσίτσα" (1959) του Γιάννη Δαλιανίδη, θα είναι ο φίλος του κοσμικογράφου Ανδρέα Μπάρκουλη που κλέβει την καρδιά της, στο "Κλωτσοσκούφι" (1960) του Ντίνου Δημόπουλου, θα είναι ο ρεσεψιονίστ της ναυτιλιακής εταιρίας Βέγγελη ( τον υποδύεται ο Αλέκος Αλεξανδράκης) που την αποπαίρνει, στη "Μανταλένα" (1960) του Γιώργου Ρούσσου, ο καλοκάγαθος αστυφύλακας, που προσπαθεί να τη βοηθήσει και στο "Η Λίζα και η άλλη" (1961) του Ντίνου Δημόπουλου, ο δαιμόνιος ντέντεκτιβ, που αναλαμβάνει να την ανακαλύψει... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-1HwioqOH1Tk/TcKLDBuahWI/AAAAAAAAASE/5wx5VEsNz6c/s1600/%25CE%25B21.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 283px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-1HwioqOH1Tk/TcKLDBuahWI/AAAAAAAAASE/5wx5VEsNz6c/s400/%25CE%25B21.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603193770521298274" /></a> <br />Μέχρι το 1962 που ο Βέγγος θα σημειώσει την πρώτη του καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία ως πρωταγωνιστής, με την ταινία "Ψηλά τα χέρια Χίτλερ" (1961) του Ροβήρου Μανθούλη, θα τον δούμε σε δεκάδες ταινίες, δράματα, αισθηματικές κομεντί, ηθογραφίες, τρελές κωμωδίες, άλλες άγνωστες στο ευρύ κοινό, άλλες πετυχημένες εμπορικά κι άλλες αμφιβόλου καλλιτεχνικής αξίας. Μέσα απ' αυτόν τον τεράστιο κατάλογο, θα προσπαθήσω να θυμηθώ και να σημειώσω τις πιο αγαπημένες, όπως το "Ζητείται ψεύτης" (1961) του Γιάννη Δαλιανίδη, βασισμένο στο θεατρικό έργο του Δημήτρη Ψαθά, με τον απολαυστικό Παντελή Ζερβό και την Αννα Κυριακού, το βραβευμένο με Όσκαρ τραγουδιού (για "Τα παιδιά του Πειραιά" του Μάνου Χατζιδάκι) "Ποτέ την Κυριακή" (1960) του Ζυλ Ντασέν, με πλήθος γνωστών ονομάτων στο καστ (Μελίνα Μερκούρη, Γιώργο Φούντα, Δέσπω Διαμαντίδου, Τίτο Βανδή, Μήτσο Λυγίζο, Δήμο Σταρένιο, Αλέξη Σολωμό, Νίκο Φέρμα, Δημήτρη Παπαμιχαήλ, Αλέκα Κατσέλη, Φαίδωνα Γεωργίτση, Αρτέμη Μάτσα, Χριστόφορο Νέζερ και πολλούς άλλους), τη γλυκόπικρη ταινία "Χαμένα όνειρα" (1961) του Αλέκου Σακελλάριου, με το Δημήτρη Παπαμιχαήλ και την Αντιγόνη Βαλάκου, στην οποία ακούγεται το υπέροχα νοσταλγικό βαλσάκι του Μάνου Χατζιδάκι, το "Ποιά είναι η Μαργαρίτα" (1961) με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και πρωταγωνιστές τους Τζένη Καρέζη και Γιάννη Φέρτη, το "Ευτυχώς τρελάθηκα" (1962) του Κώστα Ανδρίτσου, με το Νίκο Σταυρίδη, τη Γκέλυ Μαυροπούλου και τη Μάρθα Καραγιάννη, το "Η νύφη το ΄σκασε" (1962) του Σακελλάριου, που ο Βέγγος τραβάει τα πάνδεινα, ως ο φερόμενος απαγωγέας της παρ' ολίγον νύφης Τζένης Καρέζη, τις "Δουλειές του ποδαριού" (1962) και τέλος την ταινία "Ο ατσίδας" (1962) του Γιάννη Δαλιανίδη, με πρωταγωνιστές τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τη Ζωή Λάσκαρη και τη Μάρθα Καραγιάννη, στην οποία ταινία όμως, την παράσταση κλέβει ο Βέγγος στο ρόλο του θυμόσοφου σερβιτόρου Θρασύβουλα... <br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/Lr9ydbtCawg" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> <br />Ήδη, από τις αρχές της δεκαετίας του '60, οι περισσότερες εταιρίες παραγωγής ταινιών άρχισαν να δείχνουν μια προτίμηση στο σπαραξικάρδιο αισθηματικό ή "κοινωνικό" μελό που, τόσο από καλλιτεχνική όσο κι από καθαρά τεχνική άποψη, ήταν χαμηλού επιπέδου. Σε ανάλογο επίπεδο και κάποιες πρόχειρα γυρισμένες φαρσοκωμωδίες, που σώζονται αποκλειστικά και μόνο από την παρουσία των μεγάλων μας κωμικών. Με παραγωγό -ενίοτε και σεναριογράφο- τον Κώστα Στράντζαλη και πρωταγωνιστή, πια, το Θανάση Βέγγο, ξεχωρίζουν ελαφρώς οι ταινίες "Σχολή για σωφερίνες" (1964), "Ο καταφερτζής" (1964) σε σενάριο του Νίκου Τσιφόρου και "Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο" (1963) των Ορέστη Λάσκου και Ναπολέοντος Ελευθερίου. Σπουδαίες εξαιρέσεις, βέβαια, σημειώνονται ακόμα και δεν είναι άλλες από τις δημιουργίες των δεξιοτεχνών στο χώρο του λεγόμενου "ποιοτικού" κινηματογράφου, με συμμετοχές σε διεθνή φεστιβάλ, αλλά και του "εμπορικού", κυρίως με μεταφορές επιτυχημένων θεατρικών έργων στη μεγάλη οθόνη. Ανάμεσα σ' αυτές τις εξαιρέσεις, σίγουρα ανήκουν δυο αγαπημένες κωμωδίες του Αλέκου Σακελλάριου, με πρωταγωνιστή το Θανάση Βέγγο. Το "Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης" (1963), όπου οι αυτοτελείς ιστορίες των Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου θέλουν το φτωχό κι άνεργο επαρχιώτη Θανάση, να περνά διαδοχικά κι ανεπιτυχώς από διάφορα επαγγέλματα (...γκαρσόνι, διαιτητής πυγμαχίας, βοηθός φαρμακοποιού, φωτογράφος κι αστυνομικός) πριν επιστρέψει απογοητευμένος στο χωριό του και το "Θα σε κάνω βασίλισσα" (1964), από το ομώνυμο θεατρικό έργο των Γιαννακόπουλου - Σακελλάριου. Εδώ ο Βέγγος ενσαρκώνει το μίζερο και τσιγκούνη κυρ-Αντώνη, έναν χαρακτήρα εκ διαμέτρου αντίθετο της γενναιόδωρης προσωπικότητάς του, αλλά και της αεικίνητης φιγούρας που δημιούργησε στη μεγάλη οθόνη κι αναδεικνύει, μέσω του απολαυστικού σεναρίου, το ερμηνευτικό του ταμπεραμέντο. Την ίδια περίοδο εμφανίζεται με επιτυχία στις παραστάσεις του θεάτρου Ακροπόλ "Οκτώ άνδρες κατηγορούνται" της συγγραφικής τριάδας Ασημακόπουλου - Σπυρόπουλου - Παπαδούκα και στο έργο "Κόκκινα τριαντάφυλλα" των Γιαλαμά - Πρετεντέρη - Ελευθερίου, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας σαιζόν (1963), θα τον βρει στο Θέατρο Εθνικού Κήπου με το έργο των Γιαλαμά - Πρετεντέρη "Οι φτωχοδιάβολοι", που την επόμενη χρονιά γυρίστηκε για το σινεμά από τη "Σπέντζος Φιλμ", με σκηνοθέτη τον Τζων Κρίστιαν και συμπρωταγωνιστές του Θανάση Βέγγου, το Γιάννη Μαλούχο και το Γιώργο Μιχαλακόπουλο... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-9vly_j3kDPo/TcKLnhdwXJI/AAAAAAAAASM/m4BlL7607TA/s1600/thou-vou.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 269px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-9vly_j3kDPo/TcKLnhdwXJI/AAAAAAAAASM/m4BlL7607TA/s400/thou-vou.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603194397516651666" /></a> <br />Κάπου εκεί, περί τα μέσα της δεκαετίας του '60, ο Θανάσης Βέγγος θα πάρει το ρίσκο να ηγηθεί - μαζί με τους Ρένα Βλαχοπούλου και Γιώργο Δάνη - θιάσου στο θέατρο Ακροπόλ, αλλά κι ένα ακόμα μεγαλύτερο, να ιδρύσει τη δική του εταιρία παραγωγής "ΘΒ - Ταινίες Γέλιου", με σκοπό να υλοποιήσει το όραμά του, ένα όραμα απόλυτης ερμηνευτικής ελευθερίας, που υπερβαίνει τους ισχύοντες σεναριακούς κανόνες της κωμωδίας και να περάσει στο πλατύ κοινό ένα ανατρεπτικό είδος σουρεαλιστικής φάρσας. Η πρώτη ταινία δικής του παραγωγής είναι το "Είναι ένας τρελλός, τρελλός Βέγγος" (1965), με τον Πάνο Γλυκοφρύδη πίσω απ' την κάμερα και τον ίδιο στο ρόλο του ορφανού κι άνεργου νέου, που ψάχνει να βρει τον πατέρα του. Ακολουθούν οι ταινίες "Ο παπατρέχας" (1966) και "Πάρε κόσμε" (1967), με σκηνοθέτη τον Ερρίκο Θαλασσινό, όπου ο Βέγγος είναι πάντα ο καλοκάγαθος άνθρωπος, που βρίσκει τα μύρια όσα εμπόδια παλεύοντας να φτιάξει τη ζωή του, ενώ παράλληλα δε σταματά ποτέ να νοιάζεται και να βοηθάει τους συνανθρώπους του. Απ' αυτά τα ολίγα και μόνο, εύκολα συμπεραίνει κανείς πως, το βασικό θέμα γύρω από το οποίο περιστρέφεται η ιστορία σε κάθε ταινία του Θανάση Βέγγου, είναι καταρχήν τραγικό... κι όμως, ο κόσμος γελάει και γελάει πολύ !! Βλέπουν, άραγε, οι θεατές στο πρόσωπό του τον ίδιο τους τον εαυτό, γελούν με τα παθήματα ενός άλλου κι ανακουφίζονται ή αντιλαμβάνονται αυτό που, από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι το κοινό υλικό της δραματικής τέχνης... τη ματαιότητα του ανθρώπινου βίου ? <br />Σχεδόν σε κάθε πλάνο που βλέπουμε το Βέγγο να τρέχει, πάντα υπάρχει αρχικά κάποιο εμπόδιο, που αποτυγχάνει να υπερπηδήσει ή κάποιο αντικείμενο που κρέμεται και χτυπά πάνω του το κεφάλι του, για να σωριαστεί καταγής. Πάντα όμως, ορθώνεται για να συνεχίσει και πάντα επαναλαμβάνει την ίδια αμεριμνησία, όπως ένα βρέφος στα πρώτα του βήματα ! Ο Βέγγος, με τρόπο οδυνηρό, σχεδόν Προμηθεϊκό, σκάβει τ' αρχέγονα χωράφια, απ' όπου κατάγεται το ανθρώπινο είδος. Κι όταν ξεμπερδέψει το βήμα του, και βρει δρόμο ανοιχτό, θα φύγει... σα να μη συνέβη απολύτως τίποτα ! <br /> <br /> <br />(Συνεχίζεται)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-373811058793996743?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-19754666169491901882010-11-23T15:39:00.011+02:002010-11-23T16:07:22.753+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/TOvEVeNLn1I/AAAAAAAAARA/N2dUYj7rhiM/s1600/starry_night-vincent_vangogh1152x864.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 299px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/TOvEVeNLn1I/AAAAAAAAARA/N2dUYj7rhiM/s400/starry_night-vincent_vangogh1152x864.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542739639574175570" /></a> <br /> Ήταν όλο του το βιός. Στην κυριολεξία δηλαδή, αυτή ήταν όλη κι όλη η ζωή του, αλλά ταυτόχρονα και η περιουσία του. Αυτό το κουτί, το όχι πιο μεγάλο από έν' αστέρι, το όχι πιο μικρό από ένα βότσαλο, θ' ακουμπούσ' ευλαβικά- χάρισμα και κριτήριο - στα πόδια του Θεού του, όταν θα τον συναντούσε, όπως θ’ ακουμπούσε κανείς ένα στιλπνό βότσαλο στον ουρανό… <br />Το πήρε αργά στα χέρια του, το έφερε ψηλά στο μέρος της καρδιάς και με τρεμάμενο χέρι άνοιξε το καπάκι... <br />Μια μια, άστραφταν μπρος στα μάτια του οι στιγμές της ευτυχίας του. Λαμπερά διαμάντια, που μέσα από το πρίσμα τους έβλεπε καθαρά ό,τι έδωσε, ο,τι του δόθηκε απλόχερα, αλλά κι ό,τι κέρδισε με κόπο. Μοναδικά κι ασύγκριτα με οτιδήποτε στον κόσμο του. Το καθένα από αυτά έφερνε πάνω του ένα σημάδι, που το έκανε να ξεχωρίζει από τ' άλλα, χωρίς να χάνει όμως σε λαμπρότητα. Θέλησε να τα ξαναγγίξει για μια τελευταία φορά, πριν να τ’ αποχωριστεί για πάντα. Ένιωθε πως το τέλος πλησίαζε… <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/TOvExVa7fhI/AAAAAAAAARI/jw7sNLBSqqk/s1600/Portrait-of-Dr.-Gachet-June-1890-Vincent-Willem-van-Gogh.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 164px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/TOvExVa7fhI/AAAAAAAAARI/jw7sNLBSqqk/s200/Portrait-of-Dr.-Gachet-June-1890-Vincent-Willem-van-Gogh.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542740118252256786" /></a> Άρχισε να τ’ αραδιάζει ένα ένα πάνω στο παλιό τραπεζάκι, που συνήθιζε να παίρνει τον καφέ του τα πρωινά, το τσάι του τ΄ απογεύματα και το ουίσκι του, μ’ ένα παγάκι μελαγχολίας, τα βράδια. Σαν έφτασε στον πάτο του κουτιού, τινάχτηκε πίσω κεραυνοβολημένος. Τι ήταν αυτό που άγγιξε? Τράβηξε απότομα το χέρι του κι έφερε τ’ ακροδάχτυλα μπρος στ’ απορημένα μάτια του. Ήταν κατακόκκινα και πονούσαν, σαν να ‘χαν δεχτεί δαγκωματιά από φίδι. Έσκυψε με τρόμο πάνω απ’ το κουτί, που κανονικά θα ‘πρεπε να χάσκει άδειο, μιας κι όλες τις στιγμές που είχε ζήσει, τις είχε μπροστά του, αραδιασμένες πάνω στο τραπεζάκι. Και τότε αντίκρισε αυτό που δεν περίμενε… ένα αναμμένο κάρβουνο, που σιγόκαιγε ήσυχο σε μια γωνιά του κουτιού... <br />"Θεέ μου" μονολόγησε, στρέφοντας τα μάτια του ψηλά "αν είναι αυτό το τέλος μου, δεν θέλω να το δω" … <br />Αλλά ο Θεός του, είχε άλλα σχέδια για κείνον. Ήθελε να τον κάνει, όχι μόνο να το δει, αλλά να το πάρει και στα χέρια του. Ήθελε να του δείξει πως, αυτό το κάρβουνο υπήρχε πάντα εκεί, στον πάτο του κουτιού… πως ήταν αυτό που χάρισε όλα εκείνα τα μοναδικά σημάδια στα διαμάντια της ευτυχίας του, πως δεν θα ‘πρεπε να το φοβάται και πως προλάβαινε, αν ήθελε, να το κάνει κι αυτό ένα διαμάντι, ακόμα πιο λαμπερό και πιο όμορφο από όλα τ’ άλλα, τέλειο αυτό κι αψεγάδιαστο, σαν τ’ ομορφότερο πετράδι του κόσμου του… <br />Τότε ήταν, που άρχισε να χιονίζει ξαφνικά κι είδε να γλιστρούν στο τζάμι οι μικρές νιφάδες, που τον προσκαλούσαν στον τελευταίο του χορό μαζί τους. Έβγαλε με κόπο, αλλά και με μια παιδιάστικη λαχτάρα, τα παπούτσια του και βγήκε ξυπόλητος στη γαλάζια νύχτα. Ήθελε να νιώσει για τελευταία φορά το αφράτο χιόνι στις γυμνές, γέρικες πατούσες του… να στροβιλιστεί για τελευταία φορά στον παγωμένο βοριά, όπως έκανε παιδί... τότε που χόρευε πανάλαφρος, γύρω απ' το λεπτό κορμί της ανθισμένης μυγδαλιάς, αδιαφορώντας για τις φωνές της μάνας του, πως τάχα θ’ αρρωστήσει. Ήθελε, επιτέλους, να κάνει ανακωχή με το χειμώνα της μοναξιάς του και να πάει να την βρει… <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/TOvFOdYeEqI/AAAAAAAAARQ/xNd_9h6P_b8/s1600/Vincent_Willem_van_Gogh_113.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 317px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/TOvFOdYeEqI/AAAAAAAAARQ/xNd_9h6P_b8/s400/Vincent_Willem_van_Gogh_113.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542740618605630114" /></a> <br /> Στάθηκε στη μέση της αυλής, λαχανιασμένος και ζαλισμένος από τις πιρουέτες κι άνοιξε τα χέρια του, σε μια αγκαλιά, που θα μπορούσε εκείνη τη στιγμή, να χωρέσει το σύμπαν. Έστρεψε το βλέμμα του ψηλά κι έβλεπε τώρα, ως και τα χέρια του Θεού του, να χαμηλώνουν και να πασπαλίζουν με νιφάδες - άχνη ζάχαρη του φάνηκε - τον κόσμο… <br />"Σ’ ευχαριστώ !" του φώναξε, πεσμένος τώρα πια στα γόνατα… <br />Αφού έμεινε έτσι ακίνητος για λίγο, άρχισε σιγά σιγά να μαζεύει γύρω του το αφράτο χιόνι. Δεν ένιωθε πόνο πια, δεν ένιωθε κούραση, δεν ένιωθε την παγωνιά… <br />Άρχισε να σχηματίζει με το χιόνι ένα σώμα, όπως θα ήταν, αν ήταν, ξαπλωμένο στο λευκό σεντόνι, γύρω του. Έπειτα το πρόσωπο… το πιγούνι, το μέτωπο, τη μύτη… Σαν έφτασε στο στόμα κοντοστάθηκε... το καλοκοίταξε… κάτι του θύμιζε. Μα βέβαια ! Ήταν εκείνη ! Εκείνη, όπως την θυμόταν... νέα κι όμορφη ! Άγγιξε με τα ματωμέν' ακροδάχτυλα τα χείλη της κι όπως βάφτηκαν κατακόκκινα, ήταν σαν να πήραν ζωή. Της χαμογέλασε και - μα το Θεό - θα ‘παιρνε όρκο, πως του χαμογέλασε κι αυτή… Σηκώθηκε με δυσκολία από χάμω και βάδισε προς το σπίτι... "Μια στιγμή!" της φώναξε, κάνοντας ένα νόημα με το χέρι του, σαν να της έγνεφε να περιμένει… "Στάσου και θα δεις !" <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/TOvFlAsJcPI/AAAAAAAAARY/NM413hFR3PA/s1600/Vincent-Willem-van-Gogh.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 156px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/TOvFlAsJcPI/AAAAAAAAARY/NM413hFR3PA/s200/Vincent-Willem-van-Gogh.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542741006040527090" /></a> Όρμισε στο δωμάτιο κι άρπαξε με τα δυο του χέρια το αναμμένο κάρβουνο απ’ το κουτί. Καιγόταν, μα δεν τον ένοιαζε… το 'σφιξε στη χούφτα του με όση δύναμη του απέμεινε. Ένιωσε τον πόνο να διαπερνά όλο του το κορμί... δεν άντεξε. Σωριάστηκε στην ψάθινη καρέκλα και λύθηκε στο κλάμα, πασχίζοντας να βρει το κουράγιο να πραγματοποιήσει την τελευταία του υπόσχεση. Κάποτε σήκωσε τα μάτια και τ' άφησε να πλανηθούν στο μικρό δωμάτιο, σαν ν' αποχαιρετούν το καθετί... "Μα, πως μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο ?" μονολόγησε... "στ' αλήθεια, έχω τρελαθεί !" Ο εαυτός του παιδί, τον καθησύχασε μέσ' από μια κιτρινισμένη φωτογραφία στον τοίχο... σίγουρα μπορούσε ! <br />Σηκώθηκε απότομα και χίμηξε στην εξώθυρα. Τα πόδια του τρέκλιζαν κι όπως έτριζαν πάνω στο χιόνι, έλεγες πως θα σπάσουν σε χίλια κομμάτια, μα δεν τον ένοιαζε. Τα δάκρυα που πλημμύρισαν τα μάτια του, δυσκόλεψαν ακόμα πιο πολύ την ταλαιπωρημένη εδώ και χρόνια από τον καταρράκτη όραση του, μα δεν τον ένοιαζε. Πήρε σβάρνα, βγαίνοντας, το ποτιστήρι που ‘χε για τις καμέλιες στη βεράντα και κατέβηκε κουτρουβαλώντας τα σκαλοπάτια, μα δεν τον ένοιαζε… <br />Όταν πια, αποκαμωμένος, έσκυψε πάνω απ’ την καλή του, που τον περίμενε ασάλευτη να γυρίσει, είχε μιαν όψη μαγεμένη, ανακατεμένη με γέλια και με κλάματα και σκεπασμένη από ένα λεπτό στρώμα πάχνης... μα δεν τον ένοιαζε. <br />Άνοιξε με το χέρι του μια μικρή λακουβίτσα κάτω απ’ το στήθος της κι απίθωσε εκεί το αναμμένο κάρβουνο. Ύστερα το σκέπασε με λίγο χιόνι και το κοιτούσε που πάγωνε αργά και γινόταν διαμάντι. Ήταν τόσο χαρούμενος μ’ εκείνη την τελευταία στιγμή της ευτυχίας του, που το μόνο που τον ένοιαζε πια, ήταν να κουρνιάσει πλάι στην καλή του και να κοιμηθεί εκεί, μαζί της… για πάντα. <br /> <br />Σημείωση : Για την εικονογράφηση του παραμυθιού χρησιμοποιήθηκαν τέσσερα γνωστά έργα του Vincent Willem van Gogh<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-1975466616949190188?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-83085332425155763402010-10-08T16:17:00.004+03:002010-10-08T16:27:54.816+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/TK8aPppoCmI/AAAAAAAAAQ4/uyBW2ePhc6I/s1600/soundofmusic3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 279px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/TK8aPppoCmI/AAAAAAAAAQ4/uyBW2ePhc6I/s400/soundofmusic3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525664123987692130" /></a> <br /> <br />Προς Θεού, μην βάλετε με το νου σας πως επέστρεψα στο ιστολόγιο για να σας προτείνω υποψήφιους δημάρχους και συμβούλους δια τας επερχομένας εκλογάς. Παρακινούμενη εκ της δημοσιεύσεως της φιλτάτης <a href="http://tsouknida.blogspot.com/">Τσουκνίδος</a> και κινηματογραφόφιλη ούσα, θεώρησα καθήκον μου να συνδράμω εις την προώθησιν των εγχωρίων παραγωγών εις τα φεστιβάλια της αλλοδαπής. Ελπίζω να εκτιμήσετε δεόντως την ημετέραν προσπάθειαν και ει δυνατόν, να συνεισφέρετε και υμείς, ίνα εμπλουτισθεί ο κατάλογος των ταινιών, ώστε ως χώρα, να καταστούμε -επιτέλους- εις τας υπολογισίμους δυνάμεις του καλλιτεχνικού στερεώματος !!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-8308533242515576340?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-62203932349473977662010-05-01T23:32:00.004+03:002010-05-06T02:33:20.200+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/S9yQWRh6y5I/AAAAAAAAATI/s3XhHkMrQ_s/s1600/mayday.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 296px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/S9yQWRh6y5I/AAAAAAAAATI/s3XhHkMrQ_s/s400/mayday.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466402760058129298" /></a> <br /> <br />Πως αλλάζουν τα πράγματα απ' τη μια στιγμή στην άλλη... είναι ν' απορεί κανείς. <a href="http://www.youtube.com/watch?v=aJKT4kEiJTc">"Παράξενη πρωτομαγιά, μ' αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια..."</a> Τι άλλαξε από την εποχή που γράφτηκαν αυτοί οι στίχοι από το Νίκο Γκάτσο ? Τι άλλαξε από τον "Θλιμμένο Μάη" του Σπύρου Βασιλείου ? Ίσως τα πάντα, ίσως και τίποτα. Ίσως πάλι, να 'ναι μόνο τα προσωπεία των θεσμών και των αρχόντων που άλλαξαν ονόματα και χέρια... εκείνοι που ήσαν απ' τη μια μεριά τα φόρεσαν και με μιας βρέθηκαν απ' την άλλη. <br />Όντας μέσα στη δύνη, βιώνεις την αδιάκοπη αλλαγή σαν μόνιμη κατάσταση, στην οποία αυτό που δεν αλλάζει είναι ότι τα πάντα μπορούν ν' αλλάξουν απ' τη μια στιγμή στην άλλη. Απ' το ψέμα στην αλήθεια κι απ' την αλήθεια στο ψέμα, για να καταλήγουμε πάντα σε μια αλήθεια κουτσουρεμένη κι ένα δίκιο, που κανένας από κείνους που το 'χουν με το μέρος τους, δεν το βρίσκει..."τι να την κάνεις πια την περηφάνια ?" <br />Ας πούμε ότι σου λένε αλήθεια για το παρόν και ψέματα για το παρελθόν ή αλήθεια για τις προθέσεις τους, αλλά ψέματα για τις πράξεις τους. Κι ας πούμε ότι σου λένε ψέματα για τα δανεικά κι αλήθεια για τα δεδουλευμένα ή ψέματα για την κλεψιά κι αλήθεια για τη σπατάλη. Ποιά η διαφορά όταν αποφασίσουν να σου αντιστρέψουν την εικόνα ? Αν δε μάθεις όλη την αλήθεια για όλα, καμία διαφορά δε θα υπάρξει... θα είσαι πάντα στο περίπου. Περίπου πεινασμένος, περίπου χορτάτος, περίπου ψύχραιμος, περίπου θυμωμένος, περίπου χαρούμενος, περίπου θλιμμένος... Όχι ακριβώς δυστυχής, αλλά ούτε κι απόλυτα ευτυχής... Περίπου σωστός, περίπου καλός, περίπου δίκαιος, περίπου έντιμος (...) περίπου ζωντανός. <br />Αν δε γνωρίζεις την πραγματική κατάσταση, δε μπορείς να την πάρεις στα χέρια σου. Κάποιοι, ασφαλώς, θα θελήσουν να σου την κρύψουν, είτε παρουσιάζοντάς την καλύτερη είτε χειρότερη απ' ότι είναι. Απ' αυτούς, πολλοί θα ισχυριστούν πως το κάνουν για το δικό σου συμφέρον. Από αυτούς, ένας δυο μπορεί και να σε πείσουν. Αν σε πείσουν, αυτόματα σου μεταβιβάζουν μερίδιο της ευθύνης (...αυτό το κόλπο ονομάζεται, κατ' ευφημισμόν, δημοκρατία). Όταν κάποτε σε νιώσουν δικό τους, τότε και μόνον τότε, μπορεί και να σου αποκαλυφθούν, αλλά για σένα θα είναι αργά... ήδη θα έχεις περάσει από την άλλη μεριά, εκείνων που κρύβουν την αλήθεια. Και τότε θα καταλάβεις πως, μόνο για ίδιον όφελος μπορεί η πραγματικότητα να μεταμφιέζεται...<br />Το σήμα κινδύνου ηχεί μια φορά... η πόρτα ανοίγει άπαξ και -δεδομένου ότι δε γίνεται να περάσεις μια ζωή στο πλατύσκαλο- πρέπει ν' αποφασίσεις προς ποιά μεριά θα κινηθείς. Αναγκασμένος και συνάμα ελεύθερος... ελεύθερος, γιατί τώρα πια γνωρίζεις κάτι παραπάνω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-6220393234947397766?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Παυσικραίπαλοςhttp://www.blogger.com/profile/02535887914980813084noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-33274558370894237022010-04-25T02:07:00.011+03:002010-04-29T00:36:08.996+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/S9N6WDSpcPI/AAAAAAAAAQg/YkTdfltNGJI/s1600/DSC01377.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 360px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/S9N6WDSpcPI/AAAAAAAAAQg/YkTdfltNGJI/s400/DSC01377.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463845292189774066" /></a> <br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">Σαν βγεις στον γυρισμό απ' το Καστελόριζο <br />να εύχεσαι, κατ' αρχάς, να υπάρχει ακόμα δρόμος <br />γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις <br />(... ουχί μόνον λάθη τραγικά και χρέη). <br />Τους Άνεργους και τους Συνταξιούχους,<br />τον θυμωμένο Μισθωτό να φοβάσαι,<br />τέτοιους στον δρόμο σου πολλούς θα βρεις,<br />αν μεν' η σκέψις τους υψηλή, αν εκλεκτή<br />συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα τους ακόμ' αγγίζει <br />(... και δεν τους εκατάπιεν του καναπέ το κύτος, <br />της οθόνης τα βρωμερά, λιμνάζοντα νερά). <br />Τους Κερδοσκόπους και τους Δανειστάς,<br />τον άθλιο Εταίρο ασφαλώς και θα ξανασυναντήσεις,<br />αφού τους κουβανείς μες στο βρακί σου,<br />(... τους έκαμες του οράματός σου κηδεμόνας). <br />Να εύχεσαι νά 'ν' εύκολος ο δρόμος. <br />Άλλη φουρτούνα το καράβι δεν αντέχει <br />Πολλά ήσαν τα καλοκαιρινά πρωϊά <br />που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά<br />το πλήρωμα έμπαινε σε λιμένας πρωτοειδωμένους,<br />σταματούσε σ' εμπορεία Φοινικικά,<br />και τες καλές πραγμάτειες αποκτούσε,<br />σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,<br />και με ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,<br />γέμιζε τα σεντούκια (... και τους τραπεζικούς λογαριασμούς).<br />Τώρα, σε πόλεις Ευρωπαϊκές πολλές να πας,<br />να ζητιανέψεις και να πάρεις απ' τους χορτασμένους. <br />Πάντα στον νου σου νά 'χεις την Ιθάκη (...όπως το πες).<br />Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου <br />Αλλά μη μας βιάζεις άλλο στο ταξείδι (...φτάνει). <br />Το νου σου, επίσης, να 'χεις στο τιμόνι <br />μη και το πλοίο, αντί για την Ιθάκη <br />"εφνιδίως εξοκήλη ανοικτά των Αζορών, <br />που καταστρέφη νέους και θάπτη των κορών" <br />Καλλίτερα χρόνια πολλά να μη διαρκέσει το ταξείδι<br />γιατί γέρος πια όταν θ' αράξεις στο νησί,<br />άφραγκος, με όσα έχασες στο δρόμο,<br />άδικα θα προσμένεις να σε ξεχρεώσει η Ιθάκη.<br />Η Ιθάκη σ' έδωσε το δύσκολο ταξείδι.<br />Χωρίς αυτήν δεν θά 'βγαινες στη γύρα. <br />Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε <br />(...μάλλον εσύ εκείνην) κι άλλο δεν έχει να της τάξεις πια. <br />Έτσι σαχλός που έγινες, με τόση αναισθησία,<br />ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες (...κι οι Αζόρες) τι σημαίνουν.</span></span> <br /> <br />Αφιερωμένο εξαιρετικά... <br /> <br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zFH45ANePkA&hl=en_US&fs=1&rel=0&color1=0x234900&color2=0x4e9e00&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/zFH45ANePkA&hl=en_US&fs=1&rel=0&color1=0x234900&color2=0x4e9e00&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-3327455837089423702?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-55623336853673880082010-04-19T22:25:00.008+03:002010-04-23T01:31:10.124+03:00...όσο προετοιμασμένος μπορεί να είναι κανείς απέναντι στο θάνατο... όπως και στη ζωή, άλλωστε. Θαρραλέα πάντως, ήταν σίγουρα ! Το απέδειξε τόσες και τόσες φορές με τη στάση και τις αποφάσεις της, τόσο στην καλλιτεχνική όσο και στην προσωπική της ζωή. Αποχαιρέτησε γενναία και με αξιοπρέπεια, αγαπημένους συγγενείς, συναδέλφους, έρωτες που κουράστηκαν πολύ πριν από εκείνη. Το καλοκαίρι του 2008, στα 90 της χρόνια, αποχαιρέτησε με μια βαθιά υπόκλιση το κοινό που τόσο τη λάτρεψε κι εκείνο της ανταπέδωσε το μεγάλο "ευχαριστώ" μ' ένα παρατεταμένο χειροκρότημα. Μολονότι αρχικά είχε αρνηθεί, λόγω υγείας, την πρόταση του Σταμάτη Κραουνάκη για τη συμμετοχή της στην παράσταση " Χ-Σκηνής - Αυτά που κάψαν το σανίδι", λίγες ημέρες μετά, εμφανίστηκε στην "Αθηναΐδα" όπου γίνονταν οι πρόβες και είπε στο συνθέτη: "Je suis a votre desposition..." Πάντα διαθέσιμη ν' ανέβη στη σκηνή, πάντα έτοιμη να μαγέψει τον κόσμο με το μοναδικό της ταλέντο και το μπρίο της. Σε μια εποχή σαν τη σημερινή, που ο χαρακτηρισμός "απόλυτη σταρ" συνοδεύει μετριότητες του πενταγράμμου και της οθόνης, η Άννα Καλουτά έκανε τη διαφορά, όπου κι αν εμφανιζόταν. Εκείνη που γνώρισε το μέγιστο θαυμασμό και τη δόξα σε βαθμό αποθέωσης, που εντούτοις χειρίστηκε με ήθος και σεμνότητα τις εκδηλώσεις λατρείας στο πρόσωπό της, δεν θα μπορούσε να μας αποχαιρετήσει αλλιώς, παρά μόνο μ' ένα γλυκό χαμόγελο ευγνωμοσύνης. Χορτασμένη από επιτυχία, πλήρης ημερών και αναμνήσεων, πέρασε στην αιωνιότητα με μια βαθειά υπόκλιση ! <br />Ευτύχησε να παίξει ρόλους στο θέατρο και τον κινηματογράφο γραμμένους ειδικά για κείνη και να τραγουδήσει δεκάδες τραγούδια μεγάλων συνθετών, γραμμένα αποκλειστικά για τη φωνή της. Ένα, μάλιστα, από τα ωραιότερα τραγούδια όλων των εποχών, φημολογείται πως γράφτηκε για τα μάτια της, από τον στιχουργό Κώστα Κιούση, ένα απόγευμα στο γήπεδο του Παναθηναϊκού πίσω από το πακέτο των τσιγάρων του συνθέτη Μίμη Κατριβάνου... <br /><span style="font-style:italic;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=t1oHF-8YPB4">"Δυο πράσινα μάτια <br />με μπλε βλεφαρίδες <br />με έχουνε κάνει τρελό <br />Καρδιά μου να ξέρεις <br />τα μάτια που είδες <br />πως δεν θα σου βγουν σε καλό. <br />Φοβάμαι ακόμα και να τους το πω <br />κι ας έχουν το χρώμα το πρασινωπό..."</span></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/S8zZomXZZAI/AAAAAAAAAQI/X1tInsdbg6o/s1600/annakalouta.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 216px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/S8zZomXZZAI/AAAAAAAAAQI/X1tInsdbg6o/s400/annakalouta.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461979739610244098" /></a> <br />Η καλλιτεχνική πορεία της, λίγο πολύ γνωστή... παραμυθένια και λαμπερή, σχεδόν από την κούνια της. Μαζί με την αδερφή της, τη Μαρίκα, έγιναν τα θρυλικά "Καλουτάκια" και συνδέθηκαν με τις σημαντικότερες στιγμές του μουσικού θεάτρου, βιώνοντας παράλληλα, τα κρισιμότερα γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. <br />"Καλουτάκια" βάφτισε τις δυο πιτσιρίκες, μια άλλη Μαρίκα, η Κοτοπούλη... άλλη θρυλική μορφή του θεάτρου κι αυτή ! <br /><span style="font-weight:bold;">Το 1925 η Μαρίκα Κοτοπούλη αποφάσισε να ανεβάσει τη "Στοργή" του Μπατάιγ. Στο έργο υπήρχαν δύο μικροί ρόλοι κοριτσιών, που έπρεπε στην πιο δραματική σκηνή να πούνε δύο φράσεις. Πού να βρεθούν, όμως, δύο τόσο μικρά κοριτσάκια που να μπορούν να πούνε έστω δύο ατάκες; Η Κοτοπούλη έσπαγε το κεφάλι της, αλλά δεν έβρισκε. Τότε της ήρθε η φαεινή ιδέα! "Μα βέβαια! Πώς δεν το είχα σκεφτεί τόσες μέρες; Τα Καλουτάκια θα πάρω!" είπε. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/S8zaz91YDZI/AAAAAAAAAQQ/s27VzmybUYE/s1600/kaloutakia.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 203px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/S8zaz91YDZI/AAAAAAAAAQQ/s27VzmybUYE/s320/kaloutakia.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461981034400189842" /></a>Αυτή ήταν η μαγική στιγμή που γεννήθηκαν τα δύο παιδιά-θαύματα... <br />Ήδη από την εφηβεία τους, είχαν μεταμορφωθεί σε δύο πολύ γοητευτικές γυναίκες. Στην εξέλιξή τους αυτή συνέβαλε και ο θεατρικός επιχειρηματίας Ανδρέας Μακέδος, που τις κατηύθυνε να περάσουν από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση και να γίνουν οι πιο περιζήτητες ενζενί της εποχής.</span> <br />Οι δυο τους, πρωτοπόρες πάντα, δεν περιορίστηκαν στα ελληνικά σύνορα, αλλά δοκίμασαν τις δυνάμεις τους και στο εξωτερικό. Τα πρώτα τους κοινά κινηματογραφικά βήματα πραγματοποιήθηκαν στην Αίγυπτο, που την εποχή εκείνη διέθετε αξιόλογες κινηματογραφικές εγκαταστάσεις, με άρτιο τεχνολογικό εξοπλισμό, εν αντιθέσει με τα ελληνικά δεδομένα. Έπαιξαν μαζί στις κωμωδίες του Τόγκο Μιζραχί "Δόκτορ Επαμεινόνδας" (1937), "Όταν ο σύζυγος ταξιδεύει" (1938) και "Καπετάν Σκορπιός" (1943). Ακολούθησαν περιοδείες σε Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία, Αφρική και Ν. Ζηλανδία, επιτυχημένες εμφανίσεις στο "Salle de Gaveau" του Παρισιού το 1950, σ' ένα μουσικό πρόγραμμα (...προσκεκλημένες ενός Έλληνα δημοσιογράφου) που μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο του BBC το 1952, στο "Carnegie Hall" της Νέας Υόρκης το 1954, στο "Palace Theatre" του Λονδίνου το 1968... <br />Στον κινηματογράφο, τα "Καλουτάκια" έπαιξαν μαζί σε μιαν ακόμα ταινία, στο "Τσιγγάνικο αίμα" του Νίκου Τσιφόρου, το 1956.<br />Μολονότι, ως επί τω πλείστον, η πορεία των δυο αδερφών ήταν κοινή, δεν ήταν λίγες οι φορές που είχαν διαφωνίες και συγκρούσεις, με αποτέλεσμα ν' ακολουθήσουν για κάποια χρόνια χωριστά καλλιτεχνικά μονοπάτια. Η Μαρία Καλουτά ποτέ δεν έκρυψε το μεγάλο της έρωτα για τη ζωή. Μέσα από τις ερωτικές της περιπέτειες ρουφούσε το μέλι της ζωής και αναδείκνυε τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα της. Από την άλλη πλευρά, η Άννα, αν και στη σκηνή ήταν πιο προκλητική από την αδερφή της, στα προσωπικά της διατηρούσε μια άλλη στάση, πιο συμβιβασμένη με τα ήθη της εποχής. Η Άννα Καλουτά κατέθεσε όλη της τη ζωή στο θέατρο, "θυσιάζοντας" έτσι, κατά κάποιον τρόπο, τις οικογενειακές μικροχαρές της καθημερινότητας, αφού επέλεξε να μη δημιουργήσει οικογένεια. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν απέκτησε παιδιά. Για κείνη, ο μεγάλος έρωτας ήταν το θέατρο και τα παιδιά της οι ρόλοι της, αν και δεν αρνήθηκε ποτέ το φλογερό ειδύλλιο της με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. Στο πρόσωπό του η Άννα Καλουτά συνάντησε το μεγάλο έρωτα... <br /><span style="font-weight:bold;">Εκείνη ντίβα του ελληνικού θεάτρου, εκείνος νεαρός ηθοποιός που είχε κάνει θεατρικές επιτυχίες στο Παρίσι και απίστευτα γοητευτικός. Η αρχή έγινε κάπως αντίξοα, μιας και οι δυο τους κοντράρονταν έντονα και μάλωναν διαρκώς. Ο έρωτας, όμως, είχε άλλα σχέδια για τους δύο νέους. "Όταν με άγγιζε, ενώ δεν ήθελα, με έπιανε ένα παράξενο ρίγος, πρωτόγνωρο θα έλεγα. Στη σκηνή κάθε βράδυ φιλιόμαστε. Παράλληλα, γυρίζαμε τότε και τους "Απάχηδες των Αθηνών" στον κινηματογράφο. Εκεί με πρωτοφίλησε με πάθος, τόσο που δεν ξεκόλλαγε τα χείλη του από τα δικά μου στην πρόβα της σκηνής, λίγο πριν από το γύρισμα. Το ξέρεις πως φιλάς ωραία, Αννούλα; μου είπε! Κι εσύ φιλάς ωραία, Λάμπρο μου, του απάντησα. Αυτό ήταν! Από την άλλη μέρα και στην καθιερωμένη σκηνή του έργου φιλιόμασταν κανονικά. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος".</span> <br />Όταν, το 1951, ο Αλέκος Σακελλάριος παρουσίασε στο Φίνο το σενάριο της ταινίας του <a href="http://www.youtube.com/watch?v=YEaHkkf9Tms">"Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν"</a>, έχοντας στο μυαλό του για πρωταγωνίστρια την νεαρή -και πρωτοεμφανιζόμενη τότε στο θέατρο- Ειρήνη Παππά, εκείνος -γνωρίζοντας προφανώς και το ειδύλλιο του Κωνσταντάρα με την Καλουτά- αντέδρασε αρνητικά και αντιπρότεινε τη γνωστή πρωταγωνίστρια, που όπως ήταν φυσικό, δέχτηκε να παίξει στην ταινία, πλάι στον αγαπημένο της... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/S8zsux9UdrI/AAAAAAAAAQY/rt36Y2FYu74/s1600/IMG.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 265px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/S8zsux9UdrI/AAAAAAAAAQY/rt36Y2FYu74/s400/IMG.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462000736522237618" /></a> <br />Ακολούθησαν αρκετές "μοναχικές" εμφανίσεις της Άννας Καλουτά, τόσο στον κινηματογράφο όσο και στο θέατρο. Ο οριστικός καλλιτεχνικός χωρισμός του δημοφιλούς ντουέτου ήρθε το 1967, όταν η Μαρία αποφάσισε να παντρευτεί τον Δημήτρη Κωνσταντόπουλο -μόνιμο νομικό σύμβουλο στο Δήμο Αθηναίων- και να αφοσιωθεί στην οικογένεια... <br /><span style="font-weight:bold;">"Φυσικά, όταν μου το ανακοίνωσαν σοκαρίστηκα. Κι αυτό γιατί δεν μου το είπε πρώτη η Μαρία, αλλά ο άντρας της. Ένα βράδυ, μετά το θέατρο, τρώγαμε κάπου, εγώ, η Μαρία, ο άντρας της, ο Ανδρέας και ο Γιώργος Βέμπος (αδερφοί της Σοφίας Βέμπο). Σήκωσε τότε το ποτήρι του ο Δημήτρης και είπε: Στην υγειά της Μαρίας μου, που από σήμερα εγκαταλείπει το θέατρο. Δεν θα ξαναπαίξει. Εγώ στην αρχή νόμισα ότι έκανε χιούμορ. Όμως ήταν αλήθεια...".</span> <br />Η Άννα Καλουτά συνέχισε τη θεατρική της πορεία, χτίζοντας ένα μύθο αξεπέραστο στον καλλιτεχνικό χώρο. Έπειτα από μεγάλες καλλιτεχνικές κατακτήσεις, η τελευταία εμφάνιση του ιστορικού διδύμου έγινε το 1976, όταν η κρατική τηλεόραση θέλησε να γυρίσει μια εκπομπή αφιερωμένη σε εκείνες. Η εκπομπή με τον τίτλο "Τιμητικές" προβλήθηκε από την ΕΡΤ στις 22 Νοεμβρίου του 1976 και δυστυχώς -όπως συμβαίνει για πάρα πολλά ντοκουμέντα- δεν υπάρχει πλέον στο αρχείο του κρατικού καναλιού, αφού σβήστηκε για να γραφτεί επάνω της κάποιο άλλο πρόγραμμα. Μετά το θάνατο του Δημήτρη Κωνσταντόπουλου, οι δυο αδερφές αποφάσισαν να μείνουν μαζί και να μην ξαναχωρίσουν ποτέ, μέχρι που η Μαρία έφυγε από τη ζωή, έπειτα από πολύχρονη ταλαιπωρία της υγείας της... <br /><span style="font-weight:bold;">"Το θρυλικό ντουέτο μας, αισθάνομαι πως τότε διαλύθηκε και όχι όταν η Μαρία εγκατέλειψε το θέατρο. Εγώ, αν και είχα πολλές δραστηριότητες, ζούσα ακόμη μαζί της τα χρόνια εκείνα που τα Καλουτάκια μεσουρανούσαν. Ζούσαμε πλέον με τις αναμνήσεις των χρόνων που είχαν περάσει. Με τις επιτυχίες μας, τα ταξίδια μας, τους έρωτές μας. Μιλούσαμε με τη Μαρία για όλα. Κι εκείνη θυμόταν καλύτερα από μένα. Λεπτομέρειες, όχι αστεία! Μέχρι τη στιγμή που η αρρώστια της πήρε τη μνήμη. Τώρα πια, όταν τα βράδια πέφτω να κοιμηθώ, αισθάνομαι την απουσία της. Η μέρα κυλάει με χίλιους δύο τρόπους και χίλιες δύο δραστηριότητες. Τη νύχτα όμως, η ζωή μου περνάει από μπροστά μου σαν κινηματογραφική ταινία..."</span> <br />Το φιλμ των αναμνήσεων κόπηκε πια οριστικά και για την Άννα Καλουτά, το Σάββατο που μας πέρασε, στις 17 του Απρίλη. Από δω και πέρα, ας ελπίσουμε πως θ' αναλάβουν το... μοντάζ άξιοι ερευνητές, συγγραφείς-βιογράφοι κι επιμελητές του σημαντικότατου έργου της, ώστε να μεταλαμπαδεύσουν λίγη έστω από τη φλόγα της στους νεότερους. <br /> <br />ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Οι παράγραφοι με έντονη γραμματοσειρά προέρχονται από το βιβλίο "Η κυρία Επιθεώρηση" του Μάκη Δελαπόρτα. <br />Εκτενές και πληρέστερο αφιέρωμα μπορείτε να διαβάσετε στο ιστολόγιο του φίλτατου <a href="http://vlahopoulou.blogspot.com/2010/04/blog-post_20.html">Rena Fan</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-5562333685367388008?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-37890274664591082010-01-02T23:05:00.003+02:002010-01-03T01:55:18.084+02:00Μην ξεχνάμε, εκτός απ' τη χρονιά έφυγε και η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα και της δεύτερης χιλιετίας !!! Ήταν καλή ήταν χρυσή, είχε τις χάρες όλες... ήταν γρουσούζα, τζαναμπέτα και δύστροπη ? Όπως και να 'ταν πάει κι αυτή, να ζήσουμε να τη θυμόμαστε... κι επειδή κόλλυβα δεν ξέρω να φτιάχνω (...η ακαμάτρα), της ετοίμασα μια "χρονοστιβάδα" μούρλια (...να δικαιολογήσω και την παρουσία μου εδωμέσα)!!! Φυλαχτείτε, λοιπόν ή καθίστε αναπαυτικά στην οθόνη σας και απολαύστε όσα είδαν τα ματάκια μας κι ακούσανε τ' αυτάκια μας, όσα έμειναν ή πέρασαν και δεν ακούμπησαν... αλφαβητικώς! <br />ΑΘΩΟΙ ΚΑΙ ΦΤΑΙΧΤΕΣ, Αμαλία Καλυβίνου, Amélie, Αυτιάς (...έτσι χωρίς όνομα), Άλεξ (...έτσι χωρίς επώνυμο), Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, Αλέξης Τσίπρας, Αλλαξέ το, Αναθεώρηση του Συντάγματος, Αδελφοί Ξηροί, Αδερφοί Κοέν, Αδερφοί Wachowski, Αλ Κάϊντα, Αλ Τσαντίρι νιούζ, ADSL, Αποτέφρωση νεκρών, Αττική Οδός, Άρθρο 44, Άγγελα Μέρκελ, Αφγανιστάν, Βασικός Μέτοχος, Βραχνός προφήτης, Babel, BLOGS, Brokeback Mountain, Βατοπέδι, Banlieue, Βγενόπουλος, Big Brother, Bios, Βιολογικά προϊόντα, Botox, BODIES, Βλαστοκύτταρα, Back to black, Βίκυ Φλέσσα, Βίκυ Καγιά, V for Vendetta, Volver, BradGelina... <br />Γενιά των 700 ευρώ, Γρηγόρης Αρναούτογλου, Gummy Bear, Γκουαντάναμο, Google (...Earth και σκέτο), GPS, Γιώργος Χωραφάς, ΓΑΠ, Gap, gazARTE, Γκαζάκια, GAGARIN 205, Γιούρι Γκέλερ (...αργήσαμε λίγο, αλλά τον μάθαμε κι αυτόν), Wikipedia, Windows XP, Wii, WOW, Γιάννα Αγγελοπούλου, Γιάννης Ρίτσος, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Δεκεμβριανά 2008, Διαστημικό λεωφορείο Columbia, Διάφανος, Δομημένα ομόλογα, Donnie Darko, 2046, Επίμονος κηπουρός, Επανίδρυση του κράτους, Emo, Έκτορας Μποτρίνι, Εφραίμ, Ειρηναίος, Ελληνοφρένεια, Exit Polls, El Greco, Ελ. Βενιζέλος, Έλεν Μίρεν, Εξπρές Σάμινα, Εξάρχεια, Evanescence, Έβο Μοράλες, Ευρωσύνταγμα, Ευγενία Μανωλίδου (...μετά συζύγου και τέκνων), Euro 2004, Ζουμπουλία, Ζέτα Μακριπούλια, Ζαχόπουλος, ΖARA, Ζέλικο Ομπράντοβιτς, Ημιυπαίθριοι χώροι, Η1Ν1, Ηλίας Μαμαλάκης, Helios Airways, H δεξιά τσέπη του ράσου, Θέμος Αναστασιάδης, Θέατρο Badminton, IKEA, Ιός της χιλιετίας, iPod, iPhone, Ίρβιν Γιάλομ, Ικαρία, Ιράκ... <br />Κάρλα Μπρούνι, Κάρολος Παπούλιας, Κώδικας Ντα Βίντσι, Κουκουλονόμος, Καλατράβα, Κώστας Κεντέρης, Κατερίνα Θάνου, Καλομοιράκι, Κωσταντίνα Κούνεβα, Κώστας Καραμανλής, Κώστας Πάσσαρης, Kazaa, Κουφοντίνας, Kill Bill, Κομιστής, ΛΑΦΚΑ, Logicomix, Lost, Λουστρίνια (...παντού και γενικώς), Lordi, Lord of the rings, Lineage, LOL, Lehman Brothers, Λυματολάσπη, Μαυροβούνιο, Μάικλ Μουρ, Monika, Μ. Καραγάτσης, Μπαράκ Ομπάμα, Μάγια Τσόκλη, Μάρθα Φριντζήλα, Μεταμόσχευση προσώπου, Μπόρατ, Μοχίτο, Μιανμάρ, My number one, MySpace, Μετρό, Μεθυλτριενολόνη, Merrill Lynch, Μέριλ Στριπ, MAD Music Awards, Μαρία Κάλλας, Μαρία η Άσχημη...<br />ΝΥΦΕΣ, Ντάνιελ Ντέϋ Λιούις, Νέο ωράριο καταστημάτων, Νέο Μουσείο Ακρόπολης, Νικολά Σαρκοζί, Νίκος Θέμελης, Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου, Νομισματική Ένωση, Νίκος Καζαντζάκης, Νίκος Σεργιανόπουλος... <br />Οδυσσέας Τσενάϊ, Οσάμα Μπιν Λάντεν, 11η Σεπτεμβρίου, Οπτικές ίνες, Ολυμπιακά Ακίνητα, Ο χαμένος τα παίρνει όλα, Oldboy, Ότο Ρεχάγκελ, Οσετία, OMG, Οικονομική κρίση, Ο λαβύρινθος του Πάνα, Opac καλσόν σε όλα τα χρώματα, Παπούτσια μπαλαρίνες και παπούτσια πλατφόρμες (...τα ενδιάμεσα είναι παρελθόν), Παλαιστινιακή μαντίλα (...αντί για κασκόλ) Πολίτικη κουζίνα, PERSEPOLIS, Πέταλο Μαλιακού, Πεντακομματική Βουλή, Pilates, Προαστιακός, Pro (...Evolution Soccer), Πετρούλα, Πούτιν, Put the cots down, Pixar, Power yoga, Πάρις Χίλτον, Πυρκαγιές Αυγούστου 2007, Παλαιοκώστας, Ριτζάϊ, Ρουσόπουλος, Ροζ DVD, ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ, Ράντοβαν Κάρατζιτς, Ρόκα-παρμεζάνα, ringtones, SARS, Σύμφωνο Σταθερότητος, Stage, Starbucks, Σπιρουλίνα, Shrek, CSI, Στο παρα-πέντε, Σκάρλετ Γιόχανσον, Σάρα Πέϊλιν, Shake it, Special K, Skype, Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, CHICAGO, Σοκ και Δέος, Σένζου 7, Στρατηγός Άνεμος, Sex and the City, Sin City, CERN, Τελετή έναρξης Ολυμπιακών αγώνων Αθήνα 2004, ta_spaei (...με τοιαύτην γραμματοσειράν), Terravibe, ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ, The Mall, Τυφώνας Κατρίνα, Τσουνάμι, Tellas, Τέμπη, Τζούλια Αλεξανδράτου, This is Sparta, (...δις ιζ)Τάμτα, Τάνια Τσανακλίδου (...γιατί έτσι), Τζώρτζ Κλούνεϋ, Τομάζο Ονόφρι, Το δαχτυλίδι της διαδοχής, Υποκλοπές, YouTube, Φενγκ-Σούϊ, Φραπελιά, Φάνη Πάλλη Πετραλιά, Facebook, Φορέματα αμπίρ και φούστες πένσιλ (...για τα κοριτσάκια), Φυσικό αέριο, Fnac, Φερνάντο Αλόνσο, Χαριστέας, Χάρι Πότερ, Χριστόδουλος, Χοακίν Αλμούνια, Χιθ Λέτζερ, Xbox, Χίλαρι Σουώνγκ, Χίλαρι Κλίντον, Χατζηγιάννης VS Σάκης (...αντικατέστησε το δίλλημα της προηγούμενης δεκαετίας "Βίσση VS Βανδή"), ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ, Ψηφιακά διαβατήρια, Ψυρρή, Ψωμιάδης... <br />Αντί Ω (...εεε, μετά τον Ψωμιάδη το χάος), αντίο στη δεκαετία μ' ένα τραγουδάκι που μετράει το χρόνο αλλιώς : <br /><object width="560" height="340"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/O3dhytDDpIE&hl=en_US&fs=1&color1=0x234900&color2=0x4e9e00"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/O3dhytDDpIE&hl=en_US&fs=1&color1=0x234900&color2=0x4e9e00" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="340"></embed></object> <br />Είναι από το θεατρικό έργο RENT που πλέον παίζεται και στην Ελλάδα, στο θέατρο "Χώρα". Μια παράσταση που θέλω οπωσδήποτε να δω, διότι πάντα θα ελπίζουμε πως τα καλύτερα είναι μπροστά, ασχέτως αν ως ιστολόγιο τα βρίσκουμε πίσω !!!<br />Καλή δεκαετία blogαδέρφια !!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-3789027466459108?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-51028973778361167502009-12-31T13:39:00.020+02:002010-01-02T00:24:37.872+02:00<span style="font-family:georgia;">Αποχαιρετώντας το παλαιόν και υποδεχόμενοι το νέον έτος, πολλοί εξ ημών, θα έχουν προσκληθεί εις </span><span style="font-family:georgia;">réveillon</span><span style="font-family:georgia;"> φιλικών ή οικογενειακών εστιών. Άλλοι, όμως, θα προτιμήσουν να προϋπαντήσουν τον νέον χρόνον, δαπανηροτέρως, εις κέντρα διασκεδάσεως μετά μουσικής, οινοπνευματωδών ποτών και ορχήσεως.</span><br /><div style="text-align: justify; font-family: georgia;">Το ιστολόγιον «senile decay» με αίσθημα υπευθυνότητος προς τους αναγνώστας του πανταχόθεν, ευαρεστείται όπως προτείνει μερικά cabaret, εστιατόρια και παρόμοιους τόπους ξεφαντώματος, δι' εν αξέχαστον πρωτοχρονιάτικο δείπνον που ελπίζωμε να αποβεί αίσιον ξεκίνημα του καινούριου χρόνου!<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyVaI0UqnI/AAAAAAAAARY/EZEPRmtU8v4/s1600-h/ACROPOLE.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyVaI0UqnI/AAAAAAAAARY/EZEPRmtU8v4/s320/ACROPOLE.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421372327723313778" border="0" /></a><br />Στο Night-Club, "Acropole", λοιπόν, αγαπητοί μου, θα διασκεδάζατε -αν μπορούσατε να βρεθείτε- «με την εξαιρετική ορχηστρα LUCAS και τους μοναδικούς ΖΙΜΜΥ και <a href="http://www.youtube.com/watch?v=LKHdl0p8vOM">ΖΩΪΤΣΑ ΚΟΥΡΟΥΚΛΗ</a>»...<br />Ωραία επιλογή, ε; Μη μου πείτε...<br />Σταθείτε να δείτε τι σας έχω παρακάτω, όμως...<br />Α! Παρολίγον να λησμονήσω: Τηλέφωνον δια παραγγελίας και reserver: 533-654 (χωρίς 210 μπροστά, ε! Μην ξεχαστείτε!)<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyVaSnEx1I/AAAAAAAAARo/PRanh6iTZKg/s1600-h/CORONET.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 238px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyVaSnEx1I/AAAAAAAAARo/PRanh6iTZKg/s320/CORONET.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421372330352101202" border="0" /></a><br />Και τώρα, "Coronet Night-Club" κυρίες, δεσποινίδες μου και κύριοι, με τον MILLEPIEDI (τώρα ακροβάτης ήτανε, χορευτής ήτανε, θα σας γελάσω, αναποφεύκτως...) και με τον -δε χρειάζεται συστάσεις- <a href="http://www.youtube.com/watch?v=J7i8f5NQrvI&amp;feature=PlayList&amp;p=17B6B4DE978554F7&amp;index=19">ΓΙΑΝΝ</a><a href="http://www.youtube.com/watch?v=J7i8f5NQrvI&amp;feature=PlayList&amp;p=17B6B4DE978554F7&amp;index=19">Η ΣΠΑΡΤ</a><a href="http://www.youtube.com/watch?v=J7i8f5NQrvI&amp;feature=PlayList&amp;p=17B6B4DE978554F7&amp;index=19">ΑΚΟ</a> !<br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyVatfrW_I/AAAAAAAAARw/3403TOIYMDY/s1600-h/CORONET+II.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 250px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyVatfrW_I/AAAAAAAAARw/3403TOIYMDY/s320/CORONET+II.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421372337568832498" border="0" /></a><br /><br />Κάποια άλλη χρονιά, θα απολαμβάνατε στο ίδιο Night-Club την ορχήστρα του <a href="http://www.youtube.com/watch?v=lM_cTOYJlZU&amp;feature=related">ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΛΑΒΡΑΝΟΥ</a> με τους σολίστ του, γιά μερικά κοπιώδη ξεβιδώματα επί της πίστας...<br />Επίσης, θα σας συνήρπαζε ο μάγος-<span style="color: rgb(0, 0, 102);font-size:100%;" >illusionniste (μένταλιστ θα λέγαμε σήμερα)</span> KASSAGI μετά της παρτεναίρ του. Η διαφήμισις τελειώνει με τη φράση "<span style="font-size:180%;">1</span>ον βραβείον Οσκ<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ά</span></span>ρ". Αυτό το τελευταίο, με έκανε να το ψάξω λίγο το πράγμα και να ανακαλύψω ότι ο <a href="http://www.science-et-magie.com/archives01/kassagi01.html">Ηenri Kassagi</a> ήταν κάποτε ο "prince des illusionistes" και πως -όντως- είχε συμμετάσχει στην ταινία "Ο πορτοφολάς" (Pickpocket), που στο φεστιβάλ του Βερολίνου είχε πάρει (η ταινία. Όχι ο μάγος) την Χρυσήν Άρκτον, ουχί όμως και το "βραβείον Οσκάρ"...<br />Λεπτομέρειες... Πάω στοίχημα, πάντως, πως θα ήταν καλύτερος απ' τον Πέντραμ...<br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyVaMPhDdI/AAAAAAAAARg/6cgHZ0--LV8/s1600-h/ATHENIAN+CLUB.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 230px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyVaMPhDdI/AAAAAAAAARg/6cgHZ0--LV8/s320/ATHENIAN+CLUB.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421372328642678226" border="0" /></a><br />Στο "ATHENIAN CLUB" εις την Πανεπιστημίου 6, θα είχατε την ευκαιρία να απολαμβάνατε την ορχήστρα "LEV-KANAKAKIS".<br />Τι να βρίσκεται σήμερα αλήθεια, στην Πανεπιστημίου 6;...<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyicskcRLI/AAAAAAAAASA/EhV2M4o6qe8/s1600-h/%CE%91%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B9%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 253px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyicskcRLI/AAAAAAAAASA/EhV2M4o6qe8/s320/%CE%91%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B9%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421386665331279026" border="0" /></a><br />Τα "Αστέρια" 'ηταν πάντα μία από τας σταθεράς επιλογάς των μεγαλοαστών τις δεκαετίας του '60- ήταν δεν ήταν Πρωτοχρονιά.<br />Το 1961 θα είχε, μάλιστα, την ευκαιρία κάποιος, να παρασυρθεί στις ονειρικές μελωδίες του "<a href="http://www.youtube.com/watch?v=rlc_LX4MUEU">Trio - Canzone</a>" (μεταξύ άλλων αξιόλογων καλλιτεχνών)...<br /><br /><br /><br />Το καλύτερο όμως το φυλάω γιά το τέλος:<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyVazyEzPI/AAAAAAAAAR4/nQSyaV-3DVE/s1600-h/Mocambo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 291px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyVazyEzPI/AAAAAAAAAR4/nQSyaV-3DVE/s320/Mocambo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421372339256610034" border="0" /></a><br />Την "παγκοσμίου φήμης <a href="http://www.youtube.com/watch?v=jMKQFXn9WiM&amp;feature=related">AMALIA RODRIQUEZ</a>"! Ενώ στο revue επιδίδονται οι "CROIX <span style="font-size:85%;">DU</span> SUD". Όλα αυτά (κι ακόμη πιό πολλά) στο Dancing-Restaurant, "Mocambo"...<br /><br /><br /><br />Τυχεροί οι Αθηναίοι του 1960, έτσι; Με τέτοια προγράμματα, θα άξιζε να κάνει κανείς reveillon έξω...<br />Η Πρωτοχρονιά πάντως, του 2010, καθώς ήκουσα, δεν θα είναι ιδιαιτέρως ανθηρή δια τα αθηναϊκά κέντρα διασκεδάσεως, μερικά εκ των οποίων, μάλιστα, δε θα ανοίξουν κάν, λόγω μειωμένου κλεισίματος τραπεζιών.<br />Ένας ακόμη λόγος, λοιπόν, να μακαρίζουμε τους Αθηναίους των αρχών του '60...<br /><br /><br /><br />Εμείς, όπως και νά 'χει, έξω ή μέσα, με λίγη, πολύ ή καθόλου διάθεση, θα σας προτίναμε, αν μας επιτρέπατε:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzymRlL2xyI/AAAAAAAAASQ/wZjDJLQY4nY/s1600-h/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%B4%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 172px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzymRlL2xyI/AAAAAAAAASQ/wZjDJLQY4nY/s320/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%B4%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421390872417060642" border="0" /></a><br />('Αλλωστε, τρώγοντας έρχεται η όρεξη...)<br /><br /><br /><br />Τώρα βεβαίως, "υπάρχει και μιά μερίς η οποία αντιτίθεται" σε όλο αυτό το reveillion-ομάνι και μεις, επιθυμούντες να είμαστε αμερόληπτοι, οφείλουμε να παραθέσουμε και τα επιχειρήματα, γιά να μην κάνετε τίποτα απολύτως απόψε και, προς Θεού, όχι πρωτοχρονιάτικα δείπνα έξω:<br /><br /><br /></div><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >-Ε, να λύσσαξε εκείνη η Βέτα... Και κάπου να πάμε... Και ρεβεγιόν είναι... Και όλοι οι γνωστοί μας κάπου θα πάνε απόψε... Τέλος πάντων , από 'δω είχε, από 'κει είχε, με καταχώνιασε σ'ένα από δαύτα. </span> <span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >Μπήκαμε μέσα, καθίσαμε σ' ένα τραπεζάκι, επήρε η Βέτα ένα παγωτό κι εγώ ένα μανταρινάκι... Ένα πραματάκι τόσο δα.</span> <span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br /></span><br /><a style="font-family: georgia;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyowaVd6fI/AAAAAAAAASY/z8P0s9Qqz1o/s1600-h/Capture_000.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 242px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyowaVd6fI/AAAAAAAAASY/z8P0s9Qqz1o/s320/Capture_000.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421393601103784434" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >Ε, καθίσαμε κάμια ώρα... καπνός, φασαρία, κόσμος πολύς, βα</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >ρέ</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >θηκα, φωνάζω γιά το λογαριασμό... Έρχεται ο λογαριασμός... Πόσα, Γιώργο μου;...</span> <span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br />-Πόσα;</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >-Σε ρωτάω, πόσα;</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >-Που να ξέρω;<br /></span> <span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >-620.000 δραχμές!... Αμάν! λέω. Ζαλίστηκα... «Γιατί βρε παιδί μου τόσα λεφτά;» του λέω. «Έτσι είναι, κύριε». </span> <span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br />«Τι έτσι;;; Ένα μανταρινάκι του Θεού έφαγα, δεν έφαγα κανέναν </span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >πολυέλαιο...» </span> <span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br />«Έτσι είναι κύριε», μου λέει «Τάμπλ ντ' ότ».</span> <span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br />«Τάμπλ ντ' οτ; Τό 'φαγα;», «Ας τό 'τρωγες», μου λέει...<br />Γι' αυτό σου λέω, πα πα πα πα... Αααααα, αμ το άλλο;</span> <span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br />-Ποιό άλλο;</span> <span style="font-style: italic;font-family:georgia;" ><br />-Βγαίνοντας όξω στην έξοδο, ένας νταγκλαράς ίσαμε εκεί απάνω, με μια πατανία κόκκινη κι ένα καπέλο άσπρο στο κεφάλι, μου χώνει μές στη μούρη μιά βρωμοχερούκλα σα φτυάρι. «Τι 'ναι, βρε πατριώτη;» του λέω. «Εγώ, κύριε, στέκομαι εδώ».<br />«Και δεν πα να στέκεσαι; Στάσου παρακάτω... Γιατί στέκεσαι εδω πέρ</span><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >α;...<br /><br /></span><a style="font-family: georgia;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyowkjAd8I/AAAAAAAAASg/xJb59FD4wGI/s1600-h/Capture_004.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 243px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzyowkjAd8I/AAAAAAAAASg/xJb59FD4wGI/s320/Capture_004.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421393603844929474" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-family:georgia;">ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, με τις θερμότερες ευχές γιά υγεία και ό,τι καλύτερο στις ζωές μας, στους δικούς μας, στους διπλανούς μας, στους όχι και τόσο διπλανούς μας, στους πολύ μακρινούς μας, στον πλανήτη μας και, γενικώς, πάντων και Παξών!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-5102897377836116750?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Παυσικραίπαλοςhttp://www.blogger.com/profile/02535887914980813084noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-46093691590741790412009-12-26T22:10:00.010+02:002009-12-26T23:19:15.417+02:00<span style="font-family:georgia;font-size:85%;">Λίγο το σχόλιο της Σοφίας σχετικά με τους ηλικιωμένους που τιμωρούνται </span><span style="font-family:georgia;font-size:85%;">με το να μένουν μόνοι, λίγο οι συζητήσεις με την συν-συγγραφέα αυτού του ιστολογίου, Χρονοστιβάδα, λίγο η προτροπή του <a href="http://seiriopolis.blogspot.com/2009/12/blog-post_24.html">Σείριου</a> σχετικά με τη συγχωρητικότητα, μου έφεραν στο νου ένα υπέροχο</span><span style="font-family:georgia;font-size:85%;"> διήγημα ενός αγαπημένου μου συγγραφέα· του Γιάννη Βλαχογιάννη. Αγαπώ τα διηγήματα. Ίσως περισσότε</span><span style="font-family:georgia;font-size:85%;">ρο κι από τα μυθιστορήματα. Κι ο Γ. Βλαχογιάννης είναι, χωρίς αμφιβολία, ένας από τους καλύτερους σ’ αυτό το είδος. </span><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:georgia;" ><span style="font-size:85%;">Εν είδη συνέχειας, λοιπόν, της προηγούμενης ανάρτησης, μπορούν όσοι θέλουν να απολαύσουν αυτό το μικρό δείγμα της τέχνης, ενός από τους αξιότερους θεράποντες των </span><span style="font-size:85%;">νεοελληνικών γραμμάτων, που τυχαίνει να είναι και επίκαιρο…</span><br /><br /><br />-Μορφούλα. Ε, Μορφούλα, που είσαι κυρά μου; Ψίνα, ψιψίνα μου! Τι θα φάμε σήμερα;<br /><br />Η γριά-Λασκαρού έκραζε τη γάτα της βραχνά, αν και δεν την έβλεπε στο σπίτι. Μόλις έφεγγε. Άδειο, παγωμένο ήτανε το σπίτι· Κι η Λασκαρού, διπλωμένη μες στα παλιοσκούτια της, πλάι στη σβηστή γωνιά, δε σπάραζε. Το ξέθωρό της πρόσωπο, με την τριπλοτυλιγμένη μαντήλα στο κεφάλι, καθώς τό ‘χε γυρισμένο κατά τη γωνιά κι έβλεπε, με μάτια ακίνητα, τη στάχτη τη σβησμένη, φάνταζε παράξενα και τρόμαζε μες στ’ αυγινό μισόθαμπο.<br /><br />Μα κάποτε σείστηκε η γριά σιγά σιγά. Σείστηκε κι ανασηκώθηκε· και γύρισε το πρόσωπο, με το στανιό, κι είδε κατά την κλεισμένη πόρτα.<br /><br />-Μορφούλα, κόρη μου καλή, που είσαι; ρώτησε πάλι.<br />Και πιάστηκε απ’ της γωνιάς το γύρο κι έβαλε αγώνα, χέρια γόνατα και στάθηκε στα πόδια της. Και κίνησε, ύστερα, σκυφτή, κατά την πόρτα. Πήγε, άνοιξε την πόρτα κι έκραξε πάλι. Της γάτας το νιαούρισμα, που ήταν γριά κι αυτή και μαδημένη, έφτασε μεσ’ από το περιβόλι και τα ξερόδεντρα του περιβολιού, τα λίγα που απομένανε, για τη φωτιά κι αυτά και της γριάς τη ζέστα. Κι ήρθε η γατούλα κλαίοντας παραπονιάρικα και στάθηκε κοντά στα πόδια της κυράς της, στο μοναχικό σκαλί της πόρτας, το λιωμένο απ’ τα χρόνια.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZ1YFAWpsI/AAAAAAAAAPQ/X1Kf7EruHfs/s1600-h/woman+%26+cat.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 257px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419648258107942594" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZ1YFAWpsI/AAAAAAAAAPQ/X1Kf7EruHfs/s320/woman+%26+cat.jpg" /></a><br />-Μορφούλα, τι θα φάμε σήμερα μωρή; Τι έφερες;<br />Η γάτα απάντησε με το παράπονό της κι έσκυψε πιο πολύ η γριά κι είδε στην πέτρα απάνου ένα ψάρι αποθεμένο. Το ‘χε φέρει η γάτα η Μορφούλα. Ήταν ένας κωβιός μεγάλος και τον πήρε η Λασκαρού και μπήκε στο σπίτι, με τη γάτα μπρος κι ολόρθη την ουρά της παίζοντας. Αυτό θα ήτανε της μέρας το φαΐ και για τους δυο τους· ήτανε κι η Μορφούλα γέρικη πολύ, δε χρειαζότανε μεγάλα πράγματα για το φαΐ της· λίγα ψαροκόκαλα της φτάνανε. Το κυνήγι της το καθημερινό ήτανε πάντα από ‘να ψάρι, ψάρι όμως πάντα πετρόψαρο. Κι η γριά-Λασκαρού το περίμενε πια ταχτικά κι απ’ αυτό κρεμούσε την ελπίδα της θροφής της την καθημερινή.<br /><br />Βράδυ νωρίς, πριν πέσει στο ξερόστρωμα και πριν κλείσει την παλιόπορτά της, συνήθιζε η γριά-Λασκαρού, μ’ όλη την αγάπη που ‘χε της Μορφούλας –κι είχε την ανάγκη να τη ζεσταίνει στον ύπνο η συντρόφισσά της κιόλας- άνοιγε και την έβγαζε όξω· ήταν άπονο αυτό που ‘κανε, μα πάλι πως θα ζούσανε; Την έσπρωχνε όξω μαλακά με το πόδι τη Μορφούλα και της έλεγε:<br />-Σύρε, Μορφούλα, σύρ’ εσύ, καλή μου, ψίνα μου, κυρά μου, σύρε να φέρεις τίποτα… Δεν έχουμε αύριο να φάμε, καψερούλα, και θα μείνεις νηστική κι εσύ μαζί μου…<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZxOZhx4lI/AAAAAAAAAOo/DbPsCyyy4ac/s1600-h/alte+frau.jpg.390549.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419643693771645522" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZxOZhx4lI/AAAAAAAAAOo/DbPsCyyy4ac/s320/alte+frau.jpg.390549.jpg" /></a><br />Η γάτα απόξω έμενε και παρακαλούσε κάμποσο. Ύστερα ξεμάκραινε σιγά σιγά η φωνή της και χανότανε μες στο σκοτάδι ή μες στης θάλασσας τα μουγκρητά. Και την αυγή, νάτο ένα ψάρι στο σκαλί αφημένο πάλι! Και δεν το ‘τρωγε η Μορφούλα, δεν το πείραζε καθόλου· ίσως έτρωγε άλλο, πριν το φέρει το κυνήγι της αυτό στο σπίτι. Μα πάλι μπορεί κι ήτανε το μόνο αυτό και το ‘φερνε ίσια στην κυρά της, άγγιχτο.<br /><br />Πως γινόταν τέτοιο πράγμα τα’ απορούσε η γειτονιά κι η χώρα η μισογκρεμισμένη. Μα η γριά-Λασκαρού διόλου δεν το ρωτούσε. Νόμιζαν οι άλλοι στην αρχή πως η γάτα, η Μορφούλα, πήγαινε στην αγορά και τα ‘κλεβε τα ψάρια. Μα η Αμέρσα, η πιο κοντινή γειτόνισσα, μαλωμένη με τη Λασκαρού από χρόνια, παραφύλαγε τη γάτα κι έβλεπε πως τά ‘φερνε τα ψάρια απ’ το γιαλό. Την ακολουθούσε ίσαμε στα σκόρπια βράχια, πλάι στο παλιό λιμάνι, που κάναν ένα πλήθος ήσυχα κορφάκια εκεί κι όλα αντάμα κάναν ένα πεζονήσι απότομο. Κι εκεί την έχανε τη Μορφούλα. Στο τέλος την παράτησε, βέβαιη πια πως η γάτα τά ‘βγαζε τα ψάρια από τη θάλασσα.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZxO6NPRnI/AAAAAAAAAO4/JRT1Oas2NhA/s1600-h/cat+in+river.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 242px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419643702543861362" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZxO6NPRnI/AAAAAAAAAO4/JRT1Oas2NhA/s320/cat+in+river.jpg" /></a><br />Τότε η Αμέρσα έφερε γύρα τις γειτόνισσες και τα παράστησε όλα με το νι και με το σίγμα και με θάμασμα τρανό! Και το ‘μαθε όλη η χώρα, τι και πως η γάτα η Μορφούλα της γριά-Λασκαρούς πήγαινε και ψάρευε τη νύχτα στο γιαλό. Έπιανε μια θέση κοντά στο γιαλό και στεκόταν άσειστη, σαν πέτρα, ανάμεσα στις άλλες πέτρες τις ακίνητες εκεί και περίμενε ώρες, άσειστη. Κι η πείνα, βέβαια, την οδήγησε κειπέρα και της έδειξε τον τρόπο αυτόν. Και καθώς ζυγώναν οι κωβιοί και τα’ άλλα τα πετρόψαρα και φέρνανε τη μούρη τους ως την κορφή και γυρεύανε να βρούνε το πιο παχύ χορτάρι εκεί που το νερό πάει ανάλαφρο και παιγνιδίζει με τις πέτρες, χράπ! Το νύχι της Μορφούλας τ’ άρπαζε.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZxPBh6EkI/AAAAAAAAAPA/kSjAuW0wxlE/s1600-h/cat+with+fish.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 230px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419643704509600322" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZxPBh6EkI/AAAAAAAAAPA/kSjAuW0wxlE/s320/cat+with+fish.jpg" /></a><br />Η ίδια η γριά-Λασκαρού θα μπορούσε να το πει και να το μαρτυρήσει, πως τα ψάρια που της έφερνε η Μορφούλα δεν ήτανε κλεμμένα, τόσο φρέσκα, μισοζώντας καμιά φορά και ζωντανά. Μα η Λασκαρού δε συλλογιόταν τίποτα κακό για τη Μορφούλα- ούτε και συλλογιόταν τίποτ’ άλλο. Είχε αλλαλογίσει κιόλας λίγο. Έμοιαζε λωλή, καθώς έβγαινε στο περιβόλι κι έστηνε ψιλή κουβέντα με τη γάτα της. Γιατί, όπως γύριζε στο περιβόλι και μαχότανε να κόψει κανένα ξεροκλάδι απ’ τα παλιόδεντρα, χειμώνας που ‘ταν τώρα, και να σκίσει κανένα σανίδι από σεντούκι σάπιο, αχρείαστο, ή να βγάλει λαχανάκια από τον κήπο το λιγόσπαρτο, η γάτα, εκεί, κοντά της, η Μορφούλα, τη συντρόφευε και της αποκρινότανε με το νιαούρισμά της σ’ όσα εκείνη της λαλούσε ανόητα, λόγια λωλά. Ύστερα την ακολουθούσε στη γωνιά, που άναβε τη φωτίτσα κι έβενε να ψήσει το φαΐ, της Μορφούλας το κυνήγι. Και το μοιραζόνταν ύστερα οι δυο τους σαν δυο φίλοι αγαπημένοι που ήτανε, χωρίς μαλώματα, χωρίς ψωμάκι κιόλας, το συχνότερο.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZxOuhfEgI/AAAAAAAAAOw/C9r5EpUmMZE/s1600-h/alte-frau-mit-katze-790534.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 243px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419643699407557122" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZxOuhfEgI/AAAAAAAAAOw/C9r5EpUmMZE/s320/alte-frau-mit-katze-790534.jpg" /></a><br /><br />Χωρίς ψωμάκι, αλήθεια, τώρα τελευταία. Αφού ο άχαρος ο γέροντας της Λασκαρούς έπαψε να της στέλνει το ταχτικό μηνιάτικο στο ξερονήσι, γιατί τον έφαγε κι αυτόν η θάλασσα στερνόν, η Λασκαρού ήτανε πολύ περήφανη και δε ζητούσε ούτε καταδεχότανε. Θα πέθαινε νηστικιά, αλλά δε θα ‘βγαινε όξω τον πόνο και την πείνα της να πει.<br /><br />Το ‘ξερε αυτό η Αμέρσα πιο καλά από κάθε άλλον. Ήταν η πιο κοντινή γειτόνισσα, αν και πλήθος άλλα σπίτια κατάκλειστα, ρημάδια πιά, χωρίζανε το δικό της απ’ της Λασκαρούς το σπίτι. Έτσι ήταν όλη η χώρα, αριά κατοικημένη, μ’ όλα τα σπίτια τα πολλά και τ’ αρχοντόσπιτα. Ήταν από χρόνια η Αμέρσα μαλωμένη με τη Λασκαρού. Μίση οικογενειακά, συμφέροντα παλιά… μα τώρα τι χρειαζότανε τα μίση, αφού σβήσανε και τα συμφέροντα και πάνε… Πάει, να σηκωθεί να πάει στη Λασκαρού και να φιλιώσει, αυτό δεν τ’ αποφάσιζε η Αμέρσα. Την ήξερε καλά τη Λασκαρού κι ήξερε και τον ίδιο τον εαυτό της. Όμως η συμφορά της Λασκαρούς τη λύγισε, της γλύκανε το περασμένο της φαρμάκι. Όμως και πάλι δεν ήθελε να δείξει την αδυναμία της. Ήτανε ψυχή κλειστή η Αμέρσα, όπως όλες οι νησιώτισσες κι οι νησιώτες εκεί πέρα. Τι να κάμει; Έπαιρνε άλλη μια γειτόνισσα, μια πονηρούλα από το παραπέρα σπίτι, την Κατερινιώ, και πηγαίνανε και παραφύλαγαν όξω από της Λασκαρούς το περιβόλι.<br /><br />Τα Χριστούγεννα ήτανε κοντά· ξεροβόρι φυσούσε άγριο τις τελευταίες μέρες. Η Χώρα έβλεπε βορινά και την έπιανε το κύμα άσκημα. Η Μορφούλα έφτασε μιάν αυγή από το γιαλό με χωρίς τίποτα στο στόμα και νιαούριζε στην πόρτα της κυράς της.<br /><br />-Κοίταξε, είπε η Αμέρσα, σήμερα δεν ψάρεψε η Μορφούλα… με τέτοιον αγριόκαιρο…<br />-Τι θα φάνε σήμερα οι δυο τους, οι κακόμοιροι… να ‘χουνε τάχα τίποτα; Είπε η Κατερινιώ.<br />-Καρτέρα μια στιγμή! Είπε η Αμέρσα.<br />Έφυγε και γύρισε μ’ ένα φελί ψωμί σπιτίσιο.<br />-Ψίνα, Μορφούλα! Έκραξε σιγά η Αμέρσα.<br />Πήγε η Μορφούλα και στάθηκε στη ρίζα του τοίχου, κάτου απ’ τις γυναίκες και νιαούρισε γλυκά. Οι δυο αυτές, αφού της ‘ρίξαν ένα κομματάκι και την καλόπιασαν, ύστερα της πέταξαν ολόκληρο το φελί. Τις κοίταξε καλά καλά η Μορφούλα, κοίταξε και το ψωμί, το μύρισε, το πήρε με τα δόντια της και πήγε και τα’ απόθεσε με προσοχή στο σκαλί απάνου και νιαούρισε. Οι δυό γυναίκες κρυφοκοίταζαν άλαλες. Άνοιξε η πόρτα και πρόβαλε η γρια-Λασκαρού.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZxPV6P3KI/AAAAAAAAAPI/vUsz_lZV3eg/s1600-h/old+woman+at+the+door.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 268px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419643709980400802" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZxPV6P3KI/AAAAAAAAAPI/vUsz_lZV3eg/s320/old+woman+at+the+door.jpg" /></a><br /><br />-Που είσαι Μορφούλα, ψίνα… μπα, εδώ είσαι, καλή… Σήμερα τίποτα δεν έφερες; Που είναι το κυνήγι σου; Ξέρω, φυσούσε απόψε… μα τώρα τι θα φας; Εμένα δε μέλλει, κακομοίρα. Μα για σένα λέω… σύρε, φεύγα από κοντά μου, δε θέλω να σε βλέπω, παλιόγατα, θα μείνεις νηστική… Μα τ’ είναι αυτό; Ψωμί έφερες, ψιψίνα μου; Έκαμες καλύτερα… είχαμε τρεις μέρες ν’ αγγίξουμε ψωμί στο στόμα… Έτσι, να φέρνεις, ψιψίνα μου, καμία φορά λίγο ψωμάκι, όχι μονάχα ψάρια… και χωρίς αλάτι κιόλας, τα βαρέθηκα… Καμιά φορά και λίγο τυράκι… όχι, ακόμα είναι σαρακοστή… Έλα, πάμε μέσα τώρα, Μόρφω μου, καλή νοικοκυρά μου…<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZ1Y5tTVlI/AAAAAAAAAPo/EsKOAo5W8Ns/s1600-h/old+woman-cat.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 212px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419648272255112786" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZ1Y5tTVlI/AAAAAAAAAPo/EsKOAo5W8Ns/s320/old+woman-cat.jpg" /></a><br />Ούτε και ρώτησε που τό ‘βρε το ψωμί η Μορφούλα. Την άλλη μέρα πήγε η Κατερινιώ κι άφησε άλλο ένα κομμάτι ψωμί στην πόρτα της γριάς. Άφησε και λίγο τυρί.<br />-Μη, της είπε η Αμέρσα, θα μας καταλάβει κι ύστερα θα τα πετάξει όλα, άμα νιώσει πως τα βάνουμε…<br /><br />Η Αμέρσα φύλαγε τη θέση της εκεί συχνά, πίσω από τον τοίχο. Μια μέρα πέρασε η Μορφούλα, κρατώντας ένα ολάκερο χταπόδι ζωντανό. Την έσκιαξε τη γάτα και την έκαμε να τ’ αφήσει από το στόμα της. Έκοψε το μισό, το χτύπησε, τ’ αλάτισε και το ξανάδωσε της γάτας πάλι. Τά ‘λεγε αυτά στην Κατερινιώ κι απορούσε η ίδια.<br />-Ακούς, παράξενο; έλεγε. Πως μπόρεσε και το ‘πιασε; Που το ‘βρε;<br />-Θα το πέτυχε στη ρήχη, είπε η Κατερινιώ, και το θαλάμι του θα ‘τανε ψηλά… Ύστερα πώς να την τσακώσει τη Μορφούλα; Οι πλόκαμοί του δεν κολλούνε στο μαλλί της. Ακούς, αλήθεια κει!<br />-Άπιαστο πράμα!<br />-Ναι, καημένη, μα πως θα το φάει; Έχει και φωτιά;<br />-Καλά λες! είπε η Αμέρσα. Στάσου να ιδείς… αύριο τι θα κάμω…<br /><br />Την άλλη μέρα απόγιομα, φυλάγανε πάλι οι δυό γυναίκες, ώσπου είδαν τη γριά να βγαίνει και να γυρίζει στο περιβόλι με τη γάτα της και να μιλεί.<br />-Σήμερα το κατάλαβες, Μορφούλα μου, πως δεν έχω πιά ξύλα μήτε σπίρτα και μου το ‘φερες ψημένο το χταπόδι ε; Πονηρή… καλή μου, ψίνα μου, νοικοκυρά μου εσύ, όλα τα φροντίζεις… Ξέρεις πως είναι και Σαρακοστή· μεθαύριο έχουμε Χριστούγεννα, κυρά μου… Πάμε μέσα τώρα, θα μου πείνασες λιγάκι, πάμε… κρύο κάνει. Έχουμε λίγο χταπόδι… και ψωμί… και το τυρί θα το φυλάξουμε για τη γιορτή μεθαύριο… πάμε!<br />Δάκρυσαν οι γυναίκες και τραβήχτηκαν ήσυχα…<br /><br /><br /><br />Την παραμονή λησμονήσανε τη Λασκαρού, δοσμένες στις δουλειές και τις ετοιμασίες του σπιτιού τους. Το πρωί όμως τη θυμήθηκε η Αμέρσα. Μπήκε σαν κλέφτρα πρώτη φορά, ύστερ’ από χρόνια, στο περιβόλι και πήγε κι άφησε στην πόρτα της ένα κομμάτι ψωμί και τόλμησε κι ένα κοψίδι ψητό κρέας.<br />Μα ολημέρα, Χριστούγεννα, η Μορφούλα ανήσυχη θρηνούσε απόξω από το σπίτι. Τ’ απομεινάρια του φαγιού ήταν εκεί, σημάδι πως τά ‘χε φάει η γάτα. Τότε ανησύχησε η Αμέρσα. Κάλεσε την Κατερινιώ κι άλλες γειτόνισσες κι αποφασίσανε και χτυπήσανε στης Λασκαρούς την πόρτα. Όμως κανένας δεν τους αποκρίθηκε.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZ1YYTrWyI/AAAAAAAAAPY/fzXwReu8SHw/s1600-h/old+woman-house.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419648263289264930" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SzZ1YYTrWyI/AAAAAAAAAPY/fzXwReu8SHw/s320/old+woman-house.jpg" /></a><br /></div><br /><br /><object width="150" height="50" align="middle"><param name="allowScriptAccess" value="sameDomain" /><param name="wmode" value="transparent" /><embed src="http://muzicons.com/musicon_v_srv_new.swf" width="150" height="50" menu="false" quality="high" align="middle" type="application/x-shockwave-flash" flashvars="&nomuz=muzicon%20unavailable&site=http://muzicons.com/&icon_pic=57.png&music_file=http://filekeeper.org/download/shared/Tanti_anni_prima_Astor_Piazzolla.mp3&bg_color=603813&type_of_clip=whith_bar&text_color=FFFFFF&text_message=Valentine&buy_link=http%3A%2F%2Fwww.amazon.com%2Fgp%2Fsearch%3Fie%3DUTF8%26tag%3Dmuzicocommusi-20%26index%3Ddigital-music%26linkCode%3Dur2%26camp%3D1789%26creative%3D9325" wmode="transparent" menu="false" quality="high"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-4609369159074179041?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Παυσικραίπαλοςhttp://www.blogger.com/profile/02535887914980813084noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-43680664478524457452009-12-18T22:47:00.019+02:002009-12-19T00:28:46.439+02:00<span style="font-family:georgia;">Έφυγε.</span><span style="font-family:georgia;"> <br />Μόλις έφυγε. «Όλος ο κόσμος να είναι καλά και τελευταία εγώ», μας είπε ανοίγοντας την πόρτα του ασανσέρ και μας χαιρέτισε κουνώντας το χέρι με παιδιάστικη</span><span style=";font-family:';font-size:130%;" ><span style=";font-family:georgia;font-size:100%;" > τσαχπινιά, πριν η αυτόματη πόρτα αυτού του γκροτέσκου κουτιού, κλείσει.</span> </span><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;">Τώρα θα πάρει ταξί, να πάει στο νοσοκομείο να κάνει τη θεραπεία της. «Δεν θέλω κανέναν», μας είχε πει προηγουμένως. «Δε θέλω να με επισκέπτονται». Γι’ αυ</span><span style="font-size:100%;">τό επισκέφθηκε εκείνη εμάς. Για να διεκπεραιώσει<span style="font-size:0pt;"> </span>μια κοινωνική υποχρέωση, ίσως. Για να αποφύγει μια ανεπιθύμητη παρεξήγηση, ίσως. Γιατί κανείς δε θα καταλάβαινε γιατί δε θέλει κανέναν, ίσως. Μια εκκεντρική φιγούρα με μόνο της οξυγόνο, μόνο της συνδετήρα με τη ζωή, την τέχνη. </span><span style="font-size:100%;">Θέατρο, μουσική… <o:p></o:p></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;">Κανείς δεν ξέρει πως είναι η καθημερινότητά της. «Εγώ είμαι σαν </span><span style="font-size:100%;">τη γάτα», μας είπε ακόμα. «Η γάτα όταν αρρωσταίνει κρύβεται γιατί δε θέλει να τη δει κανείς». Φ</span><span style="font-size:100%;">οβάται το θάνατο. Φοβάται τις τελευταίες ώρες. Φοβάται την ανημποριά, όταν, ίσως –Θεός φυλάξ</span><span style="font-size:100%;">οι- χάσει την αυτάρκειά της. Αλλά ο κύριος φόβος της για την κόλαση που είναι οι άλλο</span><span style="font-size:100%;">ι –κατά Σαρτρ- δεν μπορεί, οπωσδήποτε, να νικήσει τους προηγούμενους φόβους της. Καταφυγή της ο εαυτός της. Καταφυγή της η μοναξιά.</span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SyvrNoUmPaI/AAAAAAAAAOg/vnOOM-Zh_jY/s1600-h/cat.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px; display: block; height: 210px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416681596237790626" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SyvrNoUmPaI/AAAAAAAAAOg/vnOOM-Zh_jY/s320/cat.jpg" border="0" /></a></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"> <br /></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;">Κάθισε. </span><span style="font-size:100%;">Και τώρα μπορούσε να αρχίσει η ιεροτελεστία. Η ιεροτελεστία πο</span><span style="font-size:100%;">υ γνωρίζουν τόσο καλά τα γκαρσόνια του κέντρου των Αθηνών και του Ναυπλίου: Θα βγάλει το ρολόι και θα το ακουμπήσει μπροστά του. Για να μη μπορεί η ματιά του να ξεφύγει κατά κανέναν τρόπο από τον μετρητή των ωρών; Για να μη σηκώνει συνέχεια το μανίκι και κάνει μια κίνηση που θα τον έκανε νευρικό; Για να μην του διαφύγει η πολύτιμη αίσθηση του χρόνου αυτήν την τόσο ιδιαίτερη στιγμή; Κανένα από τα γκαρσόνια, άλλα και οι άλλοι τακτικοί θαμώνες που «τον ξέρουν», δε γνωρίζουν.</span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;">Θα παραγγείλει μπύρα. Συγκεκριμένη μάρκα. Συγκεκριμένο μέγεθος ποτηριού. Και θα την πιεί έχοντας το ρολόι μπροστά του. Χωρίς να το κοιτάει. Στην πραγματικότητα δεν το χρειάζεται. Το εσωτερικό του ρολόι, ξέρει </span><span style="font-size:100%;">ποια είναι η ώρα που πρέπει να αποχωρήσει, εν αντιθέσει με τα γκαρσόνια και τους τακτικούς θαμώνες, που ποτέ δεν έμαθαν πόση είναι, τελικά, η ώρα αυτής της τελετής. Μισή ώρα; 45 λεπ</span><span style="font-size:100%;">τ</span><span style="font-size:100%;">ά; Μία ώρα; </span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p>Έχει λεφτά. Αυτό είναι σίγουρο καθότι είναι και το μόνο που ψιθυρίζεται γι’ αυτόν. Μαζί με κάτι αόριστους υπαινιγμούς για τις ερωτικές του προτιμήσεις. Παρ’ όλο που κανείς ποτέ δεν είδε ή άκουσε τίποτα, άλλα κοζερί να γίνεται… </span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;">Μόνος. Πάντα μόνος. Ένας, με την πρώτη ματιά, απλός παππούλης</span><span style="font-size:100%;"> με ένα ολόλευκο στεφάνι μαλλιών να πλαισιώνει το γυμνό κρανίο του και φευγαλέα να φέρνει στο νου ένα ποίημα του Καβάφη… <span style="font-size:0pt;"></span>Μόλις τελειώσει την μπύρα ή λίγο πιο μετά –είπαμε κανείς δεν ξέρει την ακριβή διάρκεια της τελετής- θα ξαναβάλει το ρολόι του. Θα βάλει και τα γυαλιά ηλίου του, χρώματος ταμπά και θα εξαφανιστεί για να επιστρέψει την επόμενη μέρα για την καινούρια τακτική μυσταγωγία.</span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SyvrNEv417I/AAAAAAAAAOI/TArtZsmWO-A/s1600-h/%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px; display: block; height: 240px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416681586688579506" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SyvrNEv417I/AAAAAAAAAOI/TArtZsmWO-A/s320/%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%B1.jpg" border="0" /></a></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"> <br /></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;">Παιδεύτηκε. Προσπαθούσε να χώσει το φάκελο στη σχισμή που άφηνε το κάτω μέρος της πόρτας, άλλα δεν τα κατάφερνε και φοβόταν μήπως το παραμόρφωνε τσακίζοντάς το. Ο ταχυδρόμος που είχε αναλάβει τον τομέα αυτής της περιοχής, ήξερε ότι ήταν μάταιο να χτυπήσει το κουδούνι αυτού του σπιτιού. Κι όμως από το γραφείο, τον είχαν κατηγο</span><span style="font-size:100%;">ρηματικά πληροφορήσει στις επίμονες ερωτήσεις του, ότι ο ένοικος δεν είχε αλλάξει διεύθυνση. Τουλάχιστον, δεν υπήρξε ποτέ κάποια ειδοποίηση για κάτι τέτοιο. Έτσι, το άφησε κι αυτός το ζήτημα και συνέχισε να πετάει κάτω από την πόρτα τα γράμματα, τους λογαριασμούς, τις ειδοποιήσεις, τα διαφημιστικά κι όλο αυτό το στροβιλιζόμενο χαρτομάνι που περιβάλλει, θέλοντας και μη, τη ζωή κάθε «κανονικού» ανθρώπου. </span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;">Τους τελευταίους μήνες όμως αυτή η δουλεία γινόταν αυξανόμενα επίπονη και εργώδης, μέχρι τη σημερινή μέρα που το γράμμα δεν έλεγε να χωρέσει με τίποτα.</span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;">Ακόμη κι ο κλειδαράς που έφτασε λίγα λεπτά αργότερα με τη συνοδεία της αστυνομίας, δυσκολεύτηκε να ανοίξει την πόρτα που εμπόδιζε μια στοίβα από κλειστούς φακέλους και άλλα γυμνά ιλλουστρασίον χαρτιά διαφημίσεων. Λογικό. Ο ένοικ</span><span style="font-size:100%;">ος</span><span style="font-size:100%;"> είχε να κουνηθεί από τη θέση που, τελικά, τον ανακάλυψαν, πάνω από έξι χρόνια, όπως υπολόγισε ο αρμόδιος επιστήμων. <br /></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SyvrNWSPL0I/AAAAAAAAAOQ/rMkZbegmink/s1600-h/the-mummy-solitude.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px; display: block; height: 214px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416681591396052802" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SyvrNWSPL0I/AAAAAAAAAOQ/rMkZbegmink/s320/the-mummy-solitude.jpg" border="0" /></a></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:0pt;"> </span><o:p></o:p></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"> <br /></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;">Έφτασε.<o:p></o:p> Έπρεπε να κάνει γρήγορα γιατί, σήμερα Δευτέρα, είχε αργήσει. Παρ’ όλο που έξω μόλις πριν μισή ώρα χάραξε. Είχε να καθαρίσει τρεις ορόφους, πριν οι πρώτο</span><span style="font-size:100%;">ι,τακτικοί υπάλληλοι πάρουν θέση στα γραφεία τους. Πήρε την ηλεκτρική σκούπα να καθαρίσει τη μοκέτα των αιθουσών του τρίτου ορόφου, αρχικά, όπως έκανε κάθε πρωί. Μπαίνοντας στην μεγάλη αίθουσα με τα πολλά γραφεία –τα γραφεία των υφισταμένων- διέκρινε στο βάθος μια σιλουέτα. Μισόκλεισε τα μάτια μήπως παρέβλεψε· δεν τη βοηθούσε και το ελάχιστο φως της αυγής, μιας ούτως ή άλλως συννεφιασμένης μέρας. Όμως, πράγματι, κάποιος καθόταν στο γραφείο του αυτήν την ώρα, σκυμμένος στα γραφτά του, με τον αριστερό αγκώνα να ακουμπά στο γραφείο και το χέρι να στηρίζει το κεφάλι και να κρύβει τα </span><span style="font-size:100%;">μάτια. <o:p></o:p></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:0pt;"></span>Ο μεσήλιξ υπάλληλος, ο πάντα απομονωμένος, απόμακρος και λιγομίλητος, είχε πιά περιορίσει τον τελευταίο καιρό τις καθημερινές χαιρετούρες και τα καλημερίσματα με τους άλλους συναδέλφους κι εκείνοι ανταποκρινόμενοι στα σήματα αφιλί</span><span style="font-size:100%;">ας που εξέπεμπε δεν τον χαιρετούσαν πλέον καθόλου. Και σιγά-σιγά έπαψε να υπάρχει στο οπτικό τους πεδίο και έγινε απλώς ένα υπερμέγεθες εξόγκωμα του συνολικού όγκου του γραφείου στο βάθος.<o:p></o:p> Έτσι ο τελευταίος «συνάδελφος» που έφυγε την Παρασκευή το </span><span style="font-size:100%;">απόγευμα δεν τον είδε, φυσικά, να κάθεται στην συνηθισμένη του στάση και έσβησε το φως πριν κλείσει την πόρτα. Κι ο υπάλληλος, ο πληγμένος από μια ύπουλη και άνιχνη, θανάσιμη καρδιακή προσβολή πέρασε το σαββατοκύριακο στο γραφείο του, στη συνηθισμένη του στάση. <br /></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SyvrNvufuII/AAAAAAAAAOY/K8MznAIv59M/s1600-h/solitude-2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px; display: block; height: 227px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416681598225463426" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SyvrNvufuII/AAAAAAAAAOY/K8MznAIv59M/s320/solitude-2.jpg" border="0" /></a></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"> <br /></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;">Επιμύθιο. Υπάρχει άραγε επιμύθιο; Κατ’ αρχάς, ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για την κατάθλιψη που ενδεχομένως θα προκληθεί σε όποιον επιχειρήσει να διαβάσει αυτό το κείμενο, χρονιάρες μέρες. Ξαναγυρνώντας στο επιμύθιο, δε θα ήθελα να συνδεθεί η ανάρτηση με την ετήσια σύσταση κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, να θυμόμαστε τους μοναχικούς ανθρώπους. Αυτό εξυπακούεται και φυσικά αυτή η «ανάμνηση» των μοναχικών δεν πρέπει να είναι «επετειακή». Όμως έχω την εντύπωση πως αυτή η σύσταση αφορά κατ’ εξοχήν τους μοναχικούς εκείνους, που έγιναν μοναχικοί άκοντες, αφού τους ξέχασαν επιδεικτικά και άστοργα οι οικείοι τους.</span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:0pt;"></span>Οι αληθινές ιστορίες μου (μερικές από το κοντινό μου περιβάλλον, άλλες παρμένες από γεγονότα που δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδες) αφορούν μια άλλη κάστα μοναχικών που με τη σειρά της χωρίζεται σε δύο επιμέρους παρακλάδια: τους μοναχικούς που σχεδόν από την αρχή της ζωής τους αποφάσισαν να είναι μοναχικοί και κλείστηκαν από νωρίς στον εαυτό τους, μη αφήνοντας καμιά χαραμάδα προσέγγισης. Και τους μοναχικούς που ενώ προσπάθησαν να αλλάξουν, κουράστηκαν στην πορεία και είδαν ότι ήταν χαμένος κόπος. Κατάλαβαν, δηλαδή, ότι δεν είχαν ταλέντο στη ζωή. Πράγματι, χρειάζεται κάποιο ταλέντο για να διάγει κανείς τη ζωή. Πολλοί ίσως δεν το καταλαβαίνουν, γιατί ακολουθούν –ασυναίσθητα φυσικά- τη μέθοδο του ακροβάτη: ο ακροβάτης για να μην πέσει, πρέπει να μην σκέφτεται τι κάνει εκείνη τη στιγμή και ότι είναι ακροβάτης. Αν έστω και για μια στιγμή αποκτήσει συναίσθηση του εγχειρήματός του, τότε πέφτει. Όλοι οι ταλαντούχοι άνθρωποι <span style="font-size:0pt;"></span>δεν κάθονται να αναλύσουν το ταλέντο τους και το πώς και γιατί το έχουν. Το αντιλαμβάνονται και το καλλιεργούν. <o:p></o:p></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;">Αρά; Είναι κακιά η μοναξιά και ξορκισμένη με τον απήγανο και βγείτε όξω για σόπινγκ θέραπυ και κουσκουσουριό θέραπυ στα παντοειδή mall-ια, για να μην πέσετε;</span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:0pt;"></span>Ή μήπως να πιστέψουμε τους παγκόσμιους στοχαστές και ποιητές και διανοουμένους που ορκίζονται, ότι η μοναξιά είναι δημιουργική; «Ο εκτός πόλης –μονήρης- άνθρωπος είναι είτε θηρίο είτε θεός», είπε ο Αριστοτέλης. «‘Η μπορεί να είναι και τα δύο. Και αυτός είναι ο φιλόσοφος», συμπλήρωσε ο Νίτσε.</span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SyvrMotzkPI/AAAAAAAAAOA/76whzMkJCFU/s1600-h/monaxia.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px; display: block; height: 213px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416681579163652338" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/SyvrMotzkPI/AAAAAAAAAOA/76whzMkJCFU/s320/monaxia.jpg" border="0" /></a></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;"> <br /></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;">Η μοναξιά είναι σίγουρα δημιουργική και για να καρποφορήσουν τα ερεθίσματα που δεχόμαστε καθημερινά, τα αναγνώσματα και τα ακούσματά μας, χρειάζεται να τα επεξεργαστούμε με ησυχία και μένοντας μόνοι. Αλλά και για την ενδοσκόπηση και την αυτογνωσία χρειάζεται μοναξιά.<o:p></o:p></span></p><p style="text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle"><span style="font-size:100%;">Μέτρον, λοιπόν; Κι αριστοτελική μεσότης; Εύκολες λύσεις, θα πει κανείς και δε θα’ χει άδικο. Στην πράξη είναι διαφορετικά και συνήθως καταλήγουμε να δρούμε σύμφωνα με τις κλίσεις του χαρακτήρα μας. Αυτό όμως που έχει σημασία τελικά – για να μπει κι ένα ρημάδι επιμύθιο- είναι να ρωτήσουμε τον εαυτό μας, όταν καταλάβουμε ότι οσονούπω η ζωή μας<span style="font-size:0pt;"> </span>λαμβάνει τέλος: «άξιζε η ζωή που έζησα;» <o:p></o:p></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormalCxSpMiddle" face="georgia">Για να λάβουμε, όμως, θετική απάντηση τότε, πρέπει να ρωτήσουμε αυτή τη στιγμή τον εαυτό μας: «αξίζει η ζωή που ζω;» και να αντιληφθούμε αυτά που ενδεχομένως ρίχνουν την πλάστιγγα στην αρνητική απάντηση και σιγά-σιγά να τα ανασκευάσουμε… (Άντε το έβγαλα και το αισιόδοξο μήνυμα γιορτάρες μέρες, μην τ' ακούσω κιόλας ότι ενσπείρω προβοκάτσιες κατά της ύπαρξης του αη Βασίλη, των εκτυφλωτικών φωταψιών των αθηναϊκών μπαλκονιών και του ακατάσχετου ξοδέματος του 13ου μισθού στους καθιερωμένους τόπους καταναλωτικής λατρείας...)<o:p></o:p></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormalCxSpMiddle" face="georgia"><o:p></o:p></p><p face="georgia" style="text-align: justify;" class="MsoNormalCxSpMiddle"> <br /></p><p style="text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle">Πως θα απαντούσαν όμως οι ήρωες των ανωτέρω ιστοριών σε αυτές τις ερωτήσεις; <o:p></o:p></p><p style="text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle">Ας μη βιαστούμε να απαντήσουμε για λογαριασμό τους, όσο προφανείς κι αν μας φαίνονται οι περιστάσεις. Άλλωστε ο παράδεισος του ενός, είναι η κόλαση του άλλου και το αντίστροφο.<o:p></o:p></p><p style="text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormalCxSpMiddle">Επί τούτοις, ας ακούσουμε τη γερμανίδα αοιδό <span lang="EN-US">Hildegard</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Knef</span>, να μας βεβαιώνει με το μελαγχολικό τραγούδι της (που μου θυμίζει λίγο τη μουσική από το πολυαγαπημένο φιλμ ,"Οι εντιμότατοι φίλοι μου") <meta content="text/html; charset=utf-8" equiv="Content-Type"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5C7020%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CUsers%5C7020%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CUsers%5C7020%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Georgia; panose-1:2 4 5 2 5 4 5 2 3 3; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><span style="line-height: 115%;font-family:';" >«</span><span style="line-height: 115%;font-family:';" lang="DE">Aber</span><span style="line-height: 115%;font-family:';" lang="DE"> </span><span style="line-height: 115%;font-family:';" lang="DE">sch</span><span style="line-height: 115%;font-family:';" >ö</span><span style="line-height: 115%;font-family:';" lang="DE">n</span><span style="line-height: 115%;font-family:';" lang="DE"> </span><span style="line-height: 115%;font-family:';" lang="DE">war</span><span style="line-height: 115%;font-family:';" lang="DE"> </span><span style="line-height: 115%;font-family:';" lang="DE">es</span><span style="line-height: 115%;font-family:';" lang="DE"> </span><span style="line-height: 115%;font-family:';" lang="DE">doch</span><span style="line-height: 115%;font-family:';" >» (Κι όμως ήταν ωραία)…</span>: <br /></p> <br /> <br /><object width="150" align="middle" height="50"><param name="allowScriptAccess" value="sameDomain"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://muzicons.com/musicon_v_srv_new.swf" type="application/x-shockwave-flash" flashvars="&amp;nomuz=muzicon%20unavailable&amp;site=http://muzicons.com/&amp;icon_pic=87.png&amp;music_file=http://filekeeper.org/download/shared/12_Hildegard_Knef_-_Aber_sch__n_war_es_doch_1.mp3&amp;bg_color=339966&amp;type_of_clip=simple_text&amp;text_color=FFFFFF&amp;text_message=Aber+sch%C3%B6n&amp;buy_link=http%3A%2F%2Fwww.amazon.com%2Fgp%2Fsearch%3Fie%3DUTF8%26tag%3Dmuzicocommusi-20%26index%3Ddigital-music%26linkCode%3Dur2%26camp%3D1789%26creative%3D9325" wmode="transparent" menu="false" quality="high" width="150" align="middle" height="50"></embed></object> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-4368066447852445745?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Παυσικραίπαλοςhttp://www.blogger.com/profile/02535887914980813084noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-48701876262846682102009-11-22T10:40:00.016+02:002009-11-26T00:21:00.738+02:00<span style="font-family:georgia;">Έναν μύθο θα σας πω.</span><span style="font-family:georgia;"> </span><span style="font-family:georgia;">Έναν μύθο αστικό…</span><br /><span style="font-family:georgia;">Ένα </span><span lang="EN-US" style="font-family:georgia;">urban</span><span lang="EN-US" style="font-family:georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:georgia;">legend</span><span style="font-family:georgia;">, στην καθομιλουμένη, για να καταλαβαινόμαστε.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Βεβαίως, στο να μετατραπεί μια ιστορία σε μύθο (και δη αστικό), συμβάλλουν -εκτός από τα ιδιαίτερα γεγονότα που την αποτελούν- η ευρηματική και ανεξάντλητη φαντασία των </span><span style="font-family:georgia;"> </span><span style="font-family:georgia;">αφηγητών της ιστορίας, η ευπιστία των ακροατών της, καθώς και το πόσο εξακολουθεί να παραμένει μύθος στο διάβα του χρόνου μη χάνοντας την </span><span style="font-family:georgia;">παραμικρή αίγλη του, παρά τις άοκνες προσπάθειες των πραγματιστών, θετικιστών, ορθολογιστών και όσων, γενικότερα, συμβάλλουν στο ξεμάγεμα του κόσμου, που θα ‘λεγε κι ο Μαξ Βέμπερ… </span><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify;font-family:georgia;"><o:p></o:p>Ο μύθος μου, λοιπόν, αφορά ένα τραγούδι· ίσως όμως, στην πορεία της εξιστόρησης, αποδειχθεί ότι αφορά δυο τραγούδια, που δεν έμελλε να «συναντηθούν» ποτέ, αλλά, παρά ταύτα, έχουν κοινές αναφορές.</p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify;font-family:georgia;">Και πως θα μπορούσε να αρχίζει ένας μύθος, πάρα τόσο κοινότοπα, άλλα και με το τόσο αναφλεκτικό για τη φαντασία…:</p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify;font-family:georgia;">Μια φορά κι έναν καιρό,<br /></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify;font-family:georgia;">υπήρχε ένα τραγούδι που είδε το φως του κόσμου το 1933 και επέπρωτο να κατηγορηθεί για παρακίνηση, όσων το άκουγαν, στην αυτοχειρία.</p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify;font-family:georgia;">Η εξωραϊσμένη πλευρά της ιστορίας, θέλει τον συνθέτη του να το έχει εμπνευσθεί στο εκμαυλιστικό Παρίσι, μια συννεφιασμένη και θλιμμένη Κυριακή, μετά από έναν καβγά με την σύντροφό του. Μερικές μέρες μετά κι αφού ο συνθέτης είχε στείλει στην αρραβωνιαστικιά του ένα γράμμα συμφιλίωσης, έμαθε από την αστυνομία ότι βρέθηκε το άψυχο σώμα της στο διαμέρισμά της, ενώ δίπλα της κείτονταν ένα αντίγραφο της παρτιτούρας του έργου…</p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify;font-family:georgia;">Η αδυσώπητη πραγματικότητα είναι, όμως, ότι ο <span style="">Rezső Seress, ο</span> Ούγγρος συνθέτης του τραγουδιού,<span style=""> </span>"Szomorú Vasárnap" (θλιμμένη Κυριακή, ή όπως έγινε αργότερα διάσημο υπό τον αγγλικό τίτλο του, “<span style="" lang="EN-US">Gloomy</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Sunday</span>”), δεν έφυγε ποτέ από την Βουδαπέστη, (όπου και γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1889) πάρα μόνο μια φορά ως κρατούμενος των Ναζί, όταν αναγκάστηκε να μεταφερθεί σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ουκρανίας (λόγω της εβραϊκής του καταγωγής), από όπου, τελικά, κατάφερε να γλυτώσει από το θάνατο.<br /></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify;font-family:georgia;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Swj9igOX66I/AAAAAAAAAMw/LfhaLvzHqQI/s1600/seress+II.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Swj9igOX66I/AAAAAAAAAMw/LfhaLvzHqQI/s320/seress+II.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406850121865882530" border="0" /></a></p><div style="text-align: center; font-style: italic;font-family:georgia;"><span style="font-size:85%;">Ο Rezső Seress σε μιά κολακευτική φωτογραφία<br /></span></div><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify;font-family:georgia;">Η αλήθεια, επίσης, θέλει τον στιχουργό, László Jávor, να έχει γράψει ένα τραγούδι, με τίτλο, <span style=""> </span>«Θλιμμένη Κυριακή», με τη<span style=""> </span>ευκαιρία του χωρισμού του με την σύντροφό του, και να ζητά από τον <span style="">Rezső Seress να «ντύσει» με μουσική τους στίχους του. Έτσι</span><span style=""> κι έγινε.</span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify;font-family:georgia;"><span style=""><o:p></o:p>Αυτόματα, σχεδόν, με την δημοσιοποίηση της μολπής, </span><span style="">έγιναν και κάποιες</span><span style=""> αναφορές για επικίνδυνες παρενέργειες που ακολουθούσαν την ακρό</span><span style="">ασή του</span><span style="">.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify;font-family:georgia;"><span style="">Συγκεκριμένα, στην πόλη του συνθέτη, βρέθηκαν διάφορα άτομα νεκρά (μερικά μάλιστα αυτοκτονώντας στον Δούναβη) που είτε είχαν μαζί τους αντίγρ</span><span style="">αφο της μουσικής, είτε σημειώματα που περιείχαν τη φράση «θλιμμένη Κυριακή». Όσο περισσότερο, όμως, το τραγούδι γινόταν διάσημο, τόσο<span style=""> </span>έφταναν και αναγγελίες αυτοκτονίας, με κατηγορούμενο το δόλιο το άσμα, από όλον τον κόσμο. </span></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify;font-family:georgia;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Swj9iwBeyHI/AAAAAAAAAM4/0zBPbrbA1PE/s1600/seress.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 226px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Swj9iwBeyHI/AAAAAAAAAM4/0zBPbrbA1PE/s320/seress.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406850126106773618" border="0" /></a></p><div style="text-align: center;font-family:georgia;"><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >Ο Rezső Seress σε μιά όχι και τόσο κολακευτική φωτογραφία που φέρνει ελαφρως σε Bela Lugosi<br /><br /></span></div><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify;font-family:georgia;"><span style="">«Θύματα» του τραγουδιού υπήρξαν στο Βερολίνο.<br /></span></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify;font-family:georgia;"><span style="">Ο επιζήσας του Ολοκαυτώματος, με τη βοήθεια του </span><span style="" lang="EN-US">Oscar</span><span style="" lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Schindler</span><span style="">, </span>Poldek Pfefferberg, διηγείται, <span class="postbody">ότι μιά βραδιά ο ναζί διοικητής του στρατοπέδ</span><span class="postbody">ου συγκεντρώσεως, είχε διοργανώσει μιά μεγάλη γιορτή στη βίλλα του. Θέλοντας να διασκεδά</span><span class="postbody">σει τους καλεσμένους του, διέταξε τον συγκεκριμένο Εβραίο κρατούμενο &amp; τον αδελφό του, οι οπ</span><span class="postbody">οίοι ήταν μουσικοί &amp; έπαιζαν βιολί &amp; ακορντεόν, να παίξουν στη γιορτή αυτή.</span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" face="georgia" style="text-align: justify;"><span class="postbody"><span style=""> </span>Όταν το γλέντι έφτανε προς το τέλος του, αναφέρει ο Εβραίος, σηκώθηκε ένας Γερμανός αξιωματικός μεθυσμένος &amp; ζήτησε να ακούσει το "Gloomy Sunday". Όταν τέλειωσε, ζήτησε να το ξανακούσει, κι όταν τέλειωσε, πάλι... Το ζήτησε, ξανά</span><span class="postbody"> &amp; ξανά... Ζήτησε να το ακούσει συνολικά έξι φορές. Την έκτη φορά, ενώ το τραγούδι συνέχιζε να παίζεται από τους Εβραίους <span style=""> </span>μουσικούς, ο αξιωματικός βγήκε στη βεράντα, έβαλε την κά</span><span class="postbody">νη του περιστρόφου του στο στόμα &amp; πάτησε τη σκανδάλη... </span><span style=""><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" face="georgia" style="text-align: justify;"><span style="">Στη Ρώμη, λέγεται πως ένας νεαρός ακούγοντας έναν πλανό</span><span style="">διο μουσικό να παίζει το τραγούδι, του έδωσε ό,τι χρήματα είχε πάνω του κι έπεσε στα νερά του Τίβερη. Στη Νέα Υόρκη μια γυναίκα βρέθηκε νεκρή έχοντας στο γραμμό</span><span style="">φωνό της μια πλάκα με το κομμάτι, ενώ με ένα σημείωμά της παρακαλούσε τους οικείους της να την κηδέψουν με τη συνοδεία αυτής της μουσικής.</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Swj9wArUECI/AAAAAAAAANI/JfpzTPAKbNo/s1600/seress+rezso.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 319px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Swj9wArUECI/AAAAAAAAANI/JfpzTPAKbNo/s320/seress+rezso.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406850353915498530" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" face="georgia" style="text-align: justify;"><span style="">Το μόνο σίγουρο είναι ότι το ΒΒ</span><span style="" lang="EN-US">C</span><span style="" lang="EN-US"> </span><span style="">απαγόρεψε την μετάδοσή του γύρω στα μέσα του 1930 και η απαγόρευση αυτή, ήρθη μόνο πρόσφατα, μετά από την αναμετάδοση των ερμηνειών του κομματιού από καλλιτέχνες όπως ο </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Y4YHoijyRH0"><span style="" lang="EN-US">Elvis</span><span style="" lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Costello</span></a><span style="" lang="EN-US"> </span><span style="">και η </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=TCEJtUNe90A"><span style="" lang="EN-US">Bjork</span></a><span style="">. Το τραγούδι έτυχε, επίσης, απαγόρευσης αναμετάδοσης από τα ραδιόφωνα τόσο στην Ουγγαρία, όσο και στην Αμερική. Για την Αμερική, ωστόσο, η απαγόρευση δεν είχε μεγάλη διάρκεια. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" face="georgia" style="text-align: justify;"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" face="georgia" style="text-align: justify;"><span style="">Το κομμάτι, πέρα από την ρετσινιά του, έγινε ιδιαίτερα διά</span><span style="">σημο σε όλον τον κόσμο και οι στίχοι αποδόθηκαν σε πολλές γλώσσες. Παρ’ όλα αυτά, ο </span><span style="" lang="EN-US">Seress</span><span style="">, ποτέ δεν ζήτησε πνευματικά δικαιώματα κι ενώ θα μπορούσε να είχε γίνει πάμπ</span><span style="">λουτος, προτίμησε να μείνει στη σοσιαλιστική Βουδαπέστη και να παίζει πιάνο σ’ ένα κα</span><span style="">κόφημο εστιατόριο, στην παρακμιακή εβραϊκή συνοικία της πόλης (σήμερα, βεβαίως, το εστιατόριο –το οποίο λειτουργεί- είναι ένα από τα αξιοθέατα, ενώ η τέως εβραϊκή συνοικία είναι από τις πιο αριστοκρατικές)… <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" face="georgia" style="text-align: justify;"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" face="georgia" style="text-align: justify;"><span style="">Όταν ερωτήθηκε ο </span><span style="" lang="EN-US">Seress</span><span style="">, χρόνια αργότερα για το τραγούδι του, δήλωσε: «Στέκομαι στο μέσον μιάς θανατερής επιτυχίας, ως κατηγορούμενος. Αυτή η θανάσιμη φήμη με πονάει. Μέσα από αυτό το τραγούδι, θρηνώ όλες τις απογοητεύσεις της ζ</span><span style="">ωής μου. Και φαίνεται ότι κι άλλοι, με παρόμοια συναισθήματα, έχουν βρει το δικό τους πόνο μέσα σε αυτό». <span style=""> </span>Νομίζω, ότι αυτή η δήλωση, είναι και το πιο αληθινό που μπορεί να λεχθεί γι’ αυτό το π</span><span style="">αρεξηγημένο τραγουδάκι. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><span style="">Εν τούτοις, κι ο ίδιος ο </span>Rezso Seress, τον Ιανουάριο του 1968, αυτοκτόνησε πηδώντας από το παράθυρο του σπιτιού του, αναρριπίζοντας έτσι την αχλύ του μύθου… Ας επισημάνουμε τέλος, πως, οι αυτοκτονίες ήταν ανέκαθεν πολλές στην Ουγγαρία, γενικότερα, καθώς είναι μια από τις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών…</p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Το τραγούδι υπήρξε έμπνευση για τον Γερμανό σκηνοθέτη <span style="" lang="DE">Rolf</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">Sch</span>ü<span style="" lang="DE">bel</span>, ώστε το 1999 να κάνει μια ταινία –ακροθιγώς- βασισμένη πάνω στην ιστορία του: “<span style="" lang="EN-US">Gloomy</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Sunday</span> - <span style="" lang="EN-US">Ein</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Lied</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">von</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Liebe</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">und</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Tod</span> (Ένα τραγούδι αγάπης και θανάτου).</p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.laemmle.com/shop2/images/ec239833e7a0e9a3864d0110.L.jpg"><br /></a></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Sw0DEbs8NlI/AAAAAAAAANQ/8IjSYLKFqJ4/s1600/gs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 232px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Sw0DEbs8NlI/AAAAAAAAANQ/8IjSYLKFqJ4/s320/gs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407982102232446546" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Διάσημες διασκευές-εκτελέσεις-ερμηνείες του “<span style="" lang="EN-US">Gloomy</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Su</span><span style="" lang="EN-US">nday</span>”, έγιναν από την <a href="http://www.youtube.com/watch?v=48cTUnUtzx4"><span style="" lang="EN-US">Billy</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Holiday</span></a>, τον κλαρινετίστα της τζαζ, <a href="http://www.youtube.com/watch?v=BYSWdJ0UgH0"><span style="" lang="EN-US">Artie</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Shaw</span></a>, τον επίσης τζαζίστα, <span style="" lang="EN-US">Stan</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Kenton</span>, τον<a href="http://www.youtube.com/watch?v=NuMulSYdUHY"> <span style="" lang="EN-US">Paul</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Whiteman</span></a>, τον <span style="" lang="EN-US">Mel</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Torme</span>, τη <a href="http://www.youtube.com/watch?v=_qu7wdUPnas"><span style="" lang="DE">Diamanda</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">Galas</span></a>, τον <a href="http://www.youtube.com/watch?v=hXJZfUcIHFk">Serge Gainsbourg</a>, το <a href="http://www.youtube.com/watch?v=7_G-ZyUolZQ"><span style="" lang="EN-US">Kronos</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Quartet</span></a> και πολλούς ακόμη.<br /></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;">(Γιά όποιον θέλει να ακούσει την πρωτότυπη μελωδία, καθώς και άλλες συνθέσεις του Seress, μπορεί να κατεβάσει <a href="http://audiodesignstudio.blogspot.com/2008/06/seress-rezso-egy-ember-kispipabol-emlk.html">ΑΥΤΟΝ</a> το δίσκο, από <a href="http://audiodesignstudio.blogspot.com/">AYTO</a> το ουγγρικό ιστολόγιο μουσικής. Αφού το κατεβάσετε και πάτε να το ακούσετε, θα ζητηθεί password, το οποίο είναι: Thank You όπως μας πληροφορεί ο συγγραφέας στα σχόλια...)<br /></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><br /></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Για μας του Έλληνες, βέβαια, όταν πρόκειται για Κυριακή και μάλιστα νεφελώδη, το συλλογικό μας ασυνείδητο εννοεί το τραγούδι εκείνο που -μαζί με τόσα άλλα- είναι χαραγμένα, λες, στο <span style="" lang="EN-US">D</span>ΝΑ μας και το ξέρουμε ακόμη κι αν οι μουσικές μας προτιμήσεις δεν συμπίπτουν με το είδος στο οποίο ανήκει, <span style="" lang="EN-US">par</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">excellence</span>, η «Συννεφιασμένη Κυριακή».</p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Swj9jAUDRiI/AAAAAAAAANA/11FgterZ_Dc/s1600/tsitsanis.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 259px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Swj9jAUDRiI/AAAAAAAAANA/11FgterZ_Dc/s320/tsitsanis.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406850130479629858" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Ο Τσιτσάνης, βέβαια, εμπνεύστηκε το τραγούδι μετά τον Εμφύλιο και ιδού τι λέει γι’ αυτό: </p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><span class="postbody"><i>«Τη "Συννεφιασμένη Κυριακή" την έγραψα με αφορμή ένα από τα τραγικά περιστατικά που συνέβαιναν τότε στον τόπο μας, με την πείνα, τη δυστυχία, το φόβο, την καταπίεση, τις συλλήψεις, τις εκτελέσεις. Το κλίμα που μου ενέπνευσε τους στίχους, μου ενέπνευσε και τη μελωδία. Βγήκε μέσα από τη "συννεφιά" της κατοχής, από την απελπισία που μας έδερνε όλους μας - τότε που τα έσκιαζε όλα η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά...» </i></span><br /><span class="postbody">Βέβαια, μετά από χρόνια, εμφανίστηκε ο στιχουργός Αλέκος Γκούβερης και διεκδίκησε την πατρότητα των στίχων του τραγουδιού (αίροντας, κατά κάποιο τρόπο και το μανδύα του μύθου που τυλίγει κι αυτήν την «Κυριακή») λέγοντας πως το είχε γράψει μια Κυριακή που έχασε ο Ολυμπιακός (ή ο Παναθηναικός, θα σας γελάσω. Κατ’ άλλους η ΑΕΛ…) στο ποδόσφαιρο. <span style=""> </span>Εν πάση περιπτώσει, <i style="">δόκος δ’ επί πάσιν τέτυκται</i> (σε όλα μόνο εικασίες επιτρέπονται)…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><br /></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Η ουσία είναι ότι, <span style="" lang="EN-US">Seress</span><span lang="EN-US"> </span>και Τσιτσάνης, έγραψαν, για Κυριακές θλιμμένες. Για Κυριακές συννεφιασμένες. Για μαύρες ζωές και χαμένες χαρές. </p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Κι όλα αυτά μια Κυριακή. Μια μέρα, δηλαδή, που ο εργαζόμενος κόσμος κάνει να δει τον ουρανό, που στη ρουτίνα, τις υποχρεώσεις και την τύρβη όλης της υπόλοιπης εβδομάδας, του διαφεύγει. Μια μέρα, κατά κανόνα, χαρούμενη, που ενώνει τις οικογένειες και είναι συνώνυμο της θαλπωρής. Κι όμως, έμπνευση και των δύο στάθηκε μιά ασυνήθιστη Κυριακή, χωρίς, παρ’ όλα αυτά, ο ένας να γνωρίζει τόσο την ύπαρξη του άλλου, όσο και των «Κυριακών» τους.</p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Σήμερα, πάντως, είναι μιά θαυμάσια ηλιόλουστη Κυριακή εν Αθήναις, που δίνει ελάχιστη έως καθόλου αφορμή γιά θλίψη.<br /></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Καλή Κυριακή σε όλους!<br /></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-4870187626284668210?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Παυσικραίπαλοςhttp://www.blogger.com/profile/02535887914980813084noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-13191271705994063682009-11-05T00:13:00.010+02:002009-11-23T20:15:37.255+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SvH_zTEVE_I/AAAAAAAAAQA/Z7-CEOrLq5c/s1600-h/stathisIMG.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 243px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5400378684950778866" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SvH_zTEVE_I/AAAAAAAAAQA/Z7-CEOrLq5c/s400/stathisIMG.jpg" /></a><br /><br />Αέρας φεύγουν οι μέρες, για τους φίλους που παρουσιάζονται στο στρατό. Έξι και μια μετράει στο ιστολόγιό του ο αγαπημένος μας Σείριος. Έξι και ένα τραγούδια, φεύγουν αέρας να του δροσίζουν την υπομονή...<br />Τελευταία στιγμή, ας χωθεί στο σακίδιό του και το αγαπημένο μου σκίτσο, του Στάθη Σταυρόπουλου...<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=b1SYG7G9Nb0">Το γράμμα - Θωμάς Μπακαλάκος</a><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=KwN4lRUPE5M">Τετάρτη βράδυ - Λάζαρος Ανδρέου, Χρήστος Λεττονός</a><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=d2ZKm0m5YsI">Οι Κυριακές στην Κατερίνη - Λευτέρης Παπαδόπουλος, Γιάννης Σπανός</a><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=hbZXK-dHe70">Ο στρατώνας - Γιάννης Ρίτσος, Θάνος Μικρούτσικος</a><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=iWHOuBi16Xs">Λαϊκός τραγουδιστής - Διονύσης Σαββόπουλος</a><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=K1TUlNZd10s">Soldier Of Fortune - Deep Purple</a><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=k5JkHBC5lDs">Brothers In Arms - Dire Straits</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-1319127170599406368?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-43021715366695183632009-10-28T00:32:00.020+02:002009-11-05T02:11:48.892+02:00<span style="font-style:italic;"><strong>"AΠO της 6ης πρωινής τα ιταλικά στρατεύματα θα κινηθούν εναντίον της Eλλάδος. Τελεσίγραφο στον Eλληνα πρωθυπουργό απ τον Iταλό πρέσβη Eμμανουέλ Γκράτσι".</strong></span><br />Αυτόν τον πρωτοσέλιδο τίτλο αντίκρισαν οι αναγνώστες των περισσότερων αθηναϊκών εφημερίδων το πρωινό της Δευτέρας 28 Οκτωβρίου του 1940. Δεδομένου μάλιστα, ότι το τελεσίγραφο επιδόθηκε στον Μεταξά στις 3 τα χαράματα, εύκολα φαντάζεται κανείς τον αγώνα δρόμου των συντακτών της εποχής, να προλάβουν να τυπώσουν δεύτερο φύλλο, το λεγόμενο "έκτακτο παράρτημα", με τη μεγάλη είδηση. H κήρυξη του πολέμου, με το τελεσίγραφο του Γκράτσι, στάθηκε για την Ελλάδα -που η διχόνοια πάντοτε την κατέτρωγε- ένα σύνθημα πρωτοφανούς ομοψυχίας. Μπροστά στην απειλή η ελληνική συνείδηση ανασκουμπώθηκε και εξεγερμένη τέθηκε επί ποδός για δράση. Οι εικαστικοί καλλιτέχνες επιστρατευμένοι κι αυτοί, στο μέτωπο ή στα μετόπισθεν, απεικόνισαν την εξάμηνη ελληνοϊταλική σύγκρουση, που κατέληξε σε θρίαμβο για την Ελλάδα κι εξευτελισμό του φασιστικού καθεστώτος. Mε κάθε πρόσφορο εικαστικό μέσο, απ' την πρώτη στιγμή θ’ αποτυπώσουν παραστατικά τη γενική έξαρση, αλλά και τον παράλογο ενθουσιασμό των Ελλήνων, την πολεμική ορμή και το μεγαλείο της νίκης, αλλά και τις δοκιμασίες, τις κακουχίες και τα βογγητά των πληγωμένων, ακόμη κι αυτόν τον ίδιο το θάνατο. Εκτός από τους ζωγράφους που φιλοτέχνησαν σειρές (... όπως οι Αλεξανδράκης, Προκοπίου, Αργυρός) ή μεμονωμένα έργα ( Γουναρόπουλος, Kαπράλος, Bυζάντιος, Φρ. Aριστεύς, Nείρος, Σπ. Bασιλείου, Παρθένης κ.ά. ) στην ηθική ενίσχυση του άμαχου πληθυσμού και στην καλλιέργεια αλληλεγγύης στις οικογένειες των στρατευμένων, συνέβαλαν κατά κύριο λόγο με τις αφίσες τους, οι τότε σπουδαστές του εργαστηρίου χαρακτικής της Σχολής Καλλών Τεχνών του Γιάννη Kεφαλληνού (Tάσσος, Bάσω Kατράκη, K. Γραμματόπουλος κ.ά.) και οι σκιτσογράφοι των εφημερίδων της εποχής. Τα πρώτα "πενάκια" που επιστρατεύτηκαν ήταν οι επιφανείς σκιτσογράφοι Φωκίων Δημητριάδης, Γ. Γκέιβελης, Στ. Πολενάκης, Aν. Bλασσόπουλος, Σοφοκλής Aντωνιάδης, Aν. Bώττης, Παυλ. Παυλίδης, K. Mπέζος, N. Kαστανάκης, Mιχ. Nικολινάκος και ακολούθησε μια χορεία νεότερων, μα το ίδιο αξιόλογων γελοιογράφων. Aπ’ την έναρξη του πολέμου και μέχρι την εισβολή των Γερμανών στην Eλλάδα τον Απρίλιο του 1941, η ελληνική γελοιογραφία θα φτάσει στην ύψιστη ακμή της. Φτάνοντας ενίοτε στα όρια μεταξύ σάτιρας και προπαγάνδας, θα κατεξευτελίσει την κωμική οίηση του Mουσολίνι και τις συνεχείς πανωλεθρίες του ιταλικού στρατού, ομολογουμένως τόσο εύστοχα, ώστε να σχηματίζεται η εντύπωση, περισσότερο σήμερα, πως ο πόλεμος κατά των Ιταλών υπήρξε μια ακολουθία από εύκολες νίκες. Σχεδόν πλάι σε κάθε χρονογράφημα, υπήρχε στις σελίδες των εφημερίδων και μια γελοιογραφία που εξήρε τα κατορθώματα του εύζωνα. Το τσαρούχι που πετάει τον Μουσολίνι στη θάλασσα (...θα πρέπει να είναι σκίτσο του Πολενάκη) τυπώθηκε σε αμέτρητα φυλλάδια για να μοιραστεί στις γειτονιές της Αθήνας. Το χαρακτηριστικό σκίτσο του Αγήνορα Αστεριάδη με τον εύγλωττο τίτλο <strong>"VINCEREMO"</strong>, που απεικόνιζε έναν σκύλο να κατουράει το αρχικό του ονόματος του Μουσολίνι και την υπερφίαλη δήλωσή του, που ήταν γραμμένη σε μια κολώνα, τοιχοκολλήθηκε σε πολυσύχναστα σημεία της πρωτεύουσας, πλάι στο γνωστό "Στιλέτο" του χαράκτη Τάσσου (...έργο που πριν γίνει αφίσα, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Νεοελληνικά Γράμματα" στο τεύχος της 16ης Νοεμβρίου 1940).  <p><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 231px; height: 350px;" src="http://www1.rizospastis.gr/getImage.do?size=medium&amp;id=164266&amp;format=.jpg" border="0" alt="" />Το δίπτυχο του Φωκίωνα Δημητριάδη, που δημοσιεύτηκε στα "Aθηναϊκά Nέα" (..στο φύλλο της 6ης Aπριλίου ’41, ακριβώς την ημέρα που εκδηλώνεται η γερμανική επίθεση στα ελληνικά σύνορα) με υπέρτιτλο <strong>"H ιστορία επαναλαμβάνεται..."</strong> και υπότιτλο <strong>"...Θα απαντήση και πάλιν η ελληνική λόγχη"</strong> χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα ακόμα και στα "επιστολικά δελτάρια" της εποχής. Στην ανατύπωση της αφισέτας,που στη μια πλευρά απεικόνιζε το Μουσολίνι και στην άλλη, σ' ένα πανομοιότυπο σκίτσο, το Χίτλερ (...κάτι σαν εναλλαγή προσώπων στο ρόλο του σφαγέα, δηλαδή) η λεζάντα ήταν πάντα δίγλωσση -ελληνικά και αγγλικά- ώστε το σαφές μήνυμα να μεταφέρεται και στο εξωτερικό. Σε πολλές ξένες εφημερίδες, άλλωστε (...κυρίως βρετανικές και γαλλικές) αναδημοσιεύονταν και πολλά αντιφασιστικά και αντιναζιστικά σκίτσα ελλήνων γελοιογράφων. Αυτές οι πρώτες κινήσεις των ελλήνων σκιτσογράφων και χαρακτών, δήλωναν στην ουσία πως, ολόκληρος ο ελληνικός λαός πια, ήταν έτοιμος για οργανωμένη αντίσταση, όχι μόνο εναντίων των ξένων κατακτητών, αλλά και των εγχώριων φασιστικών ανδρεικέλων τους. Ας μην ξεχνάμε πως, η Μεταξική λογοκρισία απαγόρευε τη δημοσίευση σκίτσων που σατίριζαν τον Ντούτσε τον πρώτο καιρό της ιταλικής επίθεσης και μέχρις ότου ο ελληνικός στρατός σημειώσει τις πρώτες νίκες του στα βορειοηπειρωτικά βουνά. Επίσης, στα πλαίσια μιας πολιτικής "μη εξερεθισμού της ναζιστικής Γερμανίας", η ελληνική κυβέρνηση είχε απαγορεύσει γενικώς τη δημοσίευση σκίτσων του Χίτλερ (...ήταν η περίοδος που η Αθήνα επένδυε ακόμα πολιτικά σε μια "μεσολάβηση" του Βερολίνου προς τη Ρώμη). Είναι γνωστή η περιπέτεια -σε μια απ' τις πιο δύσκολες καμπές του πολέμου- μερικών από τα πιο λαμπρά ονόματα της ελληνικής διανόησης. Το Δεκέμβρη του 1940 συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στην Ασφάλεια, όπου και κρατήθηκαν για 48 ώρες, ο διευθυντής του περιοδικού "Νεοελληνικά Γράμματα" Δημήτρης Φωτιάδης, ο Κώστας Βάρναλης, ο Μ. Καραγάτσης, ο Νίκος Καρβούνης, ο Γιάννης Κορδάτος, ο Άγις Θέρος, ο Θέμος Κορνάρος κι ο Ασημάκης Πανσέληνος. Αφορμή ήταν η δημοσίευση άρθρου του Καραγάτση, στο οποίο ανέφερε ότι ο ιταλικός φασισμός είναι ιμπεριαλιστικός, δίχως ηθική συνέπεια και πολιτική συνέχεια. Αιτία -βέβαια- η αντιφασιστική αρθρογραφία όλων, τόσο στα "Νεοελληνικά Γράμματα" όσο και στον ημερήσιο τύπο, ιδιαίτερα στην εφημερίδα "Πρωία".<br />Τις μεθόδους της Μεταξικής κυβέρνησης προσπάθησαν να διατηρήσουν και να "εξελίξουν" οι μετέπειτα κατοχικές κυβερνήσεις, υπό τους Τσολάκογλου, Κορυζή, Λογοθετόπουλο και Ιωάννη Ράλλη (...πατέρα του Γεωργίου), γνωστούς και ως Κουϊσλινγκ, αλλά όπως ήταν φυσικό, στάθηκε αδύνατο να επιβάλουν λογοκρισία στο σύνολο του Τύπου και ν' αντιμετωπίσουν την ευρηματικότητα και το πάθος του λαού, που αντιστέκονταν με κάθε μέσο για την απελευθέρωση, αλλά και την επιβίωσή του. Στην Αθήνα, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, ξεφυτρώνουν νέα έντυπα με αποκλειστικό σχεδόν περιεχόμενο τη γελιοποίηση των εισβολέων, ενώ και τα αποκαλούμενα "οικογενειακά έντυπα" προσθέτουν ειδικές σελίδες χιούμορ για την περίσταση. Παράδειγμα νέου εντύπου, προσανατολισμένου στον σχολιασμό του πολέμου με σκίτσα ή κόμικ, είναι το περιοδικό "Aέρα" που κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος του το Σάββατο 7 Μαρτίου 1941 και προλαβαίνει να εκδώσει άλλα τρία. Απ' τα "οικογενειακά" περιοδικά αξίζει να σημειωθεί ο "Θησαυρός", που πρόσθεσε στις σελίδες του την ενότητα γελοιογραφιών "Επί ποδός πολέμου" με αποθησαυρισμένο υλικό των κορυφαίων σκιτσογράφων εκείνου του καιρού. Ειδική μνεία οφείλουμε επίσης, στο περιοδικό "Ο φανός των Συντακτών", ένα σατιρικό έντυπο, που προπολεμικά συνόδευε με ευτράπελα και πιπεράτα σχόλια τις κοσμικές εκδηλώσεις των εργαζομένων στο χώρο του Τύπου και κυρίως τον ετήσιο "Χορό των συντακτών". Στις 28 Φεβρουαρίου 1941, προσαρμοσμένο στο εμπόλεμο κλίμα, το περιοδικό κυκλοφόρησε με αλλαγμένο λογότυπο, ως "Ο πολεμικός φανός" και τη λεζάντα <span style="font-weight:bold;">"Εκδίδεται συσκοτισμένος, σύμφωνα με τη διαταγή περί συσκοτίσεως των φώτων"</span>. Αιχμή του δόρατος της έντυπης σάτιρας, βέβαια, παρέμεναν οι μεγάλες εφημερίδες της εποχής, η "Καθημερινή", το "Ελεύθερον Βήμα", τα "Αθηναϊκά Νέα" (..."πρόγονοι" των εφημερίδων "Το Βήμα" και "Τα Νέα", που κυκλοφορούν μέχρι σήμερα), ο "Ασύρματος" κ.ά.<br />Στο "Ελεύθερον Βήμα", στις 2 Νοεμβρίου του 1940, δημοσίευσε το πρώτο του πολεμικό σκίτσο και ο <a href="http://www.sansimera.gr/biographies/264">Φωκίων Δημητριάδης</a>, δέκα σκίτσα του οποίου, διάλεξα να παρουσιάσω σ' αυτό το μικρό αφιέρωμα. Αυτή η πρώτη του πολεμική γελοιογραφία δεν διέφερε κατά πολύ από το ύφος και την τεχνική των συναδέλφων του, εκείνη την περίοδο. Είχε τίτλο <a href="http://www.minpress.gr/minpress/en/print/index/currevents/current_events-e_library/current_events_geloiografies/index/other_pages-1/current_events_geloiografies/index/other_pages-1/index/other_pages-1/current_events_geloiografies/index/other_pages-1/current_events_geloiografies/dimitriadis12M.gif">"Ο προστάτης των μικρών"</a> και παρουσίαζε ένα παιδί σε μικρή ηλικία, ντυμένο με τη χαρακτηριστική ενδυμασία του εύζωνα, να προτάσσει τη λόγχη του στο Μουσολίνι, ενώ την όλη σκηνή παρακολουθούν τέσσερις γυναικείες φιγούρες που παριστάνουν τη Λιβύη, την Αιθιοπία, την Αλβανία και τα Δωδεκάνησα. Ακολούθησαν δεκάδες σκίτσα αντιφασιστικού χαρακτήρα, τόσο στο "Ελεύθερον Βήμα" όσο και στα "Αθηναϊκά Νέα", κάποια από τα οποία, μπορείτε να δείτε και στη σελίδα <a href="http://www.minpress.gr/minpress/en/print/index/currevents/current_events-e_library/current_events_geloiografies/index/other_pages-1/current_events_geloiografies/index/other_pages-1/index/other_pages-1/current_events_geloiografies/index/other_pages-1/current_events_geloiografies/dimitriadis.htm">minipress.gr</a> Εν τάχει, ξεχωρίζω το δίδυμο <span style="font-weight:bold;">"Φράνκο-Ντούτσε"</span> (Aθηναϊκά Nέα, 6 Mαρτίου 1941), το <span style="font-weight:bold;">"Τώρα που ήλθε η άνοιξη"</span> με τον Μουσολίνι να χτυπά την πόρτα του ναζισμού, λέγοντας: <span style="font-weight:bold;">"Ελεήστε τον σακάτη"</span> (Ελεύθερον Bήμα, 9 Mαρτίου 1941) κι ακόμη το εξαιρετικό εκείνο σκίτσο, όπου ο Μουσολίνι κείται επάνω σε πλήθος, μύριες λόγχες, με τίτλο: <span style="font-weight:bold;">"H ταν ή επί των"</span> (Ελεύθερον Bήμα, 24 Nοεμβρίου 1940). Η έξυπνη λεζάντα παίζει πάντα σημαντικό ρόλο στην επιτυχία... στην απήχηση μιας γελοιογραφίας. Ο συντονισμός εικόνας και λόγου αναδεικνύει τον παιδευτικό, τον πολύτιμα πολιτιστικό ρόλο του σκίτσου, άσχετα αν κάποιοι το θεωρούν παρακατιανή, παρακαλλιτεχνική δημιουργία. H λεζάντα του Δημητριάδη υποδηλώνει επίσης, την προσωπική του παιδεία, με τους τόσους παραλληλισμούς, τους υπομνηματισμούς και τις υπαινικτικές βολές του.<br />Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, το σκίτσο του Φωκίωνα Δημητριάδη διαφοροποιείται, τεχνικά και αισθητικά. Αποκτά -στη μαυρόασπρη εκδοχή του- άπειρες αποχρώσεις του γκρίζου κι ένα σβησμένο φόντο αναγεννησιακής γκραβούρας και λειτουργεί σε πολλά επίπεδα, ιδιαίτερα όταν ο δημιουργός δεν αρκείται απλώς στη γελοιογραφία, αλλά αποβάλει τα εμβληματικά "κλισέ" και εικονογραφεί τη ζοφερή πραγματικότητα. Ως λειτουργός της δημόσιας γραφής, με τη σημασία και της καταγραφής και της καταγγελίας, μέσα στην κοινωνία και για την κοινωνία, παρουσιάζει σημαντικότατο πολιτιστικό έργο, που μάλιστα απευθύνεται σε διεθνές κοινό, αφού η δουλειά του ανατυπώνεται και σε ξένες εφημερίδες.<br /><span style="font-weight:bold;">Οι κατοχικές γελοιογραφίες του Φωκίωνα Δημητριάδη χρωματίζονται από τον έντονο συναισθηματισμό, τη νοσταλγία των παλαιών ημερών της ελευθερίας και την προσμονή της λύτρωσης. Αυτό που ξεχωρίζει στον Φωκίωνα Δημητριάδη, είναι ο έντονος λυρισμός, οι ελεγειακές εξάρσεις και ο πικρός σαρκασμός</span>, όπως γράφει ο Αρτέμης Ψαρομηλίγκος στο εισαγωγικό σημείωμα της ειδικής έκδοσης της "Ελευθεροτυπίας" του Σαββάτου, απ' όπου και τα δέκα σκίτσα που παρουσιάζονται εδώ.<br />Εγώ κλείνοντας, θα πω μόνο πως, η δύναμη αυτών των σκίτσων είναι τέτοια, που δεν χρειάζεται καν λόγια για ν' αγγίξει τη μνήμη των μεγαλυτέρων και την ευαισθησία των νεοτέρων...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sud3pKNo9WI/AAAAAAAAAOo/1VwpEGKFW3A/s1600-h/IMG_0003.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 290px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sud3pKNo9WI/AAAAAAAAAOo/1VwpEGKFW3A/s400/IMG_0003.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397414227426735458" /></a><em>Οι ένδοξοι νικηταί ! ~ CHEATED OF VICTORY</em>  </p><p> <img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 227px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sud4Z_9l9qI/AAAAAAAAAPA/UC6NgqNZ9lM/s400/IMG_0001.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397415066488665762" /><em>"Δυστυχώς, στρατηγέ μου, τα παράσημα δεν έχουν σήμερα καμίαν αξία" <br />"SORRY, GENERAL, DECORATIONS HAVE NO VALUE TODAY"</em>    </p><p><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 322px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sud4ukq0PqI/AAAAAAAAAPI/iHtPnYiGYUg/s400/IMG_0006.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397415419939405474" /><em>"YOUR MONEY OR YOUR LIFE" <br />"Το βαλάντιον ή την ζωή σου" <br />- Ώστε δεν έχεις πενήντα λίρες να μου δώσεις? Τότε είσαι κομμουνιστής και θα τουφεκισθείς!</em>  </p><p><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sud5c8ttJlI/AAAAAAAAAPY/SIKtd-5r--s/s400/IMG_0004.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397416216667956818" /><em>Κατηγορώ... ~ J' ACCUSE </em> </p><p><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 254px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sud5tbjoCDI/AAAAAAAAAPg/LExhZvDEFZg/s400/IMG_0007.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397416499825084466" /><em>Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη... ~ HYMN TO LIBERTY </em></p><p> </p><p><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 292px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sud4N8U5wwI/AAAAAAAAAO4/5ZQ4SqYBWPg/s400/IMG.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397414859354260226" /><em>"Δεν το θέλω. Σκότωσες τον μπαμπά μου!" <br />"YOU KILLED MY DADDY"</em></p><p> <img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 280px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sud5MnetPOI/AAAAAAAAAPQ/zVE8ErYSQ4I/s400/IMG_0005.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397415936089996514" /><em>Η τιμή ενός ψωμιού ~ THE PRICE OF BREAD </em></p><p> <img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 344px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sud6GWggCgI/AAAAAAAAAPw/BUeg98t5AKg/s400/IMG_0009.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397416927966530050" /><em>Πανδαισία! ~ NOTHING EVEN FOR THE SCAVENGER</em></p><p><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 262px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sud53z90lYI/AAAAAAAAAPo/8Xyo87Nl6kw/s400/IMG_0008.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397416678176101762" /><em>Σκουπίδια του 1941 ~ GARBAGE-1941</em> </p><p><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 258px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sud35bJrmOI/AAAAAAAAAOw/oM1wnbF0_NQ/s400/IMG_0002.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397414506851440866" /> <em>Συναγερμός ~ THE ALARM </em>  </p><p>Το λεύκωμα με τα κατοχικά σκίτσα του μεγάλου αυτού έλληνα σκιτσογράφου, του " πρύτανη της ελληνικής γελοιογραφίας", όπως τον χαρακτηρίζουν πολλοί, συνάδελφοί του και μη, τυπώθηκε -αρχικά- στις Η.Π.Α. από τον εκδοτικό οίκο Rinehart &amp; Company Inc. το 1946, με τον τίτλο "Shadow over Athens". Το 2004, το ίδιο λεύκωμα επανεκδόθηκε βελτιωμένο και κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τον εκδοτικό οίκο Modern Times, με τον τίτλο <a href="http://books.phigita.net/isbn/9789603978985">"Σκιά πάνω από την Αθήνα"</a>Ακόμη, για όποιον ενδιαφέρεται, κυκλοφορεί και CD ROM απ' το Πολυτεχνείο της Πάτρας, με αναπαραγωγή των σκίτσων του στο "Ελεύθερον Bήμα" από το 1922 έως το 1934.<br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-4302171536669518363?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-17575838090047130552009-10-16T02:46:00.003+03:002009-10-16T03:07:00.840+03:00<span style="font-style:italic;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=TUMjZSek_lU">Ανατολικά της Εδέμ</a> <br />ζούσε ένας τύπος μποέμ <br />που φορούσε πάντα <br />λουλούδι στο πέτο <br />Ήτανε πολύ αμπιγέ <br />είχ' ένα κοστούμι ριγέ <br />περπατούσε λες <br />κι είχε κάνει μπαλέτο, <br />μοίραζε χιλιάδες φιλιά <br />πλήρωνε για να 'ρθουν βιολιά <br />και τα βράδια γλυκά τραγουδούσε<br />έναν τόσο λυπημένο σκοπό<br />"σ' αγαπώ, σ' αγαπώ"...</span> <br /><span style="font-weight:bold;">Αυτό το ρεφρενάκι, που τους στίχους του έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου και το έντυσε με μια από τις πιο γλυκές του μελωδίες ο Σταμάτης Κραουνάκης, βγήκε αυθόρμητα απ' τα χείλη μου, όταν διάβασα το άρθρο των "Εικόνων" που είχε την καλοσύνη να μεταφέρει στο ιστολόγιο ο αγαπητός μου συγκάτοικος. Άρθρο και τραγούδι, μας μεταφέρουν σε συνήθειες άλλων εποχών και μας περιγράφουν χαρακτήρες με νοοτροπία και κουλτούρα πολύ διαφορετική από αυτήν που κυριαρχεί στις μέρες μας. Ανθρώπους με στιλιζαρισμένη αβρότητα κι εκλεπτυσμένη συμπεριφορά, που με λίγα λόγια, πολύ εύκολα θα τους χαρακτηρίζαμε σήμερα εκκεντρικούς... <br />Κατά έναν παράδοξο τρόπο, ένα άλλο τραγούδι γραμμένο πάλι σε τρίτο πρόσωπο, από τη Χάρις Αλεξίου αυτή τη φορά (...ο πολυαγαπημένος μου <a href="http://www.youtube.com/watch?v=RYVr4vCTjrs">"Άνθρωπος του κάβου"</a>), ήρθε και κόλλησε πλάι στο παραμύθι του Μπαρ-Μπαρ "Ο κύριος Ούτε Κιχ", που διάβασα τις προάλλες στο ιστολόγιο του αγαπητού Σείριου. Παραμύθι και τραγούδι, μας μιλούν γι ανθρώπους μοναχικούς, που περνούν δίπλα μας χωρίς να τους πάρουμε είδηση και το ίδιο αθόρυβα αποχαιρετούν τον μάταιο τούτο κόσμο. Ανθρώπους που διαλέγουν για φίλους τα πουλιά, τα δέντρα, τα κύματα και σπανιότερα έναν σιωπηλό διπλανό τους, το ίδιο μόνο μ' αυτούς... <br />Ύστερα πέρασα απ' το ιστολόγιο της αγαπητής Κλεοπάτρας & Μινγκ... στο ίδιο κλίμα με τις τελευταίες αναρτήσεις της, το τραγούδι του Νικόλα Παπάζογλου, που ακούγεται απ' το ραδιόφωνο...</span> <br /><span style="font-style:italic;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=gIHsAZ9QwaE">Ο μοναχός ο άνθρωπος</a> <br />όταν γλεντούν οι άλλοι<br />ντρέπεται που ‘ναι μοναχός<br />και στη χαρά φαλτσάρει...</span> <br /><span style="font-weight:bold;">Πρόκειται τάχα για συμπτώσεις ή είναι τόσα πολλά τα τραγούδια σε τρίτο πρόσωπο? <br />Κι είναι, άραγε, όλα τους μελαγχολικά ή υπάρχουν και χαρούμενα, που όμως τα προσπερνάμε, γιατί η θλίψη και το παράπονο -όταν είναι σε τρίτο πρόσωπο- μας αγγίζουν σαν ακροατές, ευκολότερα ? <br />Το τρίτο πρόσωπο χρησιμοποιείται συνήθως στη λογοτεχνία. Στο τραγούδι, που σαν μέσο έκφρασης διαθέτει μεγαλύτερη αμεσότητα, η αλήθεια είναι πως οι δημιουργοί προτιμούν να απευθύνονται στον ακροατή σε δεύτερο πρόσωπο, βάζοντάς τον απέναντί τους ή να μονολογούν σε πρώτο πρόσωπο, βγάζοντας τ' απωθημένα τους. <br />Τα τραγούδια που είναι γραμμένα σε τρίτο πρόσωπο, μας συστήνουν, ως επί το πλείστον, ιδιαίτερους ανθρώπους, προσωπικότητες που σπανίζουν ή ήρωες της καθημερινότητας, λαμπερούς και κοινωνικούς ή περιθωριακούς και μοναχικούς τύπους, πάντα όμως στεφανωμένους με μιαν αύρα σχεδόν μεταφυσική. Οι δημιουργοί τους, είτε περιγράφουν χαρακτήρες φανταστικούς είτε πραγματικούς, τους ξεχωρίζουν απ' το πλήθος και αφηγούνται σελίδες από τη ζωή τους, σα να πρόκειται για μικρά, τρίλεπτα μυθιστορήματα, με αρχή μέση και τέλος. Μαθαίνουμε γι αυτούς λεπτομέρειες, όπως το πότε και που γεννήθηκαν, από που έρχονται, που πηγαίνουν, πως είναι η εξωτερική τους εμφάνιση, ποιές είναι οι συνήθειες και οι ιδιαιτερότητές τους και σχεδόν πάντα, η μελωδική αφήγηση κλείνει με μια φυγή, μια παραίτηση, έναν θάνατο... <br />Ο λόγος που εξασκούν αυτήν την παράξενη γοητεία στον ακροατή, είναι ο ίδιος που συνδέει τον αναγνώστη με το λογοτεχνικό ήρωα και τον θεατή με τον πρωταγωνιστή μιας ταινίας... αναγνωρίζει κομμάτια απ' τη ζωή του, διακρίνει πτυχές του εαυτού του και φαντασιώνεται αυτό που θα ήθελε ή φοβάται, χωρίς ταυτόχρονα να είναι αναγκασμένος να βγει απ' το καβούκι του. <br />Έχοντας αυτά στο μυαλό μου, ανέτρεξα σε αγαπημένα μου ακούσματα, για να συνειδητοποιήσω πως, τελικά είναι πολλά, πάρα πολλά τα τραγούδια σε τρίτο πρόσωπο. Γι αυτό και θέλησα να εγκαινιάσω μια ξεχωριστή στήλη στο βλογ, στην οποία θα παρουσιάζουμε -με διαφορετική αφορμή κάθε φορά- επιλογές τραγουδιών που άπτονται ενός συγκεκριμένου θέματος ή θεματικής ενότητας. Κι επειδή τα πέντε μου φάνηκαν λίγα, ενώ τα δέκα πολλά, αποφάσισα να είναι επτά, μιας και υπάρχει και το ανάλογο τραγουδάκι... <br />"ΕΠΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ" λοιπόν, φίλε αναγνώστη κι επισκέπτη της μπλογκογειτονιάς. Επτά αγαπημένα τραγούδια σε τρίτο πρόσωπο...</span> <br /><br />1) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Jt0WRdYAP6U">Την ώρα που περνούσε τ' οργανάκι</a> - Αττίκ <br /> <br />2) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Ri1cOEe-ZWE">Το μήλο</a> - Αφροδίτη Μάνου, Νίκος Πορτοκάλογλου <br /> <br />3) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=GgoWlVNWEsk">Σίδερο με ατμό</a> - Λίνα Νικολακοπούλου, Σταμάτης Κραουνάκης <br /> <br />4) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=xPXJm0ELXXo">Περιμπανού</a> - Νίκος Γκάτσος, Μάνος Χατζιδάκις<br /> <br />5) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=zhojLERKsxw">Η ιστορία της Μαρίας</a> - Βασίλης Νικολαΐδης <br /> <br />6) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=VaDi7vZBt0E">Η ανεμώνα του Σικάγου</a> - Σάννυ Μπαλτζή, Λάκης Παπαδόπουλος <br /><br />7) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=4hq8vePJnA0">Η ωραία Ανδριάνα των Αθηνών</a> - Άκος Δασκαλόπουλος, Νότης Μαυρουδής <br /><br /><span style="font-weight:bold;">Οι κυρίες πάντα προηγούνται... ακολουθούν οι κύριοι !!!</span> <br /><br />1) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=T-f-vQX942I">Κεμάλ</a> - Νίκος Γκάτσος, Μάνος Χατζιδάκις <br /><br />2) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=kNsktdl-Op0">Ο γέρο-Μαθιός</a> - Παύλος Σιδηρόπουλος, Παντελής Δεληγιαννίδης (Δάμων & Φιντίας) <br /> <br />3) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=h4kvamUa0XU">Ένας νέγρος θερμαστής από το Τζιμπουτί</a> - Νίκος Καββαδίας, Θάνος Μικρούτσικος <br /> <br />4) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=H8tOxlOBlF4">Άγγελος εξάγγελος</a> - Διονύσης Σαββόπουλος, Μπομπ Ντίλαν <br /> <br />5) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=da18eLyF2Hg ">Ο Τζακ Ο' Χάρα</a> - Θεοδόσης Άθας, Γιώργος Ζαμπέτας <br /><br />6) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=3iUDyhmo03U">Του Βοτανικού ο μάγκας</a> - Λάκης Τσώλης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης <br /> <br />7) <a href="http://www.youtube.com/watch?v=CvAPUStiKTI">Ο Αχιλλέας απ' το Κάιρο</a> - Κώστας Τουρνάς <br /> <br /><span style="font-weight:bold;">Αναμένω με λαχτάρα τις δικές σας προτιμήσεις, αλλά και τις απόψεις σας για τις επιλογές μου. Καλή ακρόαση !!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-1757583809004713055?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-24536107178149281392009-10-12T22:11:00.008+03:002009-11-23T20:12:27.258+02:00<span style="font-family:georgia;">«-Όπως λέμε Θου Βου;;;…</span><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:georgia;">-Κάλε, τι Θου Βου;… Ξου-Θου!...</span><br /><span style="font-family:georgia;">-Και τι είναι αυτό;</span><br /><span style="font-family:georgia;">-Οδός…</span><br /><span style="font-family:georgia;">-Τι;</span><br /><span style="font-family:georgia;">-Δρόμος… Πώς το λένε…</span><br /><span style="font-family:georgia;">-Που; Στο Πεκίνο;…</span><br /><span style="font-family:georgia;">-Ποιο Πεκίνο ρε κερχανατζή!... Εδώ, στην Ομόνοια είναι.</span><br /><span style="font-family:georgia;">-Μπα, ελληνικό είναι;… Και τι είν’ αυτό το «ξούθου» τέλος </span><span style="font-family:georgia;">πάντων;…</span><br /><span style="font-family:georgia;">-Προϊστορικό πουλί…</span><br /><span style="font-family:georgia;">-Ρε με κοροϊδεύεις, ρε;… Ε, άντε και ΞΟΥΘΟΥ!!!!!...»</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;"><br />Κι όμως αυτή η οδός που έγινε αιτία για να διαμειφθεί η ανωτέρω λογομαχία, ΥΠΑΡΧΕΙ… Τώρα πως υπάρχει είναι ένα εντελώς άλλο ζήτημα, αλλά θα σας το πω κι αυτό… </span><br /><span style="font-family:georgia;">Θα σας τα πω όλα… Και πρώτον, πως μου ήρθε:<br />Πριν μερικές μέρες έβλεπα την παραγνωρισμένη ταινία, «Συμμορία Εραστών», με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, σε σενάριο -με εξαιρετικό χιούμορ- Ασημάκη Γιαλαμά-Κώστα Πρετεντ</span><span style="font-family:georgia;">έρη. Σε κάποια στιγμή ο Ηλιόπουλος λέει στον Βάσο Αδριανό: «Χαίρομαι που σας γνωρίζω! Είστ</span><span style="font-family:georgia;">ε τόσο αρχοντικός, ευθύς… εεεε, μακρύς… Άνετος…» κι ο Ρίζος από δίπλα του: «Σαν την οδόν Ξούθ</span><span style="font-family:georgia;">ου!…»<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/StN_7P2N1yI/AAAAAAAAALo/BuAwQOxYvtg/s1600-h/%CE%A3%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1+%CE%95%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%8E%CE%BD.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391793834735556386" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/StN_7P2N1yI/AAAAAAAAALo/BuAwQOxYvtg/s320/%CE%A3%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1+%CE%95%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%8E%CE%BD.JPG" /></a><br /><br /><span style="font-family:georgia;">Έκτοτε μου έμεινε η απορία: που είναι αυτή η «οδός Ξούθου»… Βεβαίως, για να γίνεται υπαινιγμός στην «άνεσή» της, κατάλαβα ότι το πιθανότερο είναι να βρίσκεται στο κέντρο… </span><br /><span style="font-family:georgia;">Έμελλε όμως να τη συναντήσω και μάλιστα σύντομα</span><span style="font-family:georgia;">: Χτες κατεβαίνω για να πάρω τον ηλεκτρικό για Μοναστηράκι και –τι έκπληξη!- νιέντε ηλεκτρικός… Αναγκάστηκα να πάρω το περίφημο «Χ12» το οποίο κάνει το δρομολόγιο –λένε-</span><span style="font-family:georgia;"> του ηλεκτρικού, σταματώντας στις ανάλογες στάσεις. Πράγμα, βεβαίως, που κάθε άλλο παρά αυτό κάνει. </span><br /><span style="font-family:georgia;"><br />Το «Χ12» είναι πραγματικά σπουδαία σύλληψη. Είναι ένα λεωφορείο μπαλαντέρ με όλες τις στάσεις συγκεκριμένες και ταυτόχρονα αόριστες… Είναι το πιο αποτελεσματικό δρομολόγιο για να περιπλανηθείτε στους δρόμους της Αθήνας</span><span style="font-family:georgia;"> μια ωραία κυριακάτικη πρωία χωρίς να έχετε κανέναν απολύτως προορισμό… Αλλοίμονο σας μόνο αν το πάρετε για να πάτε εκεί που θέλετε… Τα πιάσατε τα λεφτά σας και μάλιστα με τ</span><span style="font-family:georgia;">όκο… Κοντολογίς, είναι η πιο παραπλανητική αρλούμπα για να μη βρεις ποτέ τον προσανατολισμό σου, πάρα κάποια στιγμή ζαλισμένος από την τρελή κι αυθαίρετη πορεία του αρχίζεις να ψυχανεμίζεσαι ότι κάπου εκεί κοντά πρέπει να είναι η Ομόνοια… </span><span style="font-family:georgia;">Και πράγματι ήταν…<br />Σε μια στιγμή, μετά από επικές μανούβρες του υπερτροφικού και δυσκίνητου διπλού λεωφορείου, βλέπω το πιο θλιβερό θέαμα που θα μπορούσε ποτέ να μου επιφυλάξει η Αθήνα. Είναι αλήθεια ότι αγαπώ το κέντρο και αγαπώ ακόμα και την ασχήμια και την παρακμή της Αθήνας, αλλά δε μπορούσα ποτέ να φανταστώ πόσο ήταν ικανή να με σοκάρει: Ένα ανατριχιαστικά αποκρουστικό σοκάκι πλήγωσε το ανυποψίαστο βλέμμα μου και πριν φύγει εντελώς από το οπτικό μου πεδίο, μέσα από τ</span><span style="font-family:georgia;">ο τζάμι της πόρτας του παλαβού μου λεωφορείου, πρόλαβα να δω και το όνομά του: «ΟΔΟΣ Ξ</span><span style="font-family:georgia;">ΟΥΘΟΥ»…</span><br /><span style="font-family:georgia;">Δεν πρέπει να το είδα πάνω από πέντε δευτερόλεπτα, όμως μου έμεινε στο μυαλό όλη τη μέρα χτές και, προφανώς, ακόμη σήμερα. </span><br /><span style="font-family:georgia;"><br /><br />Είναι μάταιο να περιγράψω το πώς είναι αυτό το σοκάκι… Το μόνο που μπορώ να κάνω για να βοηθήσω την φαντασία να το συλλάβει κάπως, είναι το εξ</span><span style="font-family:georgia;">ής: Φανταστείτε ένα δρόμο τόσο στενό</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/StN_6VCXCKI/AAAAAAAAALY/fGu7yJMv228/s1600-h/%CF%83%CE%B1%CE%BD+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%BF%CE%B4%CE%BF+%CE%BE%CE%BF%CF%85%CE%B8%CE%BF%CF%85+%CE%99%CE%99.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391793818948798626" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/StN_6VCXCKI/AAAAAAAAALY/fGu7yJMv228/s320/%CF%83%CE%B1%CE%BD+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%BF%CE%B4%CE%BF+%CE%BE%CE%BF%CF%85%CE%B8%CE%BF%CF%85+%CE%99%CE%99.jpg" /></a><br /><br /><span style="font-family:georgia;">και έναν δρόμο τόσο βρώμικο<br /></span><span style="font-family:georgia;"></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/StN_6p2V42I/AAAAAAAAALg/X9rn1JyWigw/s1600-h/%CF%83%CE%B1%CE%BD+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%BF%CE%B4%CE%BF+%CE%BE%CE%BF%CF%85%CE%B8%CE%BF%CF%85.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391793824535536482" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/StN_6p2V42I/AAAAAAAAALg/X9rn1JyWigw/s320/%CF%83%CE%B1%CE%BD+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%BF%CE%B4%CE%BF+%CE%BE%CE%BF%CF%85%CE%B8%CE%BF%CF%85.jpg" /></a>και ανακατέψτε το μείγμα καλά...<br /><br /><span style="font-family:georgia;">Τώρα νομίζω έχετε -όσοι δεν έτυχε να το δείτε ποτέ- μια καλή δόση υποψίας (άλλα και κατάθλιψης) για το πώς μπορεί να είναι αυτό το καλντερίμι.</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">Ο δρόμος έχει σίγουρα τη δική του ιστορία που αξίζει να τη διαβάσετε στο <a href="http://blogathinaios.blogspot.com/2009/08/blog-post_1417.html">«blog του Αθηναίου»</a> (και ιδιαίτερα στα σχόλια της ανάρτησης). </span><br /><span style="font-family:georgia;"><br /><br />Αυτό που θέλω να κάνω, τελειώνοντας αυτήν την ελεγεία στην οδό Ξούθου, είναι να αποκαλύψω επιτέλους ποίος και τι ήταν αυτός ο Ξούθος. </span><br /><span style="font-family:georgia;">Ο Ξούθος λοιπόν αγαπητοί μου, είναι ένας από τους προπάτορές μας. Γεννήτορας των Ελλήνων, κατά την μυθολογία. </span><br /><span style="font-family:georgia;">Για το ποια ήταν τα πατρογονικά του υπάρχει διχογνωμία: Στις «Ηοίες» του Ησιόδου βρίσκουμε ότι ήταν γιός της Ελένης και του Ορσηίδος, ενώ ο Ευριπίδης στην τραγωδία του «Ίων», προσπαθεί να μας πείσει ότι ήταν γιός του Αιόλου και της Κυανής. Τις οίδε και τρέχα γύρευε… Το σίγουρό όμως είναι ότι του καταλογίζεται η αρχή των Αχαιών και των Ιώνων αφού με τη σύζυγό του Κρέουσα, απέκτησαν τον Αχαιό και τον Ίωνα, ενώ είχαν και μια κόρη, την Διομήδη που όμως δεν είχε τόση ζήτηση η καημένη και δεν ίδρυσε καμία φυλή. </span><br /><span style="font-family:georgia;">Τώρα, η μαμά του Ξούθου, η Ελένη κατά Ησίοδο, όπως είπαμε, είχε αδελφή την Πανδώρα, η οποία ερχομένη εις γάμου κοινωνίαν μετά του Διός απέκτησε τους εξής εξαδέλφους του Ξούθου: τον Γραικό (από όπου αίρουμε και την ονομασία μας, σχεδόν, παγκοσμίως), τον Μαγνή (από όπου η Μαγνησία) και τον Μακεδνό (από όπου η Μακεδονία).</span><br /><span style="font-family:georgia;"><br />Αυτή, λοιπόν, την «τιμή» έμελλε, τελικά, να επιφυλάξουμε σε έναν προπάτορά μας… Και πάλι καλά… Ας πάει να ρωτήσει και κανένα πιό φρέσκο (λέγε με Κολοκοτρώνη ή Καποδίστρια</span>)...<br /><span style="font-family:georgia;">Πάντως σύντομο ανέκδοτο βγαίνει: Ανάπλαση της οδού Ξούθου………</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-2453610717814928139?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Παυσικραίπαλοςhttp://www.blogger.com/profile/02535887914980813084noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-53388222314345721842009-10-08T21:35:00.014+03:002009-10-09T02:25:37.455+03:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><!--[if gte mso 9]><xml> <o:officedocumentsettings> <o:relyonvml/> <o:allowpng/> </o:OfficeDocumentSettings> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EL</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><!--[if gte mso 9]><xml> <o:officedocumentsettings> <o:relyonvml/> <o:allowpng/> </o:OfficeDocumentSettings> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EL</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} p.MsoFootnoteText, li.MsoFootnoteText, div.MsoFootnoteText {mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-link:"Κείμενο υποσημείωσης Char"; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} span.MsoFootnoteReference {mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; vertical-align:super;} p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} span.Char {mso-style-name:"Κείμενο υποσημείωσης Char"; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-unhide:no; mso-style-locked:yes; mso-style-link:"Κείμενο υποσημείωσης"; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} /* Page Definitions */ @page {mso-footnote-separator:url("file:///C:/Users/7020~1/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_header.htm") fs; mso-footnote-continuation-separator:url("file:///C:/Users/7020~1/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_header.htm") fcs; mso-endnote-separator:url("file:///C:/Users/7020~1/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_header.htm") es; mso-endnote-continuation-separator:url("file:///C:/Users/7020~1/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_header.htm") ecs;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]-->Τις περισσότερες φορές -λένε- οι καρατερίστες<span style=""> </span>(οι ηθοποιοί δηλαδή που ερμηνεύουν χαρακτήρες<span style=""> </span>-<span style="" lang="EN-US">carattere</span><span lang="EN-US"> </span>στα ιταλικά- σε ηθογραφικά, συνήθως, έργα) κλέβουν ανετότερα την παράσταση, μερικές φορές εις βάρος ακόμη και των πρωταγωνιστών…<span style=""> </span>Το συναμφότερο μιας δεινής συγγραφικής πένας και ενός εξαιρετικού υποκριτικού ταλάντου, κάνουν αυτούς τους ρόλους, πραγματικά, αβανταδόρικους… <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify;font-family:georgia;">Καρατερίστες, όμως, δεν υπάρχουν μόνο στο θέατρο, τον κινηματογράφο ή την τηλεόραση. Υπάρχουν, βεβαίως, και στη ζωή –από την οποία εμπνέονται, ενίοτε, οι συγγραφείς… Και χαρακτήρα αδρό σε κάνουν τα χούγια, τα κουσούρια, η κινησιολογία, που, ενίοτε, τα κληρονομείς και από αυτήν ακόμη την εργασία σου… </p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><span style=""> </span>Έχω την πεποίθηση πως κάθε μα κάθε επάγγελμα, αν το ασκεί κανείς με όρεξη, αφοσίωση, δημιουργικότητα, άλλα και αγάπη (ή μεράκι επί το ελληνικότερον) μπορεί να εμπλουτίσει τον χαρακτήρα του ανθρώπου που το εξασκεί ώστε, στο είδος του, να γίνει μαΐστορας ή και καλλιτέχνης. Έτσι, γοητευτικοί χαρακτήρες τόσο της ζωής όσο και της τέχνης, είναι –ή μπορούν να είναι- θαρρώ, όσοι ασκούν το επάγγελμα του υπηρέτη… </p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-family: georgia;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Εδώ θα ασχοληθώ ειδικότερα με το επάγγελμα του μπάτλερ ή θαλαμηπόλου, ελληνιστί. Πάντα με σαγήνευαν οι υπηρέτες εκείνοι που πολλές φορές γίνονταν αριστοκρατικότεροι των αφεντικών τους στις ταινίες –ή κύριοι των κυρίων τους, όπως μας λέει ο Άγγλος Σάμιουελ Μπρέτσον που θα σας συστήσω παρακάτω. </p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Η τέχνη του υπηρετείν έχει κώδικες, νόρμες και, φυσικά, μυστικά… </p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Θυμάμαι αίφνης τα λόγια του Ιταλού ηθοποιού, <span style="" lang="EN-US">Giustino</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Durano</span>, ως θείου του <span style="" lang="EN-US">Roberto</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Benigni</span> και αρχισερβιτόρου, στην διάσημη ταινία <span style=""> </span>“La vita è bella” όταν του υπεδείκνυε πως θα έπρεπε να σερβίρει:</p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify;"><i style="font-family: georgia;">«Να θυμάσαι το ηλιοτρόπιο: Υποκλίνεται στον ήλιο, μα όταν ε</i><i style="font-family: georgia;">ίναι στραμμένο προς το έδαφος, σημαίνει πως είναι νεκρό… Σερβίρεις, δεν είσαι υπηρέτης! Το σερβίρισμα είναι τέχνη! Ο Θεός υπηρετεί τους ανθρώπους, χωρίς να είναι υπηρέτης τους…» </i><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Ss5GKimkVLI/AAAAAAAAALQ/iuq25geNsJA/s1600-h/PDVD_006.BMP"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Ss5GKimkVLI/AAAAAAAAALQ/iuq25geNsJA/s320/PDVD_006.BMP" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390322950910268594" border="0" /></a></p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;">Το τεύχος αριθμός 144 των ΕΙΚΟΝΩΝ του Αυγούστου του 1958 μας παρουσιάζει έναν μαιτρ του είδους, διδάσκοντος την «δύσκολη και περιφανή τέχνη των οικοθεραπόντων και αρχιτρικλίνων» -τον Σαμούηλ (όπως τον λέει) Μπρέτσον <a href="http://www.blogger.com/%C3%8E%C2%9C%C3%8E%C2%AC%C3%8E%C2%BB%C3%8E%C2%B9%C3%8F%C2%83%C3%8F%C2%84%C3%8E%C2%B1%21%20%C3%8E%C2%9F%20Samuel%20Bretson.%20%C3%8E%C2%A0%C3%8E%C2%BF%C3%8F%C2%85%20%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%B1%C3%8F%C2%84%C3%8F%C2%8C%C3%8F%C2%80%C3%8E%C2%B9%C3%8E%C2%BD%20%C3%8E%C2%BC%C3%8E%C2%B9%C3%8E%C2%BA%C3%8F%C2%81%C3%8E%C2%AE%C3%8F%C2%82%20%C3%8E%C2%AD%C3%8F%C2%81%C3%8E%C2%B5%C3%8F%C2%85%C3%8E%C2%BD%C3%8E%C2%B1%C3%8F%C2%82%20%C3%8F%C2%83%C3%8F%C2%84%C3%8E%C2%BF%20%C3%8E%C2%B4%C3%8E%C2%B9%C3%8E%C2%B1%C3%8E%C2%B4%C3%8E%C2%AF%C3%8E%C2%BA%C3%8F%C2%84%C3%8F%C2%85%C3%8E%C2%BF,%20%C3%8E%C2%AD%C3%8E%C2%BC%C3%8E%C2%B1%C3%8E%C2%B8%C3%8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%80%C3%8F%C2%89%C3%8F%C2%82%20%C3%8E%C2%AE%C3%8F%C2%84%C3%8E%C2%B1%C3%8E%C2%BD%20%C3%8E%C2%BF%20%C3%8E%C2%BC%C3%8F%C2%8C%C3%8E%C2%BD%C3%8E%C2%BF%C3%8F%C2%82%20%C3%8F%C2%83%C3%8F%C2%84%C3%8E%C2%B7%C3%8E%C2%BD%20%C3%8E%C2%91%C3%8E%C2%B3%C3%8E%C2%B3%C3%8E%C2%BB%C3%8E%C2%AF%C3%8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%80%C3%8E%C2%BF%C3%8F%C2%85%20%C3%8E%C2%B4%C3%8E%C2%B9%C3%8E%C2%AE%C3%8F%C2%85%C3%8E%C2%B8%C3%8F%C2%85%C3%8E%C2%BD%C3%8E%C2%B5%20%C3%8F%C2%83%C3%8F%C2%87%C3%8E%C2%BF%C3%8E%C2%BB%C3%8E%C2%AE%20%C3%8E%C2%BC%C3%8F%C2%80%C3%8E%C2%AC%C3%8F%C2%84%C3%8E%C2%BB%C3%8E%C2%B5%C3%8F%C2%81%C3%A2%C2%80%C2%A6"><span style="font-size:78%;">[1</span></a><span style="font-size:78%;">]</span><span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6794877716912120759#_ftn1" name="_ftnref1" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--></span></span></a></span>. Ο κύριος Σαμουήλ ισχυρίζεται ότι: «<i style="">Η δουλειά του σπιτιού, δεν είναι δουλειά. Είναι τέχνη κι επιστήμη</i>!»<span style=""> </span>κι ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω…</p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:georgia;">Τα επαγγέλματα θεραπείας και ξενίας, στον τόπο μας, τείνουν συχνά να έχουν έναν χαρακτήρα υποτιμητικό και το υπηρετείν ένα πρόσωπο ή μια ομάδα ατόμων, συχνά θεωρείται μορφή λίγο ή πολύ αξιοπρεπούς δουλείας… Μόλις τα μεταπολεμικά χρόνια άρχισε και στην Ελλάδα η οικιακή τέχνη να παίρνει τη θέση της και να αποτελή αντικείμενο μιας πιο συστηματικής μελέτης, με την αντίστοιχη νομοθετική και κοινωνική συμπαράσταση του Κράτους. Σε άλλες όμως χώρες και ιδιαίτερα στις λατινικές και τις αγγλοσαξονικές, τα οικιακά επαγγέλματα, όπως και τα επαγγέλματα ξενίας, κάθε άλλο παρά υποτιμητικά θεωρούνται. Οι αρχιτρίκλινοι, οι οινοχόοι, οι θυρωροί, οι οικοθεράποντες όχι μόνον είναι περιζήτητοι και αμείβονται αδρότατα, αλλά θεωρούν και τους εαυτούς των σαν μέλη μιας ειδικής «κάστας» που έχει με τον καιρό καλλιεργήσει εντελώς δικά της ήθη και δικά της, επίσης, προνόμια…</p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-weight: bold; font-family: georgia;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-weight: bold;font-family:georgia;"><span style="font-style: italic;">ΑΤΣΑΚΙΣΤΟΣ, ΑΛΥΓΙΣΤΟΣ, ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΣ, Ο ΟΙΚΟΘΕΡΑΠΩΝ ΘΑ ΜΕΤΑΦΥΤΕΥΘΕΙ ΜΟΝΟΝ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΛΟΓΟΙ</span></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:georgia;">Δεν είναι ανάγκη να αναχθή κανείς στον Επίκτητο για να υπενθυμίσει πως μια σχέση υπηρετούντος και υπηρετουμένου δεν είναι κατ’ ανάγκην σχέση κυρίου προς δούλον, ούτε να ανασύρει από την ιστορία άλλα παραδείγματα παρακοιμωμένων, που έπαιξαν ρόλο αποφασιστικό στη μοίρα των εστεμμένων.<span style="font-size:78%;"><a style="" name="_ftnref2" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]-->[2</span></span></a>]</span> Ο γέρος Σκωτσέζος υπηρέτης της βασιλίσσης Βικτωρίας, ο Τζων Μπράουν, ήταν το πιο αξιοσέβαστο πρόσωπο στα ανάκτορα του Όσμπορν κι ακόμη και στις σύγχρονες αμερικάνικές δυναστείες, <u>το να παίζης σκάκι με τον «μπάτλερ» σου, θεωρείται όχι μόνο αξιοπρεπές, άλλα κι ενδεδειγμένο…</u> <u>Απλούστατα, γιατί οι «μπάτλερς» είναι κατ’ έθιμον, περίφημοι σκακισταί!</u><span style=""> </span><span style=""> </span></p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:georgia;"><span style=""> </span>Είναι επίσης βαθύτατα σπουδασμένοι σ’ ένα σωρό θέματα –από εραλδική<span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6794877716912120759#_ftn3" name="_ftnref3" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--></span></span></a></span> <a href="http://www.blogger.com/%C3%8E%C2%95%C3%8F%C2%81%C3%8E%C2%B1%C3%8E%C2%BB%C3%8E%C2%B4%C3%8E%C2%B9%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%AE%20%C3%8E%C2%B5%C3%8E%C2%AF%C3%8E%C2%BD%C3%8E%C2%B1%C3%8E%C2%B9%20%C3%8E%C2%B7%20%C3%8E%C2%B5%C3%8F%C2%80%C3%8E%C2%B9%C3%8F%C2%83%C3%8F%C2%84%C3%8E%C2%AE%C3%8E%C2%BC%C3%8E%C2%B7%20%C3%8F%C2%84%C3%8E%C2%B7%C3%8F%C2%82%20%C3%8E%C2%BC%C3%8E%C2%B5%C3%8E%C2%BB%C3%8E%C2%AD%C3%8F%C2%84%C3%8E%C2%B7%C3%8F%C2%82%20%C3%8F%C2%84%C3%8F%C2%89%C3%8E%C2%BD%20%C3%8E%C2%BF%C3%8E%C2%B9%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%BF%C3%8F%C2%83%C3%8E%C2%AE%C3%8E%C2%BC%C3%8F%C2%89%C3%8E%C2%BD."><span style="font-size:78%;">[3</span></a><span style="font-size:78%;">]</span> μέχρι οπλονομία… Χρησιμοποιούν ένα λεξιλόγιο πολύ προσεγμένο, που προϋποθέτει ανάγνω</p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:georgia;">ση καλών λογοτεχνικών κειμένων, και οφείλουν να έχουν ένα αισθητικό κριτήριο αρκετά ανεπτυγμένο, ώστε όχι μόνον να εναρμονίζουν χρωματικούς συνδυασμούς γραβάτας, κάλτσας και γιλέκου, άλλα και να αποφεύγουν τυχόν σαδιστικές φωτιστικές μεταχειρίσεις των ζωγραφικών πινάκων, στα σπίτια όπου υπηρετούν. Ο οικοθεράπων στα οικιακά επαγγέλματα, όπως και ο αρχιτρίκλινος (ο «μαιτρ» των λατινικών χωρών) στα επαγγέλματα ξενίας, αισθάνονται κυρίως πως κατέχουν θέσεις εμπιστοσύνης και πως είναι φορείς ενός λειτουργήματος που άπτεται άλλων μεγάλων περιοχών των ανθρωπίνων σχέσεων, όπως είναι η διπλωματία και η εθιμοτυπία. Παράδειγμα ο κ. Σαμουήλ Μπρέτσον.</p><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Ss41GHBJSVI/AAAAAAAAALA/QqF9DnY5bfI/s1600-h/01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 173px; height: 220px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Ss41GHBJSVI/AAAAAAAAALA/QqF9DnY5bfI/s320/01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390304183088400722" border="0" /></a><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ της Κας Μπήτον (</span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" lang="EN-US" >Mrs</span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" lang="EN-US" > </span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" lang="EN-US" >Beeton</span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >’</span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" lang="EN-US" >s</span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" > , </span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" lang="EN-US" >Book</span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" lang="EN-US" > </span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" lang="EN-US" >of</span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" lang="EN-US" > </span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" lang="EN-US" >H</span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" lang="EN-US" >ousehold</span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" lang="EN-US" > </span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" lang="EN-US" >Management</span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >)είναι για τον αγγλοσαξονικό κόσμο ό,τι ήταν ο Τσελεμεντές, στα παλιώτερα χρόνια, για τις Αθηναίες νοικοκυρές. Ο Σαμουήλ Μπρέτσον το διαβάζει τακτικά όχι δια να το συμβουλευθή, άλλα για να το υπομνηματίσει…</span></p><span style="font-style: italic;font-family:georgia;font-size:85%;" ></span><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:georgia;">Με το άψογο μαύρο του σακκάκι, με το στενό ριγέ του παντελόνι, ο κ. Μπρέτσον ομοίαζει κάτι μεταξύ καθηγητού και συμβολαιογράφου, μα στην πραγματικότητα το σημερινό του λειτούργημα και πιο επικερδές είναι και, εδώ που τα λέμε, διασκεδαστικώτερο…</p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:georgia;">Είναι ο προσωρινός οικοθεράπων του διακεκριμένου εκείνου εκλαϊκευτού της κλασικής μουσικής, του Αμερικανού πιανίστα, Λιμπεράτσε.<span style=""> </span>Το οποίον σημαίνει ότι είναι ένας από τους πιο ακριβά αμειβόμενους «μπάτλερς» της υφηλίου.</p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:georgia;">Στα πενήντα χρόνια της επαγγελματικής του ζωής (ο Σάμουελ Μπρέτσον έχει περάσει σήμερα τα εξήντα), <u>ο πρύτανις αυτός της δυναστείας των οικοθεραπόντων είχε πάντα την ικανοποίηση ότι διάλεγε αυτός τους κυρίους του, κι όχι μόνον ταξίδευε μαζύ τους σ’ όλον τον κόσμο, αλλά και πριν από δέκα χρόνια, είχε την ευτυχία να κληρονομήσει έναν από αυτούς! </u>Τα χρήματα αυτά ο Σάμουελ Μπρέτσον τα διέθεσε για την… διαιώνιση του λειτουργήματος: Άνοιξε, μ’ άλλα λόγια, μια Ακαδημία Οικιακού Προσωπικού, στην Μπρόμπτον Ρόουντ της Νάϊτ-Μπρίτζ, στην<span style=""> </span>καρδιά του κοσμικού Λονδίνου…</p><p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic; font-family: georgia;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Ss41GXK3_FI/AAAAAAAAALI/X2bFhblSKpY/s1600-h/02.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 269px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Ss41GXK3_FI/AAAAAAAAALI/X2bFhblSKpY/s320/02.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390304187424177234" border="0" /></a></p> <span style="font-style: italic;font-family:georgia;font-size:85%;" >ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ –λεπτά, πειθαρχημένα, φροντισμένα- έχουν σερβίρει τιτλούχους κι εστεμμένους κι έχουν ανοίξει πόρτες για διαπρεπείς παράγοντες της διεθνούς ζωής. Από την Ακαδημία Οικιακών Επαγγελμάτων του Σαμουήλ Μπρέτσον, έχουν περάσει μέχρι σήμερα περί τους 5.000 μαθηταί κι όλοι έχουν βρει θέσεις ζηλευτές στα ξενοδοχεία και τα αρχοντικά της υφηλίου…</span><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic; font-family: georgia;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic; font-family: georgia;">Να μερικά από τα μαθήματα που διδάσκονται στις… κατώτερες τάξεις: Κοπή και σερβίρισμα κρεάτων και πουλερικών, στρώσιμο τραπεζιού, σερβίρισμα κρασιών, συντήρηση ενδυμασιών, ετοιμασία αποσκευών, υποδοχή, άνοιγμα εξώθυρας, αναγγελία, ορθή χρήση τηλεφώνου, καθαρισμός ασημικών, καθαρισμός και συντήρηση πυροβόλων όπλων<span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6794877716912120759#_ftn4" name="_ftnref4" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><!--[endif]--></span></span></a></span>, <a href="http://www.blogger.com/%C3%82%C2%AB%C3%8E%C2%94%C3%8E%C2%B5%C3%8E%C2%BD%20%C3%8E%C2%BE%C3%8E%C2%B5%C3%8F%C2%8D%C3%8F%C2%81%C3%8E%C2%B5%C3%8F%C2%84%C3%8E%C2%B5%20%C3%8F%C2%84%C3%8E%C2%BF%C3%8E%C2%BD%20%C3%8E%C2%A4%C3%8E%C2%B1%C3%8E%C2%B2%C3%8E%C2%B5%C3%8F%C2%81%C3%8E%C2%BD%C3%8E%C2%B9%C3%8E%C2%AD;;;%21%21%21%C3%82%C2%BB"><span style="font-size:78%;">[4</span></a><span style="font-size:78%;">]</span> γαλλική κουζίνα, καθήκοντα θεραπαινίδων κλπ., κλπ.</p><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Ss41Fxaph9I/AAAAAAAAAK4/9JmFUm0pCzE/s1600-h/00.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 173px; height: 233px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ws_1kG3DbKQ/Ss41Fxaph9I/AAAAAAAAAK4/9JmFUm0pCzE/s320/00.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390304177289791442" border="0" /></a></p><span style="font-style: italic;font-family:georgia;font-size:85%;" >ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΟΨΙΜΟ του κρέατος και των πουλερικών, είτε στην κουζίνα, είτε στην πιατέλλα, προϋποθέτει μια λεπτομερή γνώση ανατομίας, καθώς κι ένα ειδικό μαχαίρι που πρέπει να το κρατάη κανείς σωστά –όχι σαν μαχαίρι μα σαν σμίλη…</span><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic; font-family: georgia;">Είναι εμφανές ότι τα σύνορα οικοθεραπείας και ξενίας εφάπτονται, αν και στην σύγχρονη ξενοδοχειακή επιστήμη τείνει να υπάρξει ένας σαφής διαχωρισμός, ιδίως στην Αμερική: Ο οικοθεράπων υπηρετεί πρόσωπα, ενώ ο ξενοδοχειακός θεράπων (λέγει η αμερικανική σχολή) υπηρετεί πράγματα (το τραπέζι, το δωμάτιο κ.ο.κ.). Σ’ αυτό αντιτάσσεται η γαλλική σχολή (και, φυσικά, η ελβετική<span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6794877716912120759#_ftn5" name="_ftnref5" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--></span></span></a><a href="http://www.blogger.com/%C3%8E%C2%95,%20%C3%8F%C2%80%C3%8E%C2%BF%C3%8F%C2%85%20%C3%8F%C2%84%C3%8E%C2%B7%C3%8E%C2%BD%20%C3%8F%C2%80%C3%8E%C2%B1%C3%8F%C2%82%20%C3%8F%C2%84%C3%8E%C2%B7%C3%8E%C2%BD%20%C3%8E%C2%B5%C3%8E%C2%BB%C3%8E%C2%B2%C3%8E%C2%B5%C3%8F%C2%84%C3%8E%C2%B9%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%AE;;;%C3%A2%C2%80%C2%A6">[5]</a></span>), η οποία αρνείται να αφαιρέσει από τα επαγγέλματα ξενίας τον κατ’ εξοχήν προσωπικό χαρακτήρα τους.</p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic; font-family: georgia;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic; font-family: georgia;">Στην Ελλάδα δυστυχώς, δεν έχουμε ακόμη επιτύχει το απαραίτητο στυλιζάρισμα του προσωπικού, ώστε να υιοθετήσουμε είτε τη μία είτε την άλλη άποψη.<span style="font-size:78%;"><a style="" name="_ftnref6" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]-->[6]<!--[endif]--></span></span></a></span></p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic; font-family: georgia;">Οι αρχιτρίκλινοι των μεγάλων μας ξενοδοχείων είναι προϊόντα της γαλλικής σχολής, άλλα ποτέ δεν έχουν τον απαιτούμενο καιρό να εξασκήσουν τους μαθητάς των όσον θα έπρεπε, λόγω των διακυμάνσεων της τουριστικής μας κινήσεως. Εξ άλλου, λίγες αθηναϊκές οικογένειες είναι έτσι συγκροτημένες<span style="font-size:78%;"><a style="" name="_ftnref7" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]-->[7]<!--[endif]--></span></span></a></span>, ώστε να μπορούν να απορροφήσουν οικοθεράποντες από το δυναμικό του προσωπικού ξενίας.</p> <p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-style: italic; font-family: georgia;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify; font-style: italic;">Ο οικοθεράπων, ο «μπάτλερ», είναι κι αυτός κομμάτι ενός ολόκληρου πολιτισμού και δεν μεταφυτεύεται από μόνος του, χωρίς ολόκληρο τον γαλαξία αρχών και εθίμων, που συνιστά μια κοινωνία ανθρώπων…<span style="font-size:78%;"><a style="" name="_ftnref8" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]-->[8]<!--[endif]--></span></span></a></span> Όταν λέγει ένας «μπάτλερ» ότι είναι «κύριος κυρίου» («τζέντλεμαν’ς<span style=""> </span>τζέντλεμαν») είναι υπερήφανος όχι μόνον για την δική του ιδιότητα, άλλα και για την ιδιότητα εκείνου τον οποίον φροντίζει, κατά τον ίδιο τρόπο που είναι υπερήφανος επιλοχίας για τον λοχαγό του.</p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify; font-style: italic;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify; font-style: italic;">Τα βασικά προσόντα του ιδανικού οικοθεράποντος –η διακριτικότης, η ευγένεια, η ψυχραιμία, η ορθή έκφραση, το μέτρο στις κινήσεις, η λατρεία του ωραίου- είναι αντικατοπτρισμοί γενικωτέρων αρχών και πλατυτέρων καταστάσεων… <u>Δεν αρκεί να γνωρίζη ο οικοθεράπων τον Πλάτωνα. Πρέπει να υπάρχουν και τα αντίστοιχα κείμενα στην βιβλιοθήκη του οίκου όπου υπηρετεί…</u> </p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify; font-style: italic;">Αλλά καθήκον ενός «μπάτλερ», φυσικά, δεν είναι να διορθώνη τα κακώς κείμενα, ούτε να δείχνει πως τα αντιλαμβάνεται. <u>Ατσάκιστος, αλύγιστος, συντηρητικός και θερμοστατικά ισορροπημένος, ακούει και βλέπει και ενεργεί κι ελάχιστα μιλάει…</u> </p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify; font-style: italic;">Τα επαγγέλματα θεραπείας και ξενίας ένα έχουν καθήκον να φροντίζουν: Τη στιγμή. Το σήμερα. Το τώρα. Γι’ αυτό και παρέμειναν αναλλοίωτα μέσα στους αιώνες…<span style=""> </span></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify; font-style: italic;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify; font-style: italic;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify; font-style: italic;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify; font-style: italic;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify; font-style: italic;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-family: georgia;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-family: georgia;"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" style="text-align: justify; font-family: georgia;">(Η ορθογραφία είναι η αυθεντική. Τα σχόλια και οι υπογραμμίσεις δικά μου.)</p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify; font-style: italic;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style=""> </span><u><span style=""> </span></u></p> <p class="MsoNoSpacing" face="georgia" style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style=""> </span></p> <p style="font-style: italic;font-family:georgia;" class="MsoNoSpacing"><span style=""> </span></p> <div style="font-style: italic;font-family:georgia;"><!--[if !supportFootnotes]--> <hr width="33%" align="left" style="font-size:78%;"> <!--[endif]--> <div style="" id="ftn1"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6794877716912120759#_ftnref1" name="_ftn1" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span>Μάλιστα! Ο <span style="" lang="EN-US">Samuel</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Bretson</span>. Που κατόπιν μικρής έρευνας στο διαδίκτυο, έμαθα πως ήταν ο μόνος στην Αγγλία που διήυθυνε σχολή μπάτλερ…</p> </div> <div style="" id="ftn2"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6794877716912120759#_ftnref2" name="_ftn2" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[2]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Παρ’ όλα αυτά θα το κάνουμε…</p> </div> <div style="" id="ftn3"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6794877716912120759#_ftnref3" name="_ftn3" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[3]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Εραλδική είναι η επιστήμη της μελέτης των οικοσήμων.</p> </div> <div style="" id="ftn4"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6794877716912120759#_ftnref4" name="_ftn4" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[4]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> «Δεν ξεύρετε τον Ταβερνιέ;;;!!!»</p> </div> <div style="" id="ftn5"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6794877716912120759#_ftnref5" name="_ftn5" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[5]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Ε, που την πας την ελβετική;;;… </p> </div> <div style="" id="ftn6"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6794877716912120759#_ftnref6" name="_ftn6" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[6]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Εμ! γι’ αυτό δε θα πάμε ποτέ μπροστά…</p> </div> <div style="" id="ftn7"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6794877716912120759#_ftnref7" name="_ftn7" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[7]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Εμένα μου λες…</p> </div> <div style="" id="ftn8"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6794877716912120759#_ftnref8" name="_ftn8" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[8]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Τι ωραία που τα λέτε!</p> </div> </div> <!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--><div style="text-align: justify;font-family:georgia;"><span style=";font-family:lucida grande;font-size:100%;" > <br /></span></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-5338822231434572184?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Παυσικραίπαλοςhttp://www.blogger.com/profile/02535887914980813084noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-71365393349125599282009-09-15T14:12:00.006+03:002009-10-08T03:27:05.725+03:00Από παντού ακούγονται υποσχέσεις αυτήν την εποχή... μεγάλα "ΘΑ" στολίζουν τους πηχυαίους τίτλους των εφημερίδων. Μια υπόσχεση, όσο μικρή ή μεγάλη κι αν είναι, για να βγει αληθινή πρέπει -τουλάχιστον- να συνοδεύεται από ένα αίσθημα ευθύνης. Γι αυτό κι εγώ ανοίγω το μικρό μου καλάθι ...αυτό με τα μικρά "θα", που ευχαρίστως αναλαμβάνω την ευθύνη της υλο-ποίησής τους. Καλό μας χειμώνα, παίδες !!! <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sq93WiCuFXI/AAAAAAAAAOg/tNRxCkqxjg8/s1600-h/piswaptotzami2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 368px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sq93WiCuFXI/AAAAAAAAAOg/tNRxCkqxjg8/s400/piswaptotzami2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381651308710073714" /></a> <br /> <br />Θα ξαναβγούνε οι βαρκούλες στ’ ανοιχτά <br />Θα ξανακούσουνε φωνές οι αποβάθρες <br />Θα ξαναρθούνε ζευγαράκια αγκαλιαστά <br />Πιτσιρικάδες θα γεμίσουνε τις στράτες. <br /><br />Θα ξαναβρούν τα τραπεζάκια συντροφιές <br />Τσιγάρα, τάβλι κι αφορμές για νέους καυγάδες <br />Θα ξαναψάξουνε τα μάτια για ομορφιές <br />Γι άλλες στεριές θα ξαναγίνουμε φυγάδες <br /> <br />* Αφιερώνεται στον αγαπητό <a href="http://seiriopolis.blogspot.com/">Σείριο</a>, που τον τελευταίο καιρό έχει τις κλειστές του :-)<br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sq93FHFGgTI/AAAAAAAAAOY/n7w8lB9ViqA/s1600-h/rodiaefimera.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 304px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sq93FHFGgTI/AAAAAAAAAOY/n7w8lB9ViqA/s400/rodiaefimera.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381651009414529330" /></a> <br /><br />Θα έρχομαι με λάσπες <br />και σανδάλια αιμάσσοντα <br />στο λευκό σου κατώφλι <br /> <br />Κραδαίνοντας τον έρωτα <br />θα πέφτω μ' ορμή <br />στην παρθένα σου θύρα <br /><br />Θα προσμένω, στο χώμα <br />να πέσει η ασπίδα σου <br />κι η λαμπρή πανοπλία <br /><br />Γδαρμένη απ' τα γέλια, <br />χτυπημένη απ' το θάμα<br />της επάρατου νιότης <br /><br />Για μια σιγή ανεπίλυτη <br />μια κραυγή ανεπίστρεπτη <br />τα δάκρυα, όχι δάκρυα πια <br /> <br />Ρουμπίνια θριάμβου<br />που κρατάει στις χούφτες του<br />ένα ρόδι σπασμένο <br /><br /> <br />* Αφιερώνεται στη γλυκιά <a href="http://lolaparea.blogspot.com/">Θεία Όλγα</a> (...δικαιωματικά, μιας και οι τελευταίες της αναρτήσεις απετέλεσαν την πηγή της "έμπνευσής" μου) :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-7136539334912559928?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-46133692839456358842009-09-11T01:12:00.012+03:002009-09-11T02:11:41.091+03:00Τη σύγχρονη ιστορία της αττικής γης συνθέτουν οι μικρές ιστορίες των κατοίκων της. Οι πρόσφυγες, που πήραν μερικά μέτρα γης πέριξ του άστεως, στους πρόποδες των Τουρκοβουνίων και του Υμηττού κι αγωνίστηκαν να ξαναστήσουν εκεί, στα βράχια και στα ρέματα, το χαμένο βιός τους. Οι οικογένειες που έφταναν στην πρωτεύουσα απ' την περιφέρεια και στοιβάζονταν σε δωμάτια γύρω από μιαν αυλή, μετατρέποντας έτσι τις παλιές μονοκατοικίες σε "πολυκατοικίες". Οι κοπελιές, που τις έβαζαν οι γονείς εσώκλειστες σε "καλά σπίτια", παραδουλεύτρες, πλύστρες και μαγείρισσες ή για να μάθουν μια "τέχνη" κοντά σε έμπειρες μοδίστρες και κομμώτριες. Οι άντρες, που δούλευαν οικοδόμοι, εργάτες στα εργοστάσια, οδηγοί στα λεωφορεία και τα ταξί. Οι λίγοι επιχειρηματίες (...βιοτέχνες, έμποροι, μαγαζάτορες, ιδιοκτήτες αυτοκινήτων επαγγελματικής χρήσης κλπ) που ερχόμενοι στην πρωτεύουσα είχαν μια σιρμαγιά, αφού πρώτα έβγαλαν στο σφυρί την πατρογονική περιουσία κι οι ντόπιοι κάτοικοι των περιχώρων, ψαράδες, αγρότες κι εργάτες στα μεταλλεία και στα νταμάρια. Αυτοί είναι -μέσες άκρες- οι "κομπάρσοι" της ιστορίας... για τους "πρωταγωνιστές" έγραφαν οι κοσμικές στήλες των εφημερίδων και των περιοδικών ποικίλης ύλης της εποχής. Ο "Θησαυρός", το "Ρομάντζο", ο "Ταχυδρόμος" και άλλα λαϊκά περιοδικά του '50 και του '60, διαφήμιζαν -εμμέσως πλην σαφώς- εκτός από ηλεκτρικές κουζίνες ΠΙΤΣΟΣ , ψυγεία ΙΖΟΛΑ και κουβαρίστρες DMC και τον τρόπο ζωής των οικονομικώς ευκατάστατων στρωμάτων... ένα "life-style" επιφανειακό μεν, ελκυστικό δε. Ανέκαθεν και παγκοσμίως, άλλωστε, η καλύτερη και πιο εύκολη ζωή υπήρξε πρότυπο (...παραβλέποντας τη σοφή ρήση "το καλύτερο είναι εχθρός του καλού"). Από τα λίγα σημεία συνεύρεσης προνομιούχων και μη, ήταν οι υπαίθριοι χώροι αναψυχής. Τα βουνά και οι παραλίες της Αττικής ήταν ανοιχτά και προσβάσιμα για όλους, είτε κυκλοφορούσαν με ακριβά αυτοκίνητα, ντυμένοι με επώνυμα εκδρομικά συνολάκια, είτε σκαρφάλωναν στο τραμ "Ομόνοια-Πειραιάς" κι αργότερα στο λεωφορείο της γραμμής, με ντρίλινα κοστούμια και δροσερά φορέματα από "τσίτι με το μέτρο"... <br /><br /><object width="340" height="285"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9baSevH_jhs&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x234900&color2=0x4e9e00&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/9baSevH_jhs&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x234900&color2=0x4e9e00&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="340" height="285"></embed></object> <br /> <br />Ύστερα ήρθαν κι εκείνες οι ραδιοφωνικές εκπομπές με τα λαϊκά σουξέ και τη φωνή του παρουσιαστή που διαφήμιζε (...με μπόλικο echo) "ΦΩΣ, ΝΕΡΟ, ΤΗΛΕΦΩΝΟ, ΟΙΚΟΠΕΔΑ ΜΕ ΔΟΣΕΙΣ" κι η αγοραπωλησία γης γνώρισε μεγάλες πιένες, αφού κατάφερε ν' απασχολήσει τα λαϊκά στρώματα και να ξεφύγει από τα στενά πλαίσια της "αριστοκρατίας". Πριν τη δεκαετία του '30, μόνο οι εύπορες οικογένειες είχαν την ευκαιρία να χαίρονται τις ομορφιές του εξωτικού... Φαλήρου !!! Υπάρχουν ακόμα κάποια παλιά αρχοντικά, κτισμένα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, που μαρτυρούν την αίγλη του. Στη σελίδα <a href="http://www.koutouzis.gr/faliriotika.htm">"Φαληριώτικα"</a> θα βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες, ακόμα και για το πως ξεκίνησε η μόδα των θαλάσσιων λουτρών, πως μετέβαιναν οι πρώτοι λουόμενοι στις Τζιτζιφιές και στο "Μπάτη" και πως ήταν τα πρώτα λουτρικά ενδύματα... απόλαυση !!! <br />Ακόμα πιο δυσπρόσιτες για τα μικρά βαλάντια ήταν οι περιοχές της Κηφισιάς, της Φιλοθέης ή του Ψυχικού, όπου οι λιγοστές επαύλεις φιλοξενούσαν τις μεγαλοαστικές οικογένειες καθ' όλην την θερινήν περίοδον... η δε Εκάλη, αποτελούσε τον ιδεώδη χειμερινόν προορισμόν !!! Ήταν, σαν να λέμε, το Γκστάαντ της εποχής !!! <br />Κάτι λοιπόν, ο μιμητισμός, κάτι η νοσταλγία της υπαίθρου, κάτι η υποτιθέμενη ευκαιρία να προικίσουν -με δόσεις πάντα- τα βλαστάρια τους, οι ταλαίπωροι βιοπαλαιστές του '50, βρέθηκαν ν' αλληλοσπρώχνονται στα πούλμαν των αετονύχηδων μεσιτών, για να ξεναγηθούν σε -ενίοτε ανύπαρκτα- οικόπεδα, που θα στέγαζαν σ' αυτά τη μελλοντική ευτυχία των παιδιών τους, τα όνειρα για ολιγοήμερες διακοπές στον καθαρό αέρα κι ίσως -γιατί όχι- τα ξεκούραστα γηρατειά τους... <br />Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν οι παραθεριστικοί -αρχικά- οικισμοί στη Νέα Μάκρη, στη Λούτσα, στη Ραφήνα, στο Πόρτο-Ράφτη, στο Δασκαλειό, στο Σιρί, στην Αγία Μαρίνα κι εκατέρωθεν της σημερινής παραλιακής μέχρι το Σούνιο, αλλά και στα δυτικά παράλια, στο Θυμάρι, στην Ανάβυσσο, στη Σαρωνίδα... μέχρι τη Βάρη.<br />Εκτάσεις γης στα Μεσόγεια, που άλλοτε ήταν τσιφλίκια και διανεμήθηκαν στους ακτήμονες αγρότες (...επί Πλαστήρα, με το νομοθετικό διάταγμα του 1923) και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '40 πέρναγαν από πατέρα σε γιο (... ή και κόρη, ως προίκα) αποκλειστικά ως αγροτεμάχια, περί τα μέσα της δεκαετίας του '50 άρχισαν ν' αλλάζουν χρήση και σε κάποια απ' αυτά, κυρίως στα παραθαλάσσια, στήθηκαν οι πρώτες εξοχικές κατοικίες των ντόπιων κατοίκων της περιοχής. Μη φανταστείτε τίποτα βίλες... μιλάμε για παράγκες και καλαμένιες καλύβες, ίσα για να κάνουν τα μπάνια τους οι οικογένειες, που ήταν δύσκολο να μετακινούνται καθημερινά με τα κάρα και τα μουλάρια. Αν μάλιστα, ρωτήσει κανείς τους ντόπιους (υπερ)αιωνόβιους γέροντες, μαθαίνει πως οι γαμπροί, όταν άκουγαν για ένα στρέμμα στην παραλία ή στο βουνό, έφευγαν τρέχοντας και χάλαγε το... προξενιό. Άλλωστε είναι γνωστό πως, η "περιουσία" τότε δε μετριούνταν ανάλογα με την έκτασή της, αλλά με γνώμονα την ετήσια παραγωγή της κάθε καλλιέργειας. Έλεγε, φερ' ειπείν, ό πατέρας "η νύφη έχει τόσες ρίζες ελιές, που κάνουν το χρόνο τόσους τόνους λάδι". Τα κτήματα αυτά λοιπόν, τα θεωρούσαν άχρηστα, αφού -λόγω εδάφους, αλλά και απόστασης απ' τα χωριά- δε μπορούσαν να τα καλλιεργήσουν για να έχουν ένα εισόδημα. Έτσι, αυτά τα κτήματα ήταν τα πρώτα που αντάλλασσαν με κάποια καλλιεργήσιμη έκταση ή πουλούσαν, σε περίπτωση οικονομικής δυσχέρειας, ενίοτε σε εξευτελιστικές τιμές... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql7YK_TH3I/AAAAAAAAANg/PNuKfNIAOEE/s1600-h/avlaki1951_0003.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 280px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql7YK_TH3I/AAAAAAAAANg/PNuKfNIAOEE/s400/avlaki1951_0003.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379966885067693938" /></a> <br /><span style="font-style:italic;">*Παρέα νεαρών στο Πόρτο-Ράφτη (1951). Πίσω αριστερά, εκεί που διακρίνονται τα "καλυβάκια", τώρα βρίσκεται η είσοδος της πλαζ Αυλακίου</span> <br /> <br />Η "εξοχή" ήταν ανέκαθεν "εξόχως" προσφιλής στους αστούς Αθηναίους (...γι αυτό και δεν "εξέχασαν" να την κατακλύσουν με "εξοχικά"). Οι λόφοι που σκεπάζονταν από ρείκια, σκίνα, μέντα και πεύκα, τους φιλοξενούσαν συχνά στις εξορμήσεις τους. Οι κάμποι με τις ελιές, τ' αμπέλια, τις συκιές, τις φιστικιές και τα περιβόλια, τους φίλευαν ζαρζαβατικά και φρούτα στις στάσεις τους κι οι ντόπιοι τους προμήθευαν αγνά προϊόντα του μόχθου τους (...ψωμί, τυρί, λάδι, κρασί και μέλι), δημιουργώντας -και στους μεν και στους δε- την ψευδαίσθηση μιας αρμονικής κι ίσως μόνιμης, συμβίωσης. <br />Άρρηκτα συνδεδεμένη με τον εκδρομισμό, η "ανακάλυψη" της αττικής υπαίθρου ξεκίνησε την περίοδο του Μεσοπολέμου. Μέχρι τότε, οι συνήθεις περίπατοι αναψυχής έφταναν ως το Ζάππειο ή τον λόφο του Φιλοπάππου και οι πιο μακρινές εξορμήσεις, μέχρι τις εξοχές των Πατησίων και των Αμπελοκήπων !!! <br />Όπως μαρτυρεί η άνθηση δεκάδων φυσιολατρικών και ορειβατικών συλλόγων στη δεκαετία του '30, οι οργανωμένες εκδρομές ήταν συνήθεια της μεγαλοαστικής τάξης, που είχε τη χρονική άνεση και την οικονομική ευχέρεια για πολυήμερες εξορμήσεις στα περίχωρα των Αθηνών και συν τοις άλλοις, την ευκαιρία να συνοδεύονται συχνά από τον φωτογραφικό φακό κάποιου ξένου περιηγητή. Αρχικά, οι περιοχές της Αττικής που είχαν κάποια "τουριστική" κίνηση, ήταν εκείνες με αρχαιολογικό-εκπαιδευτικό ενδιαφέρον. Τη δεκαετία του '50 αρχίζουν και οι συστηματικές αρχαιολογικές ανασκαφές στην Ανατολική Αττική, από το ακρωτήριο του Σουνίου μέχρι την ευρύτερη περιοχή του Μαραθώνα... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql8HvACgaI/AAAAAAAAANo/ynVhvLpQZLM/s1600-h/sounio.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 395px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql8HvACgaI/AAAAAAAAANo/ynVhvLpQZLM/s400/sounio.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379967702188327330" /></a> <br />Ο ναός του Ποσειδώνα ταξιδεύει μαζί με τις ψαρόβαρκες, πάνω στη στραφταλιστή θάλασσα, αμόλυντη ακόμη από πολυτελή ξενοδοχεία και τουριστικά περίπτερα. <br />Ο Θορικός, έδρα του μυθικού βασιλιά Κεφάλου, στην ευρύτερη περιοχή της Λαυρεωτικής, που ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους ήταν πηγή πολύτιμων μεταλλευμάτων (...στην αρχαιότητα, ένα μεγάλο μέρος της Αθηναϊκής ευημερίας οφειλόταν στον ορυκτό πλούτο και τα ορυχεία αργύρου του Λαυρείου). Αξίζει να σημειώσουμε εδώ, ότι χάριν αυτής της ιδιαιτερότητας, το Λαύριο γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και στα νεότερα χρόνια. Διαθέτοντας ήδη ένα μεγάλο εμπορικό λιμάνι, συνδέθηκε με τα αστικά κέντρα της Αθήνας και του Πειραιά με τον πρώτο σιδηρόδρομο <a href="http://www.evonymos.org/greek/viewarticle.asp?id=2461">-το γνωστό "θηρίο"-</a> από το 1885, ηλεκτροδοτήθηκε πολύ νωρίτερα από τα υπόλοιπα χωριά της Ανατολικής Αττικής και των Μεσογείων, ενώ στην περίφημη αγορά του -στο καφενείον "Η Ωραία Ελλάς"- καταγράφεται η πρώτη χρηματιστηριακή πράξη, ελλείψει χρηματιστηρίου στην Αθήνα... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql8lEz_lQI/AAAAAAAAANw/QYnnouN-U7A/s1600-h/Lavrio1945.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 316px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql8lEz_lQI/AAAAAAAAANw/QYnnouN-U7A/s400/Lavrio1945.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379968206259590402" /></a> <br /><span style="font-style:italic;">*Λαύριο 1945. Στο βάθος η Μακρόνησος</span> <br /> <br />Εκτός από τον τύμβο των Αθηναίων πεσόντων στη μάχη του Μαραθώνα, οι περιηγητές της Αττικής είχαν την ευκαιρία να θαυμάσουν το αρχαίο οχυρό του Ραμνούντα, το ιερό-θεραπευτήριο του Αμφιαράου, τον οίκο του αττικού -του "ορθού"- Διονύσου και τη σπηλιά των Νυμφών στην Πεντέλη, τους ταφικούς περιβόλους της οικογένειας του Μείδονος και την "Φρασίκλεια", την Κόρη του Αριστίωνος εκ Πάρου, που βρέθηκε αργότερα στον αρχαίο δήμο Μυρρινούντος, στο Μαρκόπουλο (... "Μερέντα" αποκαλούν το βουνό οι ντόπιοι και μέχρι πρότινος, λειτουργούσε εκεί λατομείο εξόρυξης μαρμάρου και άλλων υλικών οικοδομής... τέτοιοι είμαστε !!!) και τέλος, το σπάνιας ομορφιάς ιερό της Αρτέμιδος, που το 1948, χάρη στην ενόραση του τότε Εφόρου Αρχαιοτήτων Αττικής, άρχισε σιγά σιγά να αναδύεται μέσα από την ιλύ του Ερασίνου ποταμού, στη Βραυρώνα. <br />Στην Αττική, επίσης, αφθονούν τα μοναστήρια και τα ξωκλήσια, διάσπαρτα στα πιο απίθανα σημεία του χάρτη της. Δεν ήταν λίγοι λοιπόν, οι προσκυνητές που συνδύαζαν το θρησκευτικό τους καθήκον με μια ημερήσια εκδρομή. Όπου βουνοκορφή υπολογίστε κι ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία κι όπου κυματάκι, την τιμητική της έχει η Αγία Μαρίνα. Κι οι δυο γιορτάζονται -ίσως καθόλου τυχαία- καλοκαίρι κι έτσι, μετά τη λειτουργία στη χάρη τους, ακολουθούσε πάντα κάποιο γλέντι ή πρόχειρα στημένο πανηγύρι, ενίοτε δε και μερικές βουτιές στη θάλασσα, μέχρι να χτυπήσει η καμπάνα του εσπερινού... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql9CTKU6pI/AAAAAAAAAN4/EkzlqnnwRuQ/s1600-h/penteli1954.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 385px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql9CTKU6pI/AAAAAAAAAN4/EkzlqnnwRuQ/s400/penteli1954.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379968708327565970" /></a> <br /><span style="font-style:italic;">*Εκδρομή και πικ-νικ στην Πεντέλη, 1954</span> <br /> <br />Η αναψυχή, βέβαια, πριν γίνει μόδα ήταν επιτακτική ανάγκη για βελτίωση της υγείας των νεαρών -κυρίως- ατόμων, των χτυπημένων από την επιδημία της φυματίωσης. Υπολογίζεται πως μέσα στις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, περίπου 40.000 άτομα, ηλικίας από 15 έως 35 χρόνων, πέθαιναν από φυματίωση κάθε χρόνο, ενώ μέχρι το 1930 είχαν πεθάνει περισσότεροι από ένα εκατομμύριο νέοι άνθρωποι. Το πρόβλημα της φυματίωσης πήρε τεράστιες διαστάσεις κατά τη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα, όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα κύματα των ταλαιπωρημένων προσφύγων. Οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης στις παράγκες των προσφυγικών συνοικισμών θα μεγιστοποιήσουν τις επιπτώσεις της νόσου ανάμεσα στους πρόσφυγες και θ' αποτελέσουν έναν από τους βασικούς συντελεστές για τη διάδοσή της. Το "χτικιό", όπως λεγόταν χαρακτηριστικά, δεν αντιμετωπίστηκε αποτελεσματικά παρά μόνο στα μέσα του αιώνα, όταν άρχισαν να χρησιμοποιούνται ευρέως τα αντιφυματικά φάρμακα. Μέχρι τότε, η θεραπεία του στηριζόταν στην ανάπαυση, στον υπερσιτισμό, την αεροθεραπεία και την ηλιοθεραπεία, οι ευεργετικές ιδιότητες της οποίας, θεωρούνταν για πάρα πολλά χρόνια αποτελεσματικές και για άλλες παθήσεις, πέραν του αναπνευστικού (... όπως του δέρματος -τι ειρωνικό που ακούγεται σήμερα !- των οστών κλπ). Στο σανατόριο "Σωτηρία", που λειτουργούσε ήδη από το 1905 στο "δάσος" του Χολαργού (...έκταση, για την οποία, το 1950 μερίμνησε ο τότε αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, ώστε να απαλλοτριωθεί δια νόμου και να δημιουργηθεί εκεί ο οικισμός των Αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων) τα κρεβάτια γέμιζαν ασφυκτικά. Φτωχές ή εντελώς άπορες οικογένειες που είχαν άρρωστα παιδιά, άρχισαν να στήνουν πρόχειρα καταλύματα και να μένουν εκεί, για όσο καιρό χρειαζόταν μέχρι να γίνουν καλά (...ή να πεθάνουν), στα δάση της Πάρνηθας, της Πεντέλης και του Υμηττού, ενώ τα ιατρικά περιοδικά της εποχής διαφήμιζαν τα πολυτελή σανατόρια της Ελβετίας, προφανώς για του "έχοντες" το ανάλογο βαλάντιο που απαιτούσε η εκεί νοσηλεία (... για τους μεν, είναι χαρακτηριστικές οι περιγραφές του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου στην "Αστροφεγγιά" και για τους δε, είναι γλαφυρότατη η αφήγηση του Τόμας Μαν στο "Μαγικό βουνό"). Δεν γνωρίζω αν η ονομασία "Νέα Ελβετία" δόθηκε στον εν λόγω προσφυγικό συνοικισμό του Βύρωνα με διάθεση σαρκασμού της όλης κατάστασης, αλλά αν είναι έτσι, το βρίσκω εξαιρετικά εύστοχο και πολιτικοκοινωνικά αιχμηρό (...ένας ακόμα λόγος να νιώθω περήφανη που μεγάλωσα εκεί). Ύστερα ήρθε η κατοχή, ο εμφύλιος και... το <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/Σχέδιο_Μάρσαλ">"σχέδιο Μάρσαλ"</a>. Η κατατμημένη και σπαράσσουσα χώρα, καθώς εκπνέει η δεκαετία του '40 εισέρχεται σε μια διαδικασία ταξινόμησης, ομοιογενοποίησης και κωδικοποίησης, που διενεργείται μέσω της ιδρυματοποίησης της ανθρώπινης ανάγκης και εμπειρίας, προσπαθώντας να παρουσιάσει ένα πρόσωπο εθνικής ολότητας. Ιδρύματα ανιάτων, απόρων, ορφανών, φυλακές και αναμορφωτήρια ανηλίκων, παιδικές κατασκηνώσεις και "στρατόπεδα πειθαρχημένης διαβίωσης" οργανώνονται στην Αττική, έτσι ώστε να είναι εύκολα προσβάσιμα στην κεντρική εξουσία και το επιτηρητικό της βλέμμα... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql9v3H_lnI/AAAAAAAAAOI/nGaN8gdMaHM/s1600-h/Agios_Andreas1949.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 316px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql9v3H_lnI/AAAAAAAAAOI/nGaN8gdMaHM/s400/Agios_Andreas1949.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379969491075569266" /></a> <br /><span style="font-style:italic;">*Παιδική κατασκήνωση στον Άγιο Ανδρέα, 1949</span> <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql9nWpTpwI/AAAAAAAAAOA/B98pHxJhFdE/s1600-h/voula1947_0002.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 383px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql9nWpTpwI/AAAAAAAAAOA/B98pHxJhFdE/s400/voula1947_0002.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379969344917972738" /></a> <br /><span style="font-style:italic;">*Εγκαταστάσεις του Ερυθρού Σταυρού στη Βούλα, 1947</span> <br /><br />Ανοίγω το άλμπουμ με τις κιτρινισμένες οικογενειακές φωτογραφίες... Η θεία μου, μοδιστρούλα στην αυλή, η μάνα μου, η μικρότερη από τέσσερα ορφανά από πατέρα παιδιά, με "μοντελάκι" ραμμένο απ' τα χεράκια της αδελφής της, σε εκδρομή στο "Λόφο Κοπανά" στη Ζωοδόχο Πηγή (... πολύ αργότερα, μετατράπηκε σε σταθμό μεταφόρτωσης απορριμμάτων του Δήμου Βύρωνα και κάηκε το 2007)... <br />Κυριακή στο βουνό (1949), οικογένεια και γειτονοπούλες, εκδρομή στο "νταμάρι Πολύδωρα" (... εκεί που βρίσκεται σήμερα το "Θέατρο Βράχων"). Στο ίδιο μέρος, λίγα χρόνια αργότερα (...το σπιτάκι που φαίνεται, είναι το πρόχειρο γραφείο των λατομείων "ΕΡΓΑΝΗ", που λειτουργούσε ημι-παράνομα ως χωματερή και "νεκροταφείο αυτοκινήτων" μέχρι το 1991). <br />Στην επόμενη, χαρά και εργασία... για να παντρευτεί η μεγάλη αδερφή, έπρεπε να προστεθεί ένα δωμάτιο στο προσφυγικό σπίτι. Φυσικά, το έχτισαν οι θείοι μου με τα χέρια τους, όπως αργότερα και για τη μικρή. Το σπίτι εκεί είναι ακόμα, εκείνοι δε ζουν πια... <br />Εν ώρα εργασίας και η επόμενη... ο πατέρας μου, βοηθός σε συνεργείο αυτοκινήτων, μαζί με συναδέλφους. Αριστερά "Οι κυρίες της αυλής", ενώ στην κεντρική φωτογραφία, η μητέρα μου μαζί με συναδέλφους της σε Κυριακάτικη εξόρμηση για μπάνιο, με πούλμαν της εταιρίας "Λαμπτήρων LUX" (...θα πρέπει να ήταν θυγατρική της Philips, αλλά δεν παίρνω κι όρκο). Η φωτογραφία γράφει από πίσω "Καβούρι 1957"...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql-Lh5PMvI/AAAAAAAAAOQ/5zv_n8AkVQg/s1600-h/familyalbum.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 332px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/Sql-Lh5PMvI/AAAAAAAAAOQ/5zv_n8AkVQg/s400/familyalbum.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379969966412870386" /></a> <br />Τη δεκαετία του '60, στα πλαίσια μιας πιο οργανωμένης τουριστικής πολιτικής, η μαζική αναψυχή έχει περάσει πλέον σε άλλο επίπεδο. Το 1961, στον μεγαλύτερο πνεύμονα πρασίνου της Αττικής, εγκαινιάζεται η ξενοδοχειακή μονάδα "Μον Παρνές", η ναυαρχίδα του νέου τουριστικού προφίλ της χώρας (...χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες για να αποδειχθεί ότι κατασκευάστηκε χωρίς άδεια. Η νομιμοποίηση έγινε με διαδοχικές αποφάσεις του γενικού γραμματέα του ΕΟΤ το 1997 και το 2002, αφού έγινε ειδική νομοθετική ρύθμιση με το νόμο 2160/1993). Το "Δυτικό" αεροδρόμιο στο Χασάνι (...έτσι λεγόταν η περιοχή του Ελληνικού) επεκτείνεται με τη δημιουργία νέων αεροδιαδρόμων. Η συνεχώς αυξανόμενη κίνηση επισκεπτών από το εξωτερικό δημιουργεί την ανάγκη νέων εγκαταστάσεων κι έτσι, από το 1969 λειτουργεί πλέον και μια "Ανατολική" πτέρυγα, αποκλειστικά για πτήσεις εξωτερικού. Τα εγκαίνια της "Νέας Παραλιακής Λεωφόρου" άνοιξαν το δρόμο και για τη δημιουργία μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων, κυρίως στη νοτιοδυτική Αττική. Λειτουργούν αρχικά τρεις μοντέρνες λουτρικές εγκαταστάσεις (...πλαζ Βάρκιζας, Βούλας, Βουλιαγμένης) με τις απαραίτητες υποδομές, αλλά και μαρίνες υψηλών προδιαγραφών, μεγάλα εστιατόρια και κοσμικά κέντρα (... για τα περισσότερα εκκρεμούν δικαστικές υποθέσεις και αγωγές για αυθαίρετη δόμηση και καταπάτηση αιγιαλού, ενώ συνεχίζουν να λειτουργούν ακόμη και σήμερα). <br />Η παρθένα φύση έχει πλέον υποταχθεί στην "ανάπτυξη" και τίποτα δε θυμίζει πια τα ειδυλλιακά ακρογιάλια, τις ρομαντικές βαρκάδες στο Φαληρικό Δέλτα, τα γραφικά ταβερνάκια της Βουλιαγμένης -απαραίτητη στάση για ουζάκι και μαριδάκι, μετά το Κυριακάτικο μπάνιο- ή τα οικογενειακά πικ-νικ στην Πεντέλη, παρά μόνο κάποιες φωτογραφίες... η φαιόχρους κόμη της μνήμης !!! <br /><br /><object width="340" height="285"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/j4xtposxhxo&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x234900&color2=0x4e9e00&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/j4xtposxhxo&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x234900&color2=0x4e9e00&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="340" height="285"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-4613369283945635884?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-582794422351548742009-09-06T23:51:00.003+03:002009-09-07T00:00:25.038+03:00Μη σας ξεγελά ο τίτλος, δεν παραπέμπει -τουλάχιστον όχι άμεσα- στην ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Ήθελα απλώς, να συνδέσω το παρακάτω ρεπορτάζ της <span style="font-weight:bold;">Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας</span>, με σκόρπιες σκέψεις γύρω απ' τα γεγονότα του τελευταίου δεκαημέρου του Αυγούστου, που πέρασε και μας άφησε τη στυφή γεύση ενός μεγάλου ερωτηματικού... <br /><span style="font-style:italic;">Ξεκινώντας το οδοιπορικό μας στα καμένα της ΒΑ Αττικής είχαμε την εντύπωση ότι η Πάντειος Πολιτεία, ο άγνωστος -για πολλούς- μέχρι χθες οικισμός του Μαραθώνα απ' όπου πέρασε η πυρκαγιά, κάποια σχέση έχει με το Πάντειο Πανεπιστήμιο... <br /><span style="font-weight:bold;">«Δημόσιοι υπάλληλοι είμαστε, επαγγελματίες, εκπαιδευτικοί, συνταξιούχοι κι όχι καθηγητές του Παντείου»</span> μας εξηγούν οι κάτοικοι. «Αγοράσαμε τα οικόπεδα από τον γερο-Πάντο κι έτσι ονομαστήκαμε "Πάντειος Πολιτεία"». <br />Μία «πολιτεία» αγροτεμαχίων οι κάτοχοι των οποίων προσδοκούσαν ότι θα έμπαιναν στο σχέδιο πόλης κι όταν διαπίστωσαν ότι δεν γινόταν, έχτισαν αυθαίρετα. <span style="font-weight:bold;">«Αμπέλια ήταν εδώ, λένε, όταν όμως το δασαρχείο διαπίστωσε ότι άλλαξε η χρήση γης, μας επανέφερε στο καθεστώς προ του '40, και μας χαρακτήρισε δασική έκταση».</span> <br />Υδροδοτούνται κανονικά από το Δήμο Μαραθώνα, έχτισαν και την εκκλησία τους με τις ευλογίες του μητροπολίτη Μεσογαίας, πληρώνουν τα πρόστιμα διατήρησης αυθαιρέτων και έχουν μάθει πλέον να ζουν με τις γεννήτριες και το υγραέριο. <br /><span style="font-weight:bold;">«Την πάτησα και έβαλα σε μπελάδες την οικογένειά μου με την προοπτική ότι θα μας νομιμοποιήσουν», λέει ο Στ. Σηφάκης. «Τα παιδιά μου μεγάλωσαν και μου ξεκαθάρισαν ότι δεν πρόκειται να μείνουν εδώ».</span> <br />Έκπληκτοι ακούμε τον πρόεδρο του συλλόγου τους Ι. Λαυρέντη να μας ζητάει να μην αναφέρουμε στο ρεπορτάζ ότι η φωτιά πέρασε από τον οικισμό, αλλά ότι «μόνο τα δύο σπίτια κάηκαν τυχαία από τις καύτρες που ταξίδευαν με τον ισχυρό αέρα». Φοβούνται τώρα μήπως και συμπεριληφθούν σε πρόγραμμα αναδάσωσης, οπότε θα μπει οριστικό τέλος στο όνειρο να ενταχτούν στο σχέδιο. <br /><span style="font-weight:bold;">«Ο συνεταιρισμός Δικαστών και Εισαγγελέων, δίπλα μας, τα μέλη του οποίου αγόρασαν από τον ίδιο ιδιοκτήτη οικόπεδα, νομιμοποίησε τα σπίτια του. Εμείς δεν έχουμε βέβαια τη δική τους δύναμη κι έτσι μείναμε απ' έξω», παραπονιούνται.</span> <br />Πριν από ένα μήνα ο αντιδήμαρχος Μαραθώνα Γ. Μπούσουλας, γνωστός κτηματομεσίτης της περιοχής, παρουσίασε στους κατοίκους μία υπό κατάρτιση τροπολογία που θα προωθούσαν βουλευτές της Ν.Δ. σε νομοσχέδιο του υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Τι προέβλεπε; <span style="font-weight:bold;">«Ότι όσοι οικισμοί δημιουργήθηκαν εκεί όπου πριν από 50 χρόνια ήταν αγροτικές εκτάσεις, θα αποχαρακτηρίζονταν από δασικές εκτάσεις»</span>, μας επιβεβαιώνει ο δήμαρχος Μαραθώνα Σπ. Ζαγάρης. Η πρόθεση των βουλευτών της Ν.Δ., των οποίων δεν θέλησε να αποκαλύψει ονόματα, αφορούσε αυθαίρετες κατοικίες σ' όλη την Ελλάδα, οι οποίες με αποφάσεις των δασαρχείων ήταν χτισμένες σε δάση...</span> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SqQiidnCYoI/AAAAAAAAANY/ojYJQNfcKow/s1600-h/marathon.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 270px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SqQiidnCYoI/AAAAAAAAANY/ojYJQNfcKow/s400/marathon.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378461830446473858" /></a> <br />Λογικά, το τι είναι δάσος και τι όχι το έχει αποφασίσει η ίδια η φύση, εκατοντάδες - για να μην πω χιλιάδες ή εκατομμύρια- χρόνια πριν. Η ανάγκη όμως, πραγματική ή πλασματική, τίθεται από τον άνθρωπο υπεράνω όλων, μην αφήνοντας στη φύση κανένα περιθώριο άμυνας. Το "σχέδιο" της ανθρωπότητας ήταν και είναι πάντα και παντού η εκμετάλλευση... του εδάφους, του υπεδάφους, των υδάτων, του αέρα... των πάντων. Εφόσον ο άνθρωπος θεωρεί τη φύση ιδιοκτησία του, θεωρεί πως έχει και το δικαίωμα να την καταπατά, να την απομυζεί και να την καταστρέφει. Όταν εξαντλήσει τους πόρους της περιοχής του, επεκτείνεται σε αποικίες ...λειτουργεί δηλαδή, όπως ακριβώς τα παράσιτα και τα μικρόβια στον ίδιο του τον οργανισμό. Το φυσικό περιβάλλον μοιάζει με ζωντανό οργανισμό που αργοπεθαίνει, χτυπημένος απ' τον θανατηφόρο ιό του τεχνολογικού πολιτισμού. Το οποιοδήποτε "φάρμακο" μπορεί μονάχα ν' απαλύνει τον πόνο της φύσης και να παρατείνει το τέλος της και κακά τα ψέματα, μπορεί να προέλθει μόνο από τη μερίδα εκείνη των ανθρώπων που δεν έχει αποσυνδεθεί πλήρως από το φυσικό περιβάλλον, που παραμένει ένα υγειές κομμάτι του, που ζει σε αρμονία με τη φύση, την πονάει και τη σέβεται... <br />Αυτό που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο άνθρωπο των μεγαλουπόλεων κι επισπεύδει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τον αφανισμό της φύσης, είναι η απληστία. Κάποτε του έφτανε ένα κεραμίδι πάνω απ' το κεφάλι του, τώρα όχι (...είναι που πλέον έχει περισσότερα κεφάλια κι απ' τη Λερναία Ύδρα, τρομάρα του). Τώρα θέλει και την τελευταία σταγόνα θάλασσας και το τελευταίο εναπομείναν τετραγωνικό εκατοστό γης δικό του... με οποιονδήποτε τρόπο, δεν έχει σημασία. "Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", δε λένε ? Ε, θέλει ν΄ αφήσει κάτι στα παιδάκια του και στα εγγονάκια του... ποιός θα τον κατηγορήσει ? Να επιβιώσει θέλει... που το μεμπτόν ? (...στο ότι επιβιώνει εις βάρος των άλλων και κυρίως εις βάρος της φύσης που τον θρέφει, ίσως ?.... μπαααα, που να πάει το μυαλό μέχρι εκεί ?) Ιδρώνει, κοπιάζει, μοχθεί πάνω σ' ένα κομμάτι γης, για να μπορεί ν' απολαμβάνει τους "καρπούς" της. Πορεύεται, "ανεβαίνει" κοινωνικά, ξεχωρίζει... κι όσο "ανεβαίνει" απολαμβάνει όλο και περισσότερα αγαθά, φτάνοντας σ' ένα σημείο που πια, το μόνο που μπορεί ν' απολαύσει είναι αυτός καθαυτός ο διαχωρισμός... η εξαίρεσή του από τον κανόνα. Σαν αρχίσει να νιώθει την ανάσα της "μάζας" να τον πλησιάζει, εποφθαλμιά ακόμα ανώτερες θέσεις στο κοινωνικό γίγνεσθαι, που πλέον το εκλαμβάνει ως έναν μηχανισμό, φτιαγμένο αποκλειστικά για να τον υπηρετεί... <br />Κανείς δεν αρνείται ότι η δουλειά πρέπει να αμείβεται. Εδώ όμως, έχουμε να κάνουμε με μια επιπλέον και καθ' όλα στρεβλή "ηθική" ανταμοιβή της εργασίας. Επειδή αισθάνομαι ότι σκοτώνομαι στη δουλειά (...κάτι που βέβαια, δεν αποκλείεται και να αληθεύει) έχω την απαίτηση από την κοινωνία να ανέχεται τις παραξενιές μου και από τους νόμους της να κάνουν τα στραβά μάτια και ν' ανοίγουν πότε πότε κανένα "παραθυράκι"... για να μην ασφυκτιώ. Όσοι φέρατε στο μυαλό σας την εικόνα του καλομαθημένου συζύγου, που επειδή έρχεται κουρασμένος απ' τη δουλειά, του επιτρέπεται να συμπεριφέρεται ως να ήτο πασάς στα Γιάννινα ή του κακομαθημένου παιδιού, που επειδή πέρασε την τάξη, του επιτρέπονται χίλιες δυο υπερβολές, έχετε μια σφαιρική εικόνα του οικογενειακού -και κατ' επέκταση κοινωνικού- μοντέλου, που κυριάρχησε μεταπολεμικά στην Ελλάδα. Αυτά βέβαια, είναι μονάχα δυο τυχαία κι ίσως αφελή παραδείγματα, αν όμως ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αν δηλαδή, η ανέχεια και η αβεβαιότητα, που συνήθως ακολουθούν μετά από έναν πόλεμο, είναι δυνατόν να διαμορφώσουν τέτοιες νοοτροπίες, τότε βάλτε με το νου σας τι συμπεριφορές μπορεί να γεννήσει η ευημερία στις επερχόμενες γενιές, δηλαδή σε μας και στα παιδιά μας... <br />Αν ο πεινασμένος καταστρέφει από ανάγκη, ο χορτάτος καταστρέφει από ανία. Η καλοπέραση σκοτώνει το φιλότιμο, όπως ακριβώς η εξουσία διαφθείρει και τούμπλαλιν. Ο νεοέλληνας, ακόμα κι όταν κόπτεται για ισονομία, έχει μια στρεβλή οπτική της ισότητας απέναντι στο νόμο. Δεν επιδιώκει την ισχύ του νόμου απέναντι σε άλλους και σ' αυτόν, αλλά τη μη ισχύ του νόμου γι αυτόν, όπως ενίοτε συμβαίνει και γι άλλους. Μ' άλλα λόγια, αυτό που τον ενδιαφέρει πρωτίστως, είναι η ισότητα στην παρανομία, την οποία πλέον έχει αναγάγει σε αναφαίρετο δικαίωμα. Το μόνο που μπορεί να βάλει φρένο στην ατομική αισχροκέρδεια και κατάχρηση είναι το "κοινό καλό", που λέμε... το δημόσιο συμφέρον. Αυτό είναι που πρέπει να επαναπροσδιοριστεί, γιατί το μέτρο χάθηκε από τότε που αρχίσαμε ν' αλλάζουμε το νόημα των λέξεων κατά πως μας βολεύει. Δημόσια γη, δεν είναι πια η γη που ανήκει στον καθένα και που όλοι ανεξαιρέτως έχουμε δικαίωμα ν' απολαμβάνουμε και υποχρέωση να προστατεύουμε, αλλά η γη που ανήκει στο "ελληνικό δημόσιο", δηλαδή σε οργανισμούς, φορείς κλπ. που την νέμονται και την εκμεταλλεύονται κατά το μπακαλίστικο συμφέρον τους. Η Αττική είναι ένας τόπος ευλογημένος και καταραμένος ταυτόχρονα. Ευλογημένος απ' το Θεό (...ή απ' τη φύση, για τους άθεους) και καταραμένος απ' το "ανώτερο" δημιούργημά Του (...ή της). Η αττική γη και κυρίως το "κλεινόν άστυ", ήταν για τους ανθρώπους της περιφέρειας ένα είδος "γης της επαγγελίας". Στους δύσκολους καιρούς που ακολούθησαν μετά τη μικρασιατική καταστροφή, την προσφυγιά, τον πόλεμο και τον εμφύλιο σπαραγμό, έγινε το καταφύγιο κάθε φτωχού και κυνηγημένου. Τη δεκαετία του '50, χιλιάδες νέοι κοιμούνταν με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής. Το ίδιο όνειρο, μερικές δεκαετίες αργότερα, έγινε για τους απόγονούς τους εφιάλτης. Το "καταφύγιο", κατά τα φαινόμενα, δε μπόρεσε ποτέ ν' αντικαταστήσει στην καρδιά τους την ιδιαίτερη πατρίδα... <br /> <br />(συνεχίζεται)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-58279442235154874?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-23833892720201449722009-08-26T11:53:00.007+03:002009-08-27T22:18:20.383+03:00<a href="http://www.amity.gr/koinwnika/ksipolytotagma/ksipolytotagmadoc.html">(σύνδεσμος με παλαιότερη δημοσίευση)</a><br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.accesswave.ca/~grant/klimt/image/paint/klimt068.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 398px;" src="http://www.accesswave.ca/~grant/klimt/image/paint/klimt068.jpg" border="0" alt="" /></a> <br /><span style="font-style:italic;">Gustav Klimt "Buchenwald I, um 1902", Dresden, Moderne Galerie</span><br /> <br />Σωπαίνει κανείς, όχι μόνο όταν δεν έχει τίποτα να πει, αλλά κι όταν νιώθει τα λόγια να ορμούν σα χείμαρρος φράζοντάς του το στόμα. Παγώνει στη θέα της καταστροφής, παραλύει στη συνειδητοποίηση της βλακείας που τον περιβάλλει και που ο ίδιος κουβαλά. Το βαρύτερο φορτίο είναι η ανοησία, γιατί τρυπώνει ανεπαίσθητα σε κάθε επιθυμία, εισέρχεται από τη χαραμάδα κάθε αίσθησης, γαντζώνεται από κάθε επιλογή, θρονιάζεται σε κάθε δραστηριότητα, θεριεύει σε κάθε επόμενο βήμα. Η ανικανότητα είναι βλακεία. Ένα λάθος συγχωρείται την πρώτη φορά... τη δεύτερη, όσο ηλίθιος είναι κείνος που το ξανακάνει, άλλο τόσο είναι κι εκείνος που το συγχωρεί. Ο φθόνος είναι βλακεία. Κανένας εχέφρων δεν φθονεί τον διπλανό του, γιατί γνωρίζει πως χωρίς αυτόν δε μπορεί να ζήσει ούτε μια μέρα. Η απληστία είναι βλακεία. Ακόμα και το μεγαλύτερο ατομικό κέρδος είναι πρόσκαιρο κι ασήμαντο... αέρας και στάχτη. <br />Το άδειο κεφάλι είναι βράχος... είναι τείχος... κάστρο ολόκληρο. Απόρθητο. <br /> Κουτοπόνηροι, κοντόφθαλμοι, μικρόνοες, λιγόψυχοι, εγωιστές ψευδάνθρωποι... ως που νομίζετε ότι θα φθάσετε με τέτοια δεκανίκια ? Μόνον γκρεμός απέμεινε... εμπρός. <br />Αλλά η συνείδηση είναι ακριβή κι οι τράπεζές σας άδειες από δαύτη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-2383389272020144972?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-15435076690023580492009-07-21T01:29:00.005+03:002009-07-21T01:49:10.988+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/s2i3Q-QdSU4&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/s2i3Q-QdSU4&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br />Κάθε που μας πιάνει κρίση (...πολιτική, ηθική, κοινωνική και κυρίως οικονομική) θυμόμαστε τον απατεώνα Μακχίθ και τον δημιουργό του -για την ακρίβεια "τον ευφυέστερο κλέφτη της παγκόσμιας δραματουργίας"- Bertolt Brecht. Κι αυτό γιατί, όπως είναι πλέον γνωστό, πηγή για την ιστορία της "Όπερας της πεντάρας" του Brecht στάθηκε η "Όπερα του ζητιάνου" ("Beggar’s Opera") του Άγγλου John Gay (1685-1732), διακόσια χρόνια πριν την ανακαλύψει ο δαιμόνιος Γερμανός. Βέβαια, με τη σειρά του ο Gay είχε κι αυτός κλέψει το θέμα απ' τον παλιότερο συνάδελφό του Bullock, που κι αυτός λέγεται ότι το εμπνεύστηκε από κάποιον Carston... η αποθέωση της αντιγραφής ή της ελεύθερης διακίνησης ιδεών και γνώσης ??? <br />Τέλος πάντων, αυτό που έχει σημασία τώρα, είναι πως η ιστορία που μας ενδιαφέρει εδώ, ήταν ήδη λίγο πολύ γνωστή... Η νεαρή Πόλυ Πίτσαμ, που οι γονείς της διατηρούν ένα κερδοφόρο "περίεργο" κατάστημα (...ένα υποτιθέμενο παλαιοπωλείο) συνάπτει κρυφό γάμο με τον μεγαλοαπατεώνα και φημολογούμενο δολοφόνο Μακχίθ. Όταν οι γονείς της το μαθαίνουν εξοργίζονται, παράλληλα όμως αντιλαμβάνονται το μεγάλο οικονομικό όφελος που θα είχε η κόρη τους, ως νόμιμη σύζυγος, αν κατέδιδαν το γαμπρό τους στην αστυνομία και με τη σειρά τους οι δικαστές τον καταδίκαζαν σε θάνατο. Με τη βοήθεια της Τζένυ, μιας πόρνης ερωτευμένης με τον Μακχίθ που θέλει να τον εκδικηθεί για την προδοσία του, στήνεται η σκευωρία που θα οδηγήσει τον Μακχίθ στην κρεμάλα. Η Τζένυ τον πληρώνει με το ίδιο νόμισμα, προδίδοντάς τον για "τριάντα αργύρια". Στη φυλακή αποκαλύπτεται και η αναμονή του καρπού της κρυφής σχέσης του καρδιοκατακτητή Μακχίθ με τη Λούσυ, κόρη του αδερφικού φίλου του και αρχηγού της αστυνομίας. Μπροστά στην κρεμάλα, ο Μακχίθ αρνείται το γάμο του με την Πόλυ και γραπώνεται από τη μοναδική σανίδα σωτηρίας που του παρουσιάζεται (...) <br />Ωστόσο η "Όπερα του ζητιάνου" επισημαίνεται για πρώτη φορά σαν εντυπωσιακό θεατρικό γεγονός στο Λονδίνο το 1727, στο θεατράκι "Lincoln's Inn Field", όπου γνώρισε μεγάλες δόξες κρατώντας για μήνες το έργο στη σκηνή του, ενώ παράλληλα μια σειρά από απομιμήσεις, οι περισσότερες εντελώς ανάξιες του πρωτότυπου, πλημμύριζαν τα θέατρα. Ένας θεατρικός κριτικός της εποχής σημειώνει χαρακτηριστικά, κάνοντας λογοπαίγνιο με το όνομα του John Gay και του θεατρώνη George Rich : "The Beggar's Opera made Rich very gay and Gay very rich." <br />Το θεατρικό γεγονός απετέλεσε πηγή έμπνευσης και για πολλούς ζωγράφους της εποχής. Ο William Hogarth φιλοτέχνησε δεκάδες γκραβούρες που απεικονίζουν σκηνές της παράστασης. Σ' εκείνη την περίοδο (...μεταξύ 1728 και 1731) ανήκει και ο πίνακας που απεικονίζει τη σκηνή της πρόχειρης δίκης στη φυλακή του Newgate, με τον Μακχίθ στο κέντρο, έχοντας εξ ευωνύμων τον διεφθαρμένο φύλακα και τη Λούσυ κι εκ δεξιών τη λευκοφορεμένη Πόλυ να παρακαλεί το δικαστή...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SmTwi295mPI/AAAAAAAAANI/2odIpaP6Zwg/s1600-h/a_scene_from_the_beggars_opera_1731.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SmTwi295mPI/AAAAAAAAANI/2odIpaP6Zwg/s400/a_scene_from_the_beggars_opera_1731.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360673938139093234" /></a> <br />Με την "Όπερα του ζητιάνου" ο Gay εισήγαγε ένα νέο είδος μουσικού θεάτρου, που έμεινε γνωστό ως "ballad opera", το οποίο ήταν μια παρωδία ιταλικής όπερας, με στοιχεία από το παραδοσιακό αγγλικό τραγούδι. Τη μουσική είχε γράψει κάποιος Johann Pepusch και πέρα από το πρωτότυπο ορχηστρικό μοτίβο του, περιελάμβανε καταιγισμό γνωστών μελωδιών και λαϊκών επιτυχιών της εποχής -ακόμα και εμβατηρίων- με νέους, ως επί το πλείστον σατιρικούς στίχους, που ακούγονταν ανά τακτικότατα διαστήματα κατά τη διάρκεια της παράστασης. Το κοινό απολάμβανε και χειροκροτούσε θερμά περί τις εξήντα παρωδίες (... όπως για παράδειγμα το λαϊκόν άσμα "Oh London is a Fair Town" που μετετράπη προς χάριν του έργου σε "Our Polly is a Sad Slut"). Το 1920, η "Όπερα του ζητιάνου" ανέβηκε και πάλι, στο "Lyric's Theatre" του Λονδίνου αυτή τη φορά και είχε τέτοια επιτυχία που σχεδόν ξεπέρασε κι αυτήν του 1727-28. Μόλις έναν χρόνο μετά την υπογραφή της συνθήκης των Βερσαλλιών, φαίνεται πως η "Όπερα του ζητιάνου" ήταν ένα πρώτης τάξεως μέσο για την αφύπνιση του φιλοθεάμονος κοινού, που άρχιζε σιγά σιγά να ξαναβρίσκει τους ρυθμούς της καθημερινότητάς του... <br />Μετά το τέλος του Α΄ παγκόσμιου πολέμου, η Ευρώπη πασχίζει όπως όπως να κλείσει τις πληγές της. Ειδικότερα στη Γερμανία, οι αλλαγές στο κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό άρχισαν να παίρνουν διαστάσεις δραματικές. Ραγδαία άνθιση της μαύρης αγοράς, ασυγκράτητος πληθωρισμός και ανεργία, πείνα και αρρώστιες, απάτη, εκπόρνευση, βία κι επιπλέον, η μόνιμη απειλή μιας εθνικής διάλυσης. Μέσα σ' αυτήν την πανεθνική μιζέρια, η ανενόχλητη πολυτελής ζωή της αστικής τάξης και η κραυγαλέα ευημερία της καινούριας τάξης εκείνων που πλούτισαν απ' τον πόλεμο, φάνταζαν ακόμα πιο ξεδιάντροπα και χυδαία. Ενώ ο λαός έκανε ουρά για το συσσίτιο και οι θάνατοι από ασιτία έφταναν το εκατομμύριο, η σύζυγος του προμηθευτή του στρατού είχε στα ντουλάπια της ό,τι τράβαγε η καρδιά της...<br /><span style="font-weight:bold;">"Το Νοέμβρη του 1918, κάτω απ' την πίεση μιας λαϊκής εξέγερσης που απλώνεται σιγά σιγά σ' όλη τη Γερμανία, η Πρωσική κυβέρνηση αποσύρεται, ο Κάιζερ παραιτείται κι ο πλειοψηφών σοσιαλδημοκράτης Φρήντριχ Έμπερτ αντικαθιστά τον καγκελάριο Μαξ φον Μπάντεν. Στις 9 του Νοέμβρη ένας άλλος σοσιαλδημοκράτης της πλειοψηφίας, ο Σάιντεμαν, ανακηρύσσει από το βήμα του Ράιχσταγκ στο Βερολίνο τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ενώ λίγα τετράγωνα πιο κάτω ο Σπαρτακιστής Καρλ Λίμπκνεχτ ανακηρύσσει μια σοβιετικού τύπου σοσιαλιστική δημοκρατία. Δυό μέρες αργότερα και κάτω από την πίεση των γεγονότων, υπογράφεται η ανακωχή Έμπερτ-Λίμπκνεχτ και δημοσιεύεται το πρόγραμμα του νέου καθεστώτος που προβλέπει ελευθερία συγκεντρώσεων, Τύπου, έκφρασης, θρησκείας, κατάργηση των έκτακτων μέτρων, οκτάωρη εργασία, επαναπρόσληψη των αποστρατευμένων στρατιωτικών και αναδιοργάνωση της κεντρικής διοίκησης του Ράιχ. Όμως οι συγκρούσεις στους δρόμους συνεχίζονται. Τρέμοντας τη σοσιαλιστική επανάσταση ο Έμπερτ διαμορφώνει την πρώτη γερμανική δημοκρατία σ' ένα καθεστώς συντηρητικό, που διατηρεί έντονη την κληρονομιά της προηγούμενης Γερμανίας. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, στο όνομα της "αποκατάστασης της τάξης", αντικαθίσταται ο διευθυντής της αστυνομίας Άιχορν, κατηγορούμενος για συνεργασία με τους Σπαρτακιστές, από τον αιμοχαρή Νόσκε, ο οποίος μαζί με μια ομάδα απόμαχων στρατιωτικών αρχίζουν συστηματικά να σπέρνουν το θάνατο. Από τις 7 ως τις 15 του Γενάρη γίνονται αιματηρές οδομαχίες σ' όλο σχεδόν το Βερολίνο, το οποίο σε λίγο θα καταληφθεί από το "Ιππικό της Φρουράς". Στις 15 ο Καρλ Λιμπκνεχτ και η Ρόζα Λούξεμπουργκ συλλαμβάνονται και δολοφονούνται. Με δολοφονίες, ξέχειλες φυλακές και με πολύ αίμα αρχίζει η ιστορία της πρώτης γερμανικής δημοκρατίας, μιας "δημοκρατίας" που κράτησε δεκατέσσερα χρόνια, από το 1919 ως το 1933. Στη θεωρία, γιατί στην πραγματικότητα η ζωή της ήταν πολύ συντομότερη. Τα πρώτα τέσσερα χρόνια της ύπαρξής της καταναλώθηκαν μέσα στο πολιτικό και οικονομικό χάος που ακολούθησαν τον Α' παγκόσμιο πόλεμο και τελευταία τρία χρόνια χαρακτηρίστηκαν από μια προσωρινή δικτατορία, μισοκαλυμμένη από μια "νομιμότητα" που υποβίβαζε τη δημοκρατία σε απάτη πολύ πριν την τελική ήττα της." [*]</span> <br />Στο μεταξύ, από το 1923 έως και το 1929 μεσολαβεί μια "χρυσή εποχή" για το γερμανικό φιλελεύθερο καθεστώς. Έξι χρόνια ειρήνης και ευημερίας. Το 1929 το βιοτικό επίπεδο της χώρας είναι ψηλότερο από ποτέ. Η σύγχρονη εμπορική ναυτιλία, οι σιδηρόδρομοι και το περίφημο οδικό δίκτυο της Γερμανίας κατασκευάζονται όλα μετά τον πόλεμο. Ήταν φανερό πως, μόλις η Γερμανία εγκατέλειψε την επεκτατική της μανία και στράφηκε στις τεράστιες δικές της δυνάμεις, που είχαν από καιρό διαμορφωθεί στον τεχνικό, επιστημονικό και επιχειρηματικό τομέα, οι πληγές του πολέμου άρχισαν να κλείνουν. Το Βερολίνο, η πρωτεύουσα της Βαϊμάρης, γίνεται κέντρο πανευρωπαϊκής πολιτιστικής αναγέννησης. Θα έλεγε κανείς, πως ο πόλεμος και το μετέπειτα χάος στάθηκαν ο καταλύτης για καλλιτεχνική έκφραση, που εκτός από αισθητική, ήταν ταυτόχρονα και πολιτική, ηθική, κοινωνική. Ένας εντυπωσιακός αριθμός πρωτοποριακών ρευμάτων βγαίνουν στην επιφάνεια (...κυβισμός, κονστρουκτιβισμός, φουτουρισμός, ντανταϊσμός). Πρόκειται για ένα όργιο πρωτοποριακής δημιουργίας που απλώνεται σ' όλες τις τέχνες και κάνει να ακούγονται πέρα από τα σύνορα της Γερμανίας, τα ονόματα των ζωγράφων George Grosz και Otto Dix, του θεατρικού συγγραφέα Ernst Toller, του σκηνοθέτη Erwin Piscator, του αρχιτέκτονα Walter Gropius, του ποιητή Bertolt Brecht και του μουσικοσυνθέτη Kurt Weill...<br />Ωστόσο το 1929 αρχίζει μια νέα, αυτή τη φορά παγκόσμια, οικονομική κρίση. Είναι η χρονιά του μεγάλου κραχ των χρηματιστηρίων της Νέας Υόρκης. Η Γερμανία, ευαίσθητη ακόμα σε κρίσεις, χάνει γρήγορα την εύθραυστη ευημερία της. Ο αριθμός των ανέργων ξεπερνά κάθε όριο αντοχής της οικονομικής ισορροπίας και οι αυτοχειρίες πολλαπλασιάζονται σε βαθμό επικίνδυνου κοινωνικού φαινομένου. <br />Αυτήν την εποχή πληθαίνουν και οι δημόσιες εμφανίσεις των Ναζί, δημαγωγικές, προκλητικές και πάντα βίαιες, αλλά κανείς δεν τους παίρνει ακόμα στα σοβαρά. Ο κόσμος πηγαίνει στις ομιλίες του Χίτλερ, όπως πάει κανείς να κάνει χάζι σ' ένα γκροτέσκο αξιοθέατο. Προφανώς, με ένα αντίστοιχο γκροτέσκο αξιοθέατο θέλησε να προκαλέσει ο Brecht μιαν αναταραχή στις δομές της γερμανικής κοινωνίας, όταν στις αρχές του 1928 ανταποκρίθηκε θετικά στην πρόταση συνεργασίας, που του έκανε ο ηθοποιός Ernst Josef Aufricht. Την εποχή εκείνη οι απόψεις του Brecht για την τέχνη αρχίζουν να επηρεάζονται έντονα από τις θεωρίες του Μαρξ. Από τα πρώτα δείγματα αυτής της πολιτικοποίησης ήταν και η όπερα "Η Άνοδος και η Πτώση της Πολιτείας Μαχαγκόνυ" ("Mahagonny-Songspiel"-1927), ένα έργο-γροθιά στο μαλακό υπογάστριο της αστικής κοινωνίας, για το οποίο ο ποιητής συνεργάστηκε επί μακρόν με τον πρωτοπόρο, αλλά "δύσκολο", μουσικοσυνθέτη Kurt Weill, που είχε ήδη μελοποιήσει αρκετά ποιήματα του Brecht, καθώς επίσης Rilke, Goethe κ.ά. Όταν λοιπόν, ο Aufricht, που στο μεταξύ είχε γίνει θεατρικός επιχειρηματίας -αγοράζοντας το "Θέατρο του Φράγματος των Ναυπηγών" (Schiffbauerdamm Theatre)- έψαχνε ένα έργο για να το εγκαινιάσει, συναντήθηκε στο Βερολίνο με τον Brecht και του πρότεινε ν' ανεβάσουν το "Mahagonny-Songspiel", ο Brecht θεώρησε πως θα ήταν καλύτερο για την περίπτωση, να παρουσιάσουν κάτι καινούριο. Η Elisabeth Hauptmann, βοηθός και συνεργάτης του Brecht, του μίλησε για την παράσταση της "Όπερας του ζητιάνου" και αφού μετέφρασε το αγγλικό λιμπρέτο στα γερμανικά, του πρότεινε να το "διασκευάσει" κι έτσι γεννήθηκε το μυθιστόρημα, στο οποίο βασίστηκε το -κλασσικό πια- θεατρικό κείμενο, που με τον τίτλο "Die Dreigroschenoper" (...δηλαδή "Όπερα για τρεις δεκάρες") πρωτοπαρουσιάστηκε στο "Schiffbauerdamm Theater" του Βερολίνου, στις 31 Αυγούστου 1928. Η σκηνοθεσία ανατέθηκε τυπικά στον Erich Engel, αλλά ουσιαστικά σκηνοθέτης ήταν ο Brecht, που επέβαλε τη δική του μέθοδο απόδοσης του θεατρικού κειμένου. Οι ηθοποιοί Erich Ponto στο ρόλο του Κου Πίτσαμ, Rosa Valetti - Κα Πίτσαμ, Roma Bahn - Πόλυ, Harald Paulsen - Μακχίθ, Kurt Gerron στο ρόλο του αρχηγού της αστυνομίας και η σύζυγος (...από το 1926) του Kurt Weill, Lotte Lenya, που έκανε το ντεμπούτο της με το ρόλο της Τζένη, παρά τις αρχικές τους αμφιβολίες για την καινοτόμο σκηνοθετική άποψη της "αποστασιοποίησης στα χνάρια του Henri Bergson", θα ακολουθήσουν τελικά τις οδηγίες του Brecht.<br />Η όπερα ήταν το κατ' εξοχήν αστικό θέαμα, ιδιαίτερα καταναλώσιμο στη Γερμανία της εποχής του 1920. Το πιο υπνωτιστικό ή "αποβλακωτικό" όπως έλεγε ο Brecht, με τις βαρύγδουπες άριες, τα φορτωμένα ντεκόρ και τα δραματικά θέματα, τα οποία, σε συνδυασμό με τη μουσική, ήταν ό,τι έπρεπε για μια παραμορφωμένη αναπαράσταση της πραγματικότητας. "Ένας άνθρωπος που πεθαίνει είναι μια ρεαλιστική εικόνα. Όταν όμως πεθαίνει τραγουδώντας, αυτό μας μπάζει στο χώρο του παραλόγου" γράφει στις παρατηρήσεις του για την "Όπερα της Πεντάρας". <br />Σκοπός του Brecht ήταν, μέσω της παρωδίας της όπερας, να επιτύχει μια ανατροπή της λειτουργίας του αστικού θεάτρου από θέαμα "γαστρονομικό" σε επικό-διδακτικό. Διατηρώντας τον ψυχαγωγικό της χαρακτήρα, η δική του όπερα θα είχε την ψυχαγωγία αντικείμενο της τσουχτερής σάτιρας. Σ' αυτό συνέβαλαν ουσιαστικά και τα εξαιρετικά τραγούδια που έγραψε ο Kurt Weill για την παράσταση. Στο ύφος των Βερολινέζικων καμπαρέ του μεσοπολέμου και με φανερή την επιρροή της Jazz, που είχε ήδη κάνει τη σαρωτική εμφάνισή της στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τα τραγούδια του Kurt Weill ήταν το ιδανικότερο όχημα για να εισχωρήσει ο σατιρικός λόγος στο μυαλό του κοινού και να μείνει. Η νέα αυτή όπερα αντί να αναπαρασταίνει απλώς, προέβλεπε τη γελοιοποίηση των ηθικών αξιών του αστού και την απομυθοποίηση του πιο δοκιμασμένου και προτιμώμενου φορέα της ψυχαγωγίας της εποχής. <br />Οι πρόβες για το ανέβασμα του έργου, περιγράφονται από τους συντελεστές της παράστασης ως "χαοτικές", με διαρκείς αλλαγές στο επιτελείο των ηθοποιών κι αμέτρητες διαφωνίες μεταξύ της δημιουργικής ομάδας, σε βαθμό που ο θεατρώνης, είχε τόσο απελπιστεί που έψαχνε παράλληλα για νέο έργο. Χαρακτηριστικά, αναφέρω μερικά ευτράπελα : Παρόλο που το κείμενο είχε δοθεί στους ηθοποιούς από τον Ιούνιο, ο Brecht ερχόταν κάθε φορά στο θέατρο με κάθε λογής προσθήκες. Άλλοτε με αποσπάσματα από τη βίβλο στους μονολόγους του κυρίου Πίτσαμ, άλλοτε με στίχους του François Villon στις παρλάτες του Μακχίθ ή του Rudyard Kipling σε κομμάτια της Τζένη και της Πόλυ, το έργο έπαιρνε κάθε τόσο και διαφορετική μορφή. Κατά τη διάρκεια των προβών, όπως θυμάται ο συγγραφέας Elias Canetti, ο Brecht περιστοιχιζόταν πάντα από έναν κύκλο ανθρώπων, που πρότεινε συνεχώς και κάτι καινούριο. Ο ίδιος μας πληροφορεί πως, ακόμα κι ο τίτλος που τελικά δόθηκε στο έργο ήταν ιδέα του θεατρικού συγγραφέα και στενού φίλου του Brecht, Lion Feuchtwanger, που έγινε αποδεκτή σε κάποια από τις πρώτες πρόβες. Αρχικά, ο Brecht ήθελε να ονομάσει τη διασκευή του "Ο απατεώνας" ("Gerindel") ή "Όπερα του νταβατζή" ("Ludenoper") εστιάζοντας στο κεντρικό πρόσωπο του έργου, τον Μακχίθ, όμως η αναφορά στο χρήμα, που είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής του έργου, κρίθηκε προτιμότερη για τον τίτλο. Το αφαιρετικό σκηνικό του Caspar Neher μετατρεπόταν από τη μια πρόβα στην άλλη, σε φανταχτερά βαρυφορτωμένη σκηνή τσίρκου, μέχρι να επικρατήσει η άποψη του σκηνογράφου και να επιστρέψει στην, ελαφρώς παραλλαγμένη, αρχική του εκδοχή. Τραγούδια κόβονταν και νέα τραγούδια γράφονταν, ακόμα και την τελευταία στιγμή. Το πιο γνωστό τραγούδι της παράστασης, το “Mack the Knife”, προστέθηκε λίγο πριν τη γενική πρόβα με κοστούμια, ενώ την ημέρα της πρεμιέρας, όταν έφτασαν στο θέατρο τα φυλλάδια του προγράμματος, διαπιστώθηκε πως δεν αναγραφόταν πουθενά το όνομα της Lotte Lenya. Μόλις μια ώρα πριν ανοίξει η αυλαία, ο Kurt Weill κατάφερε τελικά να την μεταπείσει και να μην αποχωρήσει. Μέσα σ' αυτήν την χαοτική ατμόσφαιρα, ήρθε να προστεθεί και ο ξαφνικός θάνατος του συζύγου της εικοσιεπτάχρονης σοπράνο Carola Neher, ειδικά για τη φωνή της οποίας είχαν γραφτεί τα τραγούδια της Πόλυ Πίτσαμ. Εξαιτίας του τραγικού γεγονότος, η Neher δεν μπόρεσε να παίξει στην πρεμιέρα και αναγκαστικά την αντικατέστησε η Roma Bahn. Πολύ γρήγορα άρχισε ν' απλώνεται στην ατμόσφαιρα η αίσθηση πως επρόκειτο για μια παράσταση όχι απλώς καταδικασμένη, αλλά καταραμένη. Παρ' όλα ταύτα, η πρεμιέρα έγινε κι είχε τεράστια επιτυχία. Το κοινό, που παρακολουθούσε σιωπηλό κι ακίνητο την πρώτη πράξη, όταν ακούστηκε η "Μπαλάντα των κανονιών" (“Kanonen Song”) ξέσπασε σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα και ζητούσε να το ακούσει ξανά και ξανά... [**] <br />Από το σημείο εκείνο έσπασε ο πάγος και η επιτυχία ήταν πια σίγουρη. Η πρεμιέρα πέρασε στην ιστορία ως το κορυφαίο πολιτιστικό γεγονός της χρονιάς και σηματοδότησε την αρχή μιας ολόκληρης εποχής για τα θεατρικά δρώμενα. Εκείνη την εποχή στο Βερολίνο, όπου στεκόσουν άκουγες να μιλούν για την "Όπερα της πεντάρας"... ακόμα κι εκείνοι που δεν την είχαν δει. Η Lotte Lenya το περιγράφει καλύτερα : "Θεατρόφιλοι που απέφυγαν να παρακολουθήσουν την πρεμιέρα του έργου θεωρώντας το ως κάτι ασήμαντο, μετά την ανέλπιστη επιτυχία του, άρχισαν να ισχυρίζονται με ζέση πως ήταν κι εκείνοι εκεί". Ένας "πενταροτυφώνας" σάρωνε, όχι μόνο τη Γερμανία αλλά ολόκληρη την Ευρώπη. Μόνο μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια, το έργο ανέβηκε σε 130 θέατρα της Ευρώπης, από τους μεγαλύτερους θιάσους... και η απήχηση του έργου δεν έπαψε ποτέ. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SmTxz0Z222I/AAAAAAAAANQ/nWFrVhJmJOE/s1600-h/curtainE.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SmTxz0Z222I/AAAAAAAAANQ/nWFrVhJmJOE/s400/curtainE.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360675329020451682" /></a> <br />"Η όπερα της πεντάρας" γράφει ο Brecht εκείνη την εποχή "είναι κάτι σαν διάλεξη πάνω στη ζωή όπως ο θεατής θέλει να την βλέπει στο θέατρο. Επειδή όμως, βλέπει και μερικά πράγματα που δεν θα ήθελε να δει, δηλαδή τις επιθυμίες του, που όχι μόνο θα πραγματοποιούνται, αλλά θα γίνονται αντικείμενο κριτικής, θα είναι σε θέση, θεωρητικά τουλάχιστον, να αναγνωρίσει στο θέατρο έναν καινούριο ρόλο..." <br />Για να μεταβληθεί, λοιπόν, ένα γνώριμο και "ακίνδυνο" θέαμα όπως η όπερα, σε θέαμα που αφυπνίζει και φέρνει σε αμηχανία το επαναπαυμένο αστικό κοινό, η αναιδής και βίαιη κριτική έπρεπε να γίνει "με το γάντι". Ο θεατής δεν έπρεπε να βαρεθεί, ούτε να εξοργιστεί και να σηκωθεί να φύγει. Άρα η κριτική έπρεπε να γίνει σε δεύτερο επίπεδο. Κάτω από τα κλασσικά συστατικά της όπερας (...τραγούδια, βαρυφορτωμένα σκηνικά και κοστούμια, φανταχτερό μακιγιάζ και βαρύγδουποι διάλογοι) τοποθετήθηκαν διάφορα "τρικ" που σκοπό είχαν να εμποδίσουν το θεατή από το να γίνει, κατά το συνήθειό του, ένα με τα δρώμενα στη σκηνή, μετατρέποντάς τον σε εξωτερικό παρατηρητή. Για να επιτευχθεί αυτό, γνώριμα στοιχεία της πραγματικότητας ανατρέπονται, ώστε να μοιάζουν μη λογικά, απίθανα και απαράδεκτα. Κάθε τι οικείο εμφανίζεται με τη διαμετρικά αντίθετή του εικόνα. Για να φανεί, πχ, η στενή συγγένεια ανάμεσα στην ψυχολογία του "καθώς πρέπει" αστού και του κοινού απατεώνα, ο αστός - στην προκειμένη περίπτωση ο αρχηγός της αστυνομίας Μπράουν - συμπεριφέρεται σαν απατεώνας, ενώ ο καθαυτό απατεώνας Μακχίθ παρουσιάζεται με όλες τις μανιέρες του αστού. Για να μη γίνει όμως το θέαμα απλώς παραλογικό με τις συνεχείς αντιφάσεις του και το μη-ρεαλιστικό του χαρακτήρα, μέσα στο κείμενο ζυμώνεται ο "αποξενωτικός" μηχανισμός μιας ασυνήθιστης, αλλά λογικότατης ηθικής. Έτσι, από τη μια έχουμε το Μακχίθ να λέει νέτα σκέτα ότι "το να κλέβεις μια τράπεζα είναι το ίδιο με το να την ιδρύεις", ενώ από την άλλη βλέπουμε τον κύριο Πίτσαμ -που αυτοπαρουσιάζεται ως τίμιος χριστιανός- να βγάζει το ψωμί του με το να εκμεταλλεύεται οικονομικά την ένοχη συνείδηση της κοινωνίας. Μπροστά στην ανίκητη υλιστική λογική αυτού του έμπορα της ζητιανιάς, χάνουν το κύρος τους διάφορες καθιερωμένες αξίες, όπως η αγάπη, η εντιμότητα, η αλληλεγγύη, η θρησκεία κλπ. Το συμφέρον απογυμνώνεται σαν η κινητήρια δύναμη πίσω κι απ' την τρυφερότερη ή βαθύτερη σχέση. Οι γυναίκες του Μακχίθ, τον προδίδουν η μια μετά την άλλη, αφού βέβαια και ο ίδιος φαίνεται να τις χρησιμοποιεί κατά το συμφέρον του. Το χρήμα αποδεικνύεται ως η μόνη σταθερή αξία και θεμέλιο της κοινωνίας... <br />Η ειρωνεία και η αντίφαση είναι ενσωματωμένα σε κάθε πράξη του έργου, με αποτέλεσμα της απεριόριστης χρήσης τους, τα πάντα να μοιάζουν διφορούμενα. Ο θεατής αποθαρρύνεται συνεχώς από το να δεχτεί μια κατάσταση, ένα χαρακτήρα ή ένα διάλογο, όπως φαίνεται σε πρώτη όψη. Αυτά στη θεωρία, γιατί στην πράξη η παράσταση-παγίδα έχασε την ισορροπία της και λειτούργησε ανάποδα. Μετά την πρεμιέρα του έργου, ο Brecht ομολογεί πως ο ίδιος έπεσε στην παγίδα που έστηνε. Το κοινό χαζεύοντας τις διασκεδαστικές και παράλογες συμπεριφορές, δεν ένιωσε καμία τάση να ταυτιστεί με αυτές. Η άποψή του για τη ζωή παρέμενε εξασφαλισμένη. Με την απουσία ταύτισης γλίτωνε και από την αυτοκριτική. Η ειρωνεία είναι πως, η σύλληψη της "Όπερας της πεντάρας" προσφέρεται ιδανικά, παρ' όλες τις προσπάθειες του συγγραφέα της, στο να είναι ακριβώς αυτό που ο θεατής θέλει να βλέπει στο θέατρο. Ο Μπρεχτ θέλησε να καθρεφτίσει την αστική κοινωνία, ώστε αυτή να αναγνωρίσει τον εαυτό της στην ανηθικότητα των χαρακτήρων και να φρίξει. Όμως οι αναποδογυρισμένες συμπεριφορές, τους καθιστούν εξωπραγματικούς και οπωσδήποτε μη αντιπροσωπευτικούς οποιασδήποτε υπαρκτής κοινωνίας. Σίγουρα ο θεατής φεύγοντας απ' την παράσταση δε μπορεί να πει "έτσι είμαι" ή "έτσι είναι η ζωή μου" αλλά "έτσι είναι το θέατρο". Ο Brecht δεν περίμενε πως αυτή η απουσία καθιερωμένης λογικής στα δρώμενα και στα πρόσωπα θα διασκέδαζε το κοινό του χωρίς να το ενοχλήσει, έστω και ελάχιστα. Παραδόξως, αυτή η ανισόρροπη εικόνα πραγμάτων πληροί ακριβώς τους όρους της θεωρίας του Henri Bergson για την αποστασιοποίηση μέσω του γέλιου, καθώς εδώ το δηλητήριο των επιθετικών μηνυμάτων πνίγεται στο έξοχο πληθωρικό καλαμπούρι της παράστασης... <br />Όπως έγραψε κι ένας θεατρικός κριτικός της εποχής "...το 1728 είχαμε μια καμουφλαρισμένη κριτική γυμνών αδικιών, ενώ το 1928 μια γυμνή κριτική καμουφλαρισμένων αδικιών". Μ' άλλα λόγια, αυτό που αλλάζει στην κοινωνία δεν είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά -αυτή παραμένει αναλλοίωτη ανά τους αιώνες, εφόσον βασίζεται στο αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης- αλλά η κριτική της, υπό το πρίσμα της εκάστοτε επικρατούσας ηθικής. <br />Το 1929 ο Brecht γράφει μια πιο πολιτικοποιημένη εκδοχή του έργου, ως σενάριο για μια ταινία με τίτλο "Ο Καρούμπαλος" (Die Beule) το οποίο τελικά απορρίφθηκε από τους κινηματογραφικούς παραγωγούς, που προτίμησαν να χρηματοδοτήσουν τον σκηνοθέτη George Pabst, που ανέλαβε να απαλύνει, έως και να εξαφανίσει, τις κοινωνικές και πολιτικές αιχμές του σεναρίου, μετατρέποντας το έργο σε κοινωνική φαντασμαγορία. Η ταινία, που προβλήθηκε το 1931, παρόλο που γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην εποχή της, αποκηρύχθηκε ολότελα από τον Brecht. Παρ' όλα αυτά, το αρχικό κείμενο της "Όπερας", όπως κυκλοφορεί έκτοτε από τους εκδότες και τους διαδόχους του Brecht, δεν παύει να έχει σταθερή θέση στα δραματολόγια όλων σχεδόν των θεάτρων του κόσμου. <br />Στην Ελλάδα, η "Όπερα της Πεντάρας" πρωτοπαρουσιάστηκε το Νοέμβριο του 1975 σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν, με το Νίκο Κούρκουλο στο ρόλο του Μακχίθ και τη Μελίνα Μερκούρη στο ρόλο της Τζένη. Άλλες αξιομνημόνευτες παραγωγές ήταν εκείνη του Λάκη Λαζόπουλου στο θέατρο "Αθήναιον" το 1993 και λίγο αργότερα στο "Θέατρο της Άνοιξης" σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη. Φέτος η "Όπερα της πεντάρας" περιοδεύει ανά την Ελλάδα, με τους Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Στέλιο Μάινα, Ρένια Λουιζίδου, Αλέξανδρο Μπουρδούμη, Μάνο Βακούση, Νάντια Κοντογεώργη, Δημήτρη Βογιατζή κ.ά. σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, σκηνικό-κοστούμια Γιώργου Πάτσα και χορογραφίες Δημήτρη Παπάζογλου. <br />Όπως δήλωνε η Lotte Lenya σε κάποια συνέντευξή της "Η δύναμη αυτού του έργου πηγάζει από τις λέξεις πίσω απ' το κείμενο". Άρα λοιπόν, εύλογα αναρωτιέται κανείς σήμερα - όπως σε κάθε εποχή που παρατηρείται μια γενική κρίση αξιών - αν απευθύνεται σε κοινό εκπαιδευμένο να βλέπει πέρα από το προφανές κι αν το κοινό αυτό είναι ικανό -ή τουλάχιστον πρόθυμο- να αναγνωρίσει τον εαυτό του, το διπλανό του, τον τόπο του ή τους άρχοντές του, κάτω απ' τα μακιγιαρισμένα πρόσωπα των χαρακτήρων του έργου. Κι αν τυχών παραδεχτεί πως αναγνωρίζει κάτι, τι είναι διατεθειμένο να κάνει αυτό το κοινό, μετά την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου... του θεάτρου ? <br /> <br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /> <br />* Απόσπασμα από τη μικρή ιστορική αναδρομή στη Γερμανία του Μεσοπολέμου, όπως καταγράφεται από τη Σωτηρία Ματζίρη, μεταφράστρια του έργου στα ελληνικά, για τις εκδόσεις "Δωδώνη". <br /> <br />** Δυστυχώς, δεν υπάρχει αυθεντική ηχογράφηση των τραγουδιών του Kurt Weill, από τις παραστάσεις των ετών 1928-29. Το Δεκέμβριο του 1930, κάποιοι από τους πρωταγωνιστές εκείνης της θριαμβευτικής παραγωγής (... η Lotte Lenya, ο Erich Ponto και ο Kurt Gerron) καθώς και αρκετοί νέοι τραγουδιστές, ηχογράφησαν τα πιο γνωστά από αυτά. Μπορείτε να τα ακούσετε <a href="http://www.youtube.com/user/seniledecay">ΕΔΩ</a><br /> <br />ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ : <br /><a href="http://www.threepennyopera.org/index.php">threepennyopera.org</a> <br /><a href="http://www.classicalnotes.net/classics/threepenny.html">classicalnotes.net</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-1543507669002358049?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-7471155775604015272009-07-07T00:20:00.005+03:002009-07-07T01:59:05.047+03:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-702f8e25e2443f7" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v8.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D0702f8e25e2443f7%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331381084%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D510CFC8F8E58D60F3D0E372AC97BD726B12ADAFE.705CABB15F77E234E220AEA9A82E90B11FB36FF3%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D702f8e25e2443f7%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DT75T337Qch8kJ_tk-5uKibgjjEs&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v8.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D0702f8e25e2443f7%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331381084%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D510CFC8F8E58D60F3D0E372AC97BD726B12ADAFE.705CABB15F77E234E220AEA9A82E90B11FB36FF3%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D702f8e25e2443f7%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DT75T337Qch8kJ_tk-5uKibgjjEs&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-747115577560401527?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-37111004723084434872009-07-06T02:00:00.015+03:002009-07-06T22:27:16.388+03:00... που λέει ο λόγος δηλαδή, αφού ούτε για θάμα πρόκειται, ούτε γρήγορα έγινε... ένεκα η ασχετοσύνη περί τα ψηφιακά. Τις φωτογραφίες των έργων άντε και τις βγάλαμε, άντε τις περάσαμε και στον υπολογιστή (...με τα χίλια ζόρια, διότι το μπλέ δοντάκι μας έκανε νερά και γιουεσμπί καλώδιο, όσο κι αν έψαξα, εν βρήκα). Άντε και τις σουλουπώσαμε κιόλας ολίγον τι (...ζητώ συγνώμη απ' τις φιλενάδες για το φλουτάρισμα, που αδικεί κάποια έργα ... τι να σου κάνει και το φωτομάγαζο άμα το χέρι που τραβάει τη φωτογραφία χορεύει τσιφτετέλι στο χορό των μπιζελιών). Άντε και τις βάλαμε και σε μια σειρά και τις είδαμε να προβάλλονται ωραία ωραία και πολύ το χαρήκαμε (...εμ, περάσαμε την τάξη με λίαν καλώς, λίγο το 'χεις ?) Μουσική πως βάζουνε ? Ε τι, έτσι ξεροσφύρι ?<br />Τέλος πάντων, βρήκαμε ΤΟ κομμάτι και το χώσαμε κι αυτό, αν και μας προέκυψε ένα τσαφ στην αρχή - Κύριος οίδε πόθεν- που καλύτερα να έλειπε. Και να πεις πως δεν το παλέψαμε... και το τσαφ το αφαιρέσαμε και μίξη δυο κομματιών καταφέραμε, μπας και χωρέσουν οι "νεκρές φύσεις" και τα σχέδια εκτός κεντρικού θέματος, που είναι και τα περισσότερα, αλλά άμα δε σε θέλει, δε σε θέλει πάει και τελείωσε. Μουλάρωσε και δε διαβάζει το αρχείο στη μορφή που το έσωσα, μολονότι δεν μου έδινε και πολλές επιλογές... μια και μοναχή. Ας πάει στα κομμάτια το κομμάτι... το στείλαμε αδιάβαστο και βάλαμε το (...χάλι το) αδιόρθωτο. Κουτσά στραβά, φτιάξαμε κάτι, που με λίγη καλή θέληση, το λες και βιδεοκλίπι... στο τσακίρ κέφι, δηλαδή. Τώρα είναι που αρχίζουν τα δύσκολα, διότι άντε και το ανεβάσαμε (... μη με ρωτήσετε γιατί τόση ώρα χρησιμοποιώ πληθυντικό, ούτε που το κατάλαβα... τέτοια σαστιμάρα !!!), θα παίξει ? Διότι ο εσυσουλήνας, σου λέει, υποστηρίζει EMPEG4, φορμάτ -αν δεν το λένε έτσι, μη ντραπείτε, κατά 'δω τα φάσκελα- το οποίο δεν υπήρχε στις επιλογές αποθήκευσης κατά την έξοδο... μέχρι EMPEG2 έφταν' η χάρη του. Διάλεξα κι εγώ ό,τι μου φάνηκε πιο λογικό, έκλεισα τα μάτια, πήρα μια βαθιά ανάσα, πάτησα το κουμπάκι κι ο Θεός βοηθός...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SlFIMVTCTaI/AAAAAAAAAM4/5lk3WVC8GzQ/s1600-h/soularoid.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 274px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SlFIMVTCTaI/AAAAAAAAAM4/5lk3WVC8GzQ/s400/soularoid.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355140808632847778" /></a> <br /><br />[ΕΔΩ... ΚΑΝΟΝΙΚΑ... ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΕΝΑ ΒΙΔΕΟ... ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ ΜΗ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΧΑΡΗ]<br /><br />Ασχέτως αποτελέσματος, μου γεννήθηκαν οι εξής απορίες... πως διάολο τα καταφέρνουν τα πιτσιρίκια και τα παίζουν όλ' αυτά στα δάχτυλα και πως, με την ασχετοσύνη που με δέρνει, ακόμα δεν έχουν εξαφανιστεί οι ιστοσελίδες μου από τον ιντερνετικό χάρτη ? Ίσως αυτό να είναι το θάμα, τελικά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-3711100472308443487?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-86944504791563412592009-07-01T00:16:00.009+03:002009-07-01T01:53:44.387+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SkqBPR6v9fI/AAAAAAAAAMA/XtGR4gWRJGI/s1600-h/polk4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 235px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SkqBPR6v9fI/AAAAAAAAAMA/XtGR4gWRJGI/s320/polk4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353233206591092210" /></a> <br />Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, άλλοτε στις αρχές κι άλλοτε στα τέλη του Ιουνίου, το Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Μαρκοπούλου (Μεσογείων) είθισται να διοργανώνει εκδηλώσεις, στις οποίες παρουσιάζεται η ετήσια δουλειά των εργαστηρίων του. Έτσι και φέτος, στις 28 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της έκθεσης του εργαστηρίου ζωγραφικής, που περιλαμβάνει έργα παιδιών και ενηλίκων, με κεντρικό θέμα τις "ανθρώπινες δραστηριότητες". Παράλληλα, παρουσιάζονται "νεκρές φύσεις", τοπία και σχέδια-ασκήσεις των νεότερων κυρίως, αλλά και των παλαιότερων μελών της ομάδας, που πλέον -απ' όσο μου επιτρέπει η επί τέσσερα συναπτά έτη συμμετοχή μου- μπορώ να πω, πως έχει εξελιχθεί σε μια ζεστή και δημιουργική παρέα, γεμάτη μεράκι, κέφι και αγάπη για την τέχνη και ειδικότερα για τα εικαστικά... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SkqBkcN6gKI/AAAAAAAAAMI/4geTKXABfE8/s1600-h/Markopoulo+6-09+042.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 233px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SkqBkcN6gKI/AAAAAAAAAMI/4geTKXABfE8/s320/Markopoulo+6-09+042.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353233570133082274" /></a> <br />Ο συνδετικός κρίκος αυτής της όμορφης συντροφιάς, είναι ο ζωγράφος και δάσκαλός μας, Γιώργος Αναγνωστάκης... ένας άνθρωπος με ανεπτυγμένη αισθητική αντίληψη, πηγαίο χιούμορ και γνώση του αντικειμένου, που η μεταδοτικότητά του οφείλεται κυρίως στην προσωπικότητα και την παρουσία του. Αυτό που μου έκανε εντύπωση από την πρώτη μέρα που μπήκα στο εργαστήριο, μ' ένα μολύβι κι ένα μπλοκ ζωγραφικής υπό μάλης, άγνωστη μεταξύ αγνώστων, με τη συνήθη ανασφάλεια και συστολή του πρωτάρη, ήταν ο τρόπος που στεκόταν πλάι στον κάθε μαθητή (... κι ήμασταν καμιά εικοσαριά, ζωή να 'χουμε) κι ενθάρρυνε την ελεύθερη έκφρασή του. Χωρίς ίχνος αυστηρότητας και δασκαλίστικης καθοδήγησης, χωρίς παρεμβάσεις επί του πρακτέου, παρά μόνο αν ο ίδιος ο μαθητευόμενος το ζητούσε, κατάφερνε -και συνεχίζει- να βγάζει στην επιφάνεια το όποιο καλά κρυμμένο ταλέντο μας και το σημαντικότερο, το -πολύ συχνά καταπιεσμένο- καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SkqEggdDeDI/AAAAAAAAAMw/LUrUxX_4j9s/s1600-h/DSC00898.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 351px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SkqEggdDeDI/AAAAAAAAAMw/LUrUxX_4j9s/s400/DSC00898.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353236801085732914" /></a> <br />Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήταν κατ' αρχήν στις προθέσεις μου να ανακοινώσω την έκθεση, καθώς πρόκειται για καθαρά ερασιτεχνική δουλειά, που η επιτυχία ή η αποτυχία της δεν εξαρτάται από την εμπορική απήχηση. Η γνώμη μου άλλαξε, όχι τόσο από τη μεγάλη προσέλευση του κόσμου στα εγκαίνια (... κάτι που, άλλωστε, συμβαίνει σ' αυτές τις περιπτώσεις, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα) όσο από την ενθουσιώδη αποδοχή του, στο αποτέλεσμα της συλλογικής προσπάθειας ενός έτους. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SkqDaNDzbzI/AAAAAAAAAMY/09SeOoULCTw/s1600-h/DSC00897.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 325px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SkqDaNDzbzI/AAAAAAAAAMY/09SeOoULCTw/s400/DSC00897.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353235593288707890" /></a> <br />Η ζωγραφική, όπως και κάθε μορφή τέχνης, μπορεί να είναι μοναχική εν τη γενέσει της και κατά την πορεία ενός έργου, μετά την ολοκλήρωσή του όμως, έχει ανάγκη την ανταπόκριση περισσότερων ανθρώπων, για να επιτευχθεί ο σκοπός ύπαρξής της, που δεν είναι άλλος από την επικοινωνία. Είναι μεγάλη ανακούφιση για την ψυχή του καλλιτέχνη, να νιώθει ότι τα μηνύματα που μεταφέρει με το έργο του, βρίσκουν αποδέκτες. Δε μιλώ για την ανούσια κάλυψη του κενού της ματαιοδοξίας, που ενίοτε διακρίνει τους εκπροσώπους του χώρου (...κι αυτό ακόμα, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, είναι ανθρώπινο και φυσιολογικό), αλλά για το συναίσθημα της ευφορίας και συνάμα της συγκίνησης, που νιώθει ένας οποιοσδήποτε δημιουργός, όταν ακόμα κι από ένα βλέμμα, εισπράττει την αίσθηση πως αξίζει τον κόπο να συνεχίσει να κάνει αυτό που κάνει... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SkqD2is00WI/AAAAAAAAAMg/u84ijc0Ti50/s1600-h/DSC00902.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 206px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SkqD2is00WI/AAAAAAAAAMg/u84ijc0Ti50/s400/DSC00902.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353236080134246754" /></a> <br />Η έκθεση, που φιλοξενείται στο νεοκλασικό κτήριο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης του Μαρκόπουλου, θα διαρκέσει ως τις 24 Ιουλίου και πιστεύω πως αξίζει τον κόπο, αν ο δρόμος σας περνάει από εδώ, να κάνετε μια στάση, ακόμα και μόνο για να περιηγηθείτε στο χώρο. Το κτήριο, που χρονολογείται από το 1904 και είναι δωρεά του Ανδρέα Συγγρού, στέγαζε αρχικά το Α΄ Δημοτικό Σχολείο, φημολογείται δε, πως το αρχιτεκτονικό του σχέδιο ανήκει στον Έρνστ Τσίλλερ. Το 1994 χαρακτηρίστηκε "Διατηρητέο" από το Υπουργείο Πολιτισμού και μετά τις εργασίες αποκατάστασής του στεγάζει το Πολιτιστικό Κέντρο και τη Δημοτική Βιβλιοθήκη.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SkqEAdAAtQI/AAAAAAAAAMo/DfSt7s1pERE/s1600-h/polk5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 228px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QwUGd9e0w88/SkqEAdAAtQI/AAAAAAAAAMo/DfSt7s1pERE/s400/polk5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353236250402796802" /></a> <br /> <br /> <br />Πληροφορίες : τηλ. 22990-49393<br />Οδός : Παπαβασιλείου 34 <br />Ώρες λειτουργίας : 9.00 - 13.00 & 17.00 - 21.00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6794877716912120759-8694450479156341259?l=sendec.blogspot.com' alt='' /></div>Χρονοστιβάδαhttp://www.blogger.com/profile/00065987977040530483noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6794877716912120759.post-53971213730557037432009-06-29T19:00:00.009+03:002009-06-29T20:36:30.714+03:00Παίρνουν και δίνουν τα σενάρια για πρόωρες βουλευτικές εκλογές στις αρχές του 2010, μιας κι οι προσπάθειες για συναινετική εκλογή Προέδρου της Δημ�